کد خبر: ۹۹۷۷
تاریخ انتشار: ۱۹ تير ۱۳۹۸ - ۲۳:۲۲-10 July 2019
انجام بازی‌های ویدیویی از نگاه شما ممکن است سرگرم کننده باشد و از نگاه دیگران وقت تلف کردن. اما یک سوال کاملا علمی وجود دارد؛ انجام این عمل، دستاوردی منفی برای ذهن ما به همراه خواهد داشت یا بالعکس، به ما کمک خواهد کرد؟ جواب کاملا روشن است: هر دو.
بازی‌های ویدیویی توسط والدین «وقت تلف کن» خطاب می‌شوند و حتی بدتر از آن، برخی محققین فکر می‌کنند که این بازی‌ها مغز را نابود می‌کنند. بازی‌های ویدیویی خشن، به دلایل متعددی مورد انتقاد رسانه‌ها و متخصصین هستند. یکی از این دلایل، رفتارهای خشونت آمیز و ضد اجتماعی کودکان و نوجوانان طی سال‌های اخیر است.

اما بسیاری از دانشمندان و روان شناسان متوجه شده‌اند که بازی‌های ویدیویی می‌توانند فواید بسیاری داشته باشند که مهم ترین آن‌ها باهوش‌تر کردن کودکان است. بازی‌های ویدیویی می‌توانند به کودکان مهارت‌های فکری مهمی که در آینده به آن نیاز دارند را بیاموزند.

در این مطلب می‌خواهیم فواید و مضرات بازی‌های ویدیویی را از نگاه متخصصین حوزه‌های مختلف بررسی کرده و در موردشان صحبت کنیم. اگر از آن دسته پدر و مادرهای نگرانی هستید که دوست دارید در این مورد بیشتر بدانید، با ما همراه باشید، قطعا نگاهتان را نسبت به بازیهای ویدیویی عوض خواهیم کرد.

سی. شاون گرین، روانشناس دانشگاه ویسکونسین می‌گوید بازی‌های ویدیویی مغز ما را به طور کل عوض می‌کند. انجام بازی‌های ویدیویی، ساختار فیزیکی مغز را به همان شکلی که یاد می‌گیرید چگونه بخوانید، پیانو بنوازید یا با استفاده از نقشه راهنمایی کنید، تغییر می‌دهد. دقیقا مانند تمرین ورزشی که عضلات را می سازد، بازی‌ها مغز را پرورش می‌دهند.

تاثیرات مثبت بازی‌های ویدیویی

وقتی فرزند شما بازی ویدیویی انجام می‌دهد، این کار به مغز او یک تمرین واقعی می‌دهد. در بسیاری از بازی‌های ویدیویی، مهارت و مرحله ای ویژه از تفکر لازم است که در موقعیت‌های درگیرکننده، پیروز شوید. این مهارت‌ها حتی در مدارس هم تدریس نمی‌شوند. برخی از مهارت‌های روانی که با استفاده از بازی‌های ویدیویی ارتقاء پیدا می‌کنند عبارتند از:

پیروی از دستور العمل ها: کودکان می‌آموزند که از دستورالعمل‌ها پیروی کرده و برای رسیدن به هدف، روالی را طی کنند.

حل مشکلات و منطق: وقتی بچه‌ها بازی‌هایی مثل           The Incredible Machine، انگری بردز یا Cut The Rope را انجام می‌دهند، مغزشان را تمرین می‌دهند که با استفاده از راه حل خلاقانه، پازل‌ها و دیگر مشکلات را در مدت زمان اندکی حل کنند.

همکاری دست و چشم: در بازی‌های تیراندازی، شخصیت اصلی ممکن است هم بدود و در همان زمان تیراندازی کند. ملزوم است که بازیکن به محل حضور کاراکتر توجه کند. اینکه به کجا می‌رود، چه سرعتی دارد، تفنگ کجا را هدف می‌گیرد، آیا گلوله ها به دشمن برخورد می کند و بسیاری دیگر از موارد را باید در نظر داشت.

همه این فاکتورها لازم است مورد توجه قرار بگیرند و پس از آن بازیکن باید بین عکس العمل دست و انگشتان و کارایی مغز، همکاری به وجود آورد. این پروسه، همکاری دست-چشم فوق العاده بالا و مهارت دیداری-فضایی بسیاری برای کسب موفقیت می‌طلبد.

همچنین، تحقیقات اشاره می‌کند که مردم می‌توانند مهارت‌های دیداری-فضایی و آیکونیک را از بازی‌های ویدیویی یاد بگیرند. حتی تحقیقاتی بوده که سوژه آن از بزرگسالان بوده‌اند و نشان داده که تجربه انجام بازی‌های ویدیویی، منجر به مهارت یافتن در جراحی شده است. همچنین، متخصصین دلایلی برای این سوال که چرا خلبانان جنگی این روزها بهتر عمل می‌کنند دارند و آن تمرین کردن خلبانان با استفاده از بازی های ویدیویی است.

برنامه ریزی، مدیریت منابع و لجستیک (تدارک دیدن منابع): بازیکن یاد می‌گیرد که منابع را با وجود محدودیت چگونه کنترل کند و بهترین راه مصرف آن‌ها را انتخاب کند. همانند کاری که در دنیای حقیقی انجام می‌دهیم. این مهارت در  بازی های استراتژیکی چون Age of Empires، سیم سیتی و The Railroad Tycoon یاد داده می‌شود. قابل توجه است که سازمان برنامه ریزی آمریکا و Maxis، سازنده سری بازی سیمز و سیم سیتی، ادعا کرده‌اند که بسیاری از افراد از سیم سیتی الهام گرفته و شغلی را در زمینه معماری و طراحی شهری انتخاب کرده‌اند.

مالتی تسکینگ یا چند وظیفگی: در نظر گرفتن اجزای مختلف به صورت پی در پی و مدیریت آن‌ها. در بازی‌های استراتژی، برای مثال زمانی که در حال توسعه یک شهر هستید، یک اتفاق غیر منتظره مثل حمله دشمن ممکن است اتفاق بیفتد. این اتفاق غیر منتظره، بازیکن را مجبور می‌کند که منفعل باشد و سریعا تاکتیک‌ش را عوض کند.

تفکر سریع، تحلیل ها و تصمیم های سریع گرفتن: گاهی اوقات، بازیکن در هر ثانیه از بازی به انجام این کار می‌پردازد و به مغز تمرین می‌دهد. بر اساس تحقیقات دانشگاه روچستر که توسط دفنی باوالیر مدیریت می‌شود، بازی ها وقایع پر از استرس را در میادین جنگی یا صحنه های اکشن برای بازیکن شبیه سازی می کنند و ذهن را برای شرایط حقیقی آماده می‌نمایند.

این مطالعات نشان می‌دهد که انجام بازی های اکشن مغز را آماده تصمیمات سریع می‌کند. همچنین، ویدیوگیم می‌تواند برای پرورش سربازها و جراح ها مورد استفاده قرار بگیرد. از همه مهم‌تر، تصمیماتی که توسط بازیکنان بازی‌های اکشن گرفته می‌شوند، دقتی بیشتری دارند. باولیر می گوید: "بازیکنان بازی‌های اکشن تصمیمات صحیح بیشتری در واحد زمان می‌گیرند. اگر شما یک جراح هستید یا در وسط میدان نبرد قرار دارید، تفاوت آنجا مشخص می‌شود."

دقت: بر اساس این تحقیق، بازی‌های اکشن، مغز بازیکنان را آموزش می‌دهد تا بدون از دست دادن دقت، تصمیمات سریع‌تر بگیرند. در دنیای امروز، این خیلی مهم است که سریعا واکنش نشان دهید بدون اینکه از دقت خود بکاهید.

استراتژی و آمادگی داشتن: استیون جانسون، نویسنده کتاب «هر چیز بد برای شما خوب است: چگونه فرهنگ امروز حقیقتا ما را باهوش‌تر می‌سازد» این مسئله را تلسکوپ کردن می‌نامد. گیمرها باید با مشکلاتی که سریعا رخ می‌دهد سر و کله بزنند در حالی که هدف اصلی خود را در ذهن دارند.

آگاهی لحظه ای: «اخبار دفاعی» گزارش کرده که ارتش آمریکا برای ارتقا سطح هوشیاری سربازان اش در جنگ از بازی‌های ویدیویی در تمرین ها استفاده می‌کند. بسیاری از بازی‌های استراتژی، نیازمند این هستند که بازیکن آماده‌ی تمامی اتفاقات لحظه‌ای شود که نیازمند تصمیمات جدید است.

افزایش مهارت های خواندن و ریاضیات: گیمرهای جوان خودشان را مجبور به خواندن دستورالعمل بازی می‌کنند. داستان را دنبال می‌کنند و اطلاعاتی از نوشته های جانبی می‌یابند. همچنین استفاده از مهارت‌های ریاضی برای اینکه در بسیاری از بازی‌ها پیروز شوید لازم است.

استقامت: در بازی‌های رده بالاتر، بازیکنان معمولا برای بار اول شکست می‌خورند اما باز هم به تلاش خود ادامه می‌دهند تا موفقیت حاصل شود و به مرحله بعدی بروند.

شناخت الگوها: بازی ها درون خود منطقی دارند و بازیکنان این منطق را زمانی که الگوها شناخته شود پیدا خواهند کرد.

مهارت های تخمینی: بازیکن می‌داند که چند ثانیه دیگر به چه چیزهایی نیاز دارد و خود را برای شرایط پیش رو آماده می‌کند.

استدلال قیاسی و آزمودن فرضیه‌ها: جیمز پائول گی، پروفسور دانشگاه ویسکونسین می‌گوید که انجام بازی‌های ویدیویی مشابه حل یک مسئله علمی است. همانند دانشجویی در آزمایشگاه، گیمر باید با فرضیه‌هایی جلو رود. برای مثال، گیمر باید مدام سعی کند با اسلحه ها و قدرت‌های مختلف، ترکیباتی بسازد تا دشمن را نابود کند. اگر این شیوه جواب نداد، او باید فرضیه اش را عوض کرده و بعدی را امتحان کند. بازی های ویدیویی تجربه هایی هدف محور هستند که همین باعث می‌شود پایه های یادگیری در مغز باشند.


استفاده از نقشه: گیمرها معمولا از نقشه ها استفاده می‌کنند یا برای خود نقشه‌هایی می‌سازند تا بدانند چه جایگاهی در دنیای مجازی‌شان دارند.

حافظه: انجام بازی های شوتر اول شخص مثل Call of Duty و بتلفیلد، به بازیکن اجازه می‌دهد که قضاوت کند به چه اطلاعاتی نیاز دارد و چه اطلاعاتی نباید به خاطر سپرده شوند.

تمرکز: پژوهشی که آزمایشگاه تحقیقاتی Appalachia انجام شده نشان می دهد که کودکانی با اختلالات اعصاب، زمانی که Dance Dance Revolution بازی کرده‌اند، قدرت بیشتری در خواندن پیدا کرده‌اند و حواس جمع‌تر شده‌اند.

افزایش عملکرد در تشخیص سریع اطلاعات بصری: کسانی که بازی‌های ویدیویی انجام می‌دهند، ذهن پویاتری دارند و می‌توانند برخی اطلاعات را سریع‌تر پردازش کنند.

قضاوت های منطقی: پژوهش‌هایی، رابطه‌ی مستقیم میان انجام بازی‌های ویدیویی و گرفتن تصمیمات منطقی را ثابت کرده.

ریسک پذیری: برنده شدن، سبب می‌شود که گیمر بخواهد ریسک‌های بیشتری را بپذیرد. وی برای رسیدن به پیروزی از هیچ کاری دریغ نمی‌کند.

چگونگی پاسخ به چالش‌ها: گاهی اوقات لازم است چالش‌های اضافه‌ای در مسیر بازی بپذیرید و به آن‌ها پاسخ دهید.

چگونگی پاسخ به شکست‌ها: در بازی‌های دشوار، بازیکن مرتبا شکست می‌خورد و راه های مختلف را تکرار می‌کند تا در نهایت رمز موفقیت را پیدا کند.

چگونگی کاوش کردن و تجدید نظر در اهداف: در طول مسیر بازی، گیمر می‌آموزد که محیط را چگونه بگردد تا امتیازات اضافه پیدا کند و علاوه بر این در طول همین جریان ممکن است با چیزهای جدیدی آشنا شده که آینده بازی را برای مدتی کوتاه تغییر می‌دهد.

افزایش روحیه کار تیمی: بسیاری از بازی‌های مالتی پلیر مثل تیم فورترس 2، بازیکن را با دیگران در یک تیم قرار می‌دهند و هدف همگی پیروز شدن است. معلمین مرکز جوآن گانز گزارش داده‌اند که دانش آموزان شان پس از انجام بازی‌های ویدیویی آنلاین، روحیه کار تیمی بالایی پیدا کرده‌اند.

مدیریتی: بازی‌های مدیریتی مثل Rollercoaster Tycoon یا Zoo Tycoon باعث می‌شود بازیکن در موقعیت‌های اتفاقی قرار بگیرد و

 در این زمان لازم است که استفاده درستی از منابع‌اش کند. دیگر بازی‌ها مانند Age of Empires و Civilization هم کنترل جمعیت را می‌آموزد.

شبیه سازی و تمرین مهارت‌های دنیای واقعی: برای مثال، شبیه سازی‌های پرواز. این بازی‌ها به خلبانان کمک می کنند بدون اینکه در محیط واقعی قرار بگیرند، با موارد بسیاری آشنا شوند تا از پیش، آمادگی هر وضعیت خطرناکی را داشته باشند.

تاثیرات منفی بازی‌های ویدیویی

علت اصلی مقصر دانستن بازی‌های ویدیویی خشونت بالای آن‌ها است. بر اساس یک تحقیق علمی، کودکانی که بازی‌های خشن‌تری بازی می‌کنند، طبیعی است که رفتار، افکار و احساسات خشن‌تری هم داشته باشند (اندرسون و بوشمن 2001). زمانی خشونت در بازی‌ها تاثیر بدتری می‌گذارد که تعامل طبیعی بیشتری برقرار کنند.

در بسیاری از بازی‌ها، کودکان اگر خشونت بیشتری به خرج دهند، پاداش داده می‌شوند. عمل خشونت، بارها و بارها تکرار می‌شود. کودک به کنترل خشونت در می‌آید و خشونت را با چشمان خودش تجربه می‌کند (کشتن، کتک زدن، چاقو زدن، تیراندازی). همکاری فعال، اعتبار و جایزه برای یادگیری طرز رفتار، ابزارهای موثری هستند.

در حقیقت، تحقیقات زیادی این موضوع را تائید کرده‌اند که خشونت بازی‌های ویدیویی، رابطه مستقیمی با رفتارهای تند دارند. به هر حال، مدارک مستدل نیستند و این مسئله هم تا به اثبات رسیدن راه بسیاری پیش روی دارد.

متخصصین بسیاری از جمله هنری جنکینز از انستیتو تکنولوژی ماساچوست اشاره کرده‌اند که جرم و جنایت میان نوجوانان همزمان با عرضه بازی های محبوبی چون Death Race، مورتال کامبت، Doom و GTA افزایش یافته. وی به این نتیجه رسیده که این نوجوانان، پس از اتمام بازی قادر به پشت سر گذاشتن تاثیرات احساسی نبوده‌اند.

دقیقا، بسیاری از پرونده‌های جنایت در میان نوجوانان، مربوط به افرادی است که ساعات بسیاری به انجام بازی‌های ویدیویی می‌پرداخته اند. به نظر می‌آید که برخی افراد هیچ وقت نمی‌توانند خشونت را کنار بگذارند و این مسئله‌ای انکار نشدنی در ذات انسانی است. حالا از میان این افراد، تعدادی هم به بازی‌های ویدیویی علاقه نشان می‌دهند و زمان زیادی خشونت خود را در این عناوین خالی می‌کنند.

بسیاری از بازی‌های ویدیویی، کودک شما را از لحاظ اجتماعی ایزوله می‌کند. ممکن است ساعات بازی از ساعات انجام تکالیف، تحصیل، خواندن، ورزش کردن و تعامل‌ش با خانواده و دوستانش بیشتر شود.
در سوی دیگر، پژوهشگران دانشگاه نیویورک، کارولینای شمالی و اونتاریو به این مسئله اشاره کرده‌اند که گیمرها زندگی اجتماعی آفلاین خود را با انجام بازی های آنلاین جایگزین نمی‌کنند بلکه آن را گسترش هم می‌دهند. در حقیقت، تک و تنها بازی کردن میان گیمرها طبیعی نیست و معمولا دسته‌ای از آن ها به صورت گروهی روز را با یکدیگر پشت سر می‌گذراند.

بعضی بازی‌ها به کودکان ارزش های غلطی می‌آموزند. رفتارهای خشونت آمیز، انتقام و پرخاشگری، مورد تایید این بازی‌ها هستند و بابت آن‌ها به بازیکن جایزه داده می‌شود. مذاکره و دیگر گزینه‌های غیر خشونت آمیز معمولا شامل بازی نمی‌شوند. زن‌ها عموما در نقش کاراکتر ضعیف ظاهر می‌شوند که یا به کمک مهره‌ای قدرتمند نیاز دارند یا نقش محرک‌های جنسی را در محیط بازی ایفا می‌کنند.

از سویی دیگر، پژوهش دانشگاه بوفالو اشاره می‌کند که انجام رفتارهای زننده و خشونت آمیز در دنیای مجازی، در نهایت به رفتاری شایسته در دنیای واقعی منجر می‌شود. گیمرهایی که بازی‌های خشن انجام می‌دهند، نسبت به رفتار خود درون بازی احساس شرم و گناه پیدا می‌کنند و همین مسئله سبب می‌شود که در دنیای واقعی، بیشتر مراقب رفتار خود باشند.

اما بازی‌ها برای برخی افراد می‌توانند مرز میان حقیقت و فانتزی را از بین ببرند!

دانش آموزان گاهی اوقات شکست‌های خود در دنیای مجازی را به دنیای واقعی می‌آورند. برای مثال با معلمین یا دوستان خود در محیط مدرسه درگیر شوند و از درس خواندن پرهیز کنند.

برخی بازی‌ها می توانند روی سلامتی به صورت مستقیم تاثیر بگذارند. چاقی بیش از حد، فشار به اعصاب، خمیده شدن، فشار به کمر و حتی ابتلا به سندروم مجرای مچ دستی.

هنگام بازی آنلاین، کودک شما می‌تواند با دیگران به شیوه‌ای نادرست صحبت کند و وی را در این فضا آسیب پذیر کند.

انستیتو ملی Minneapolis می‌گوید بازی‌های ویدیویی برای کودکان اعتیاد آورند و و اعتیاد به بازی، درجه افسردگی و اضطراب را در کودک بالا می‌برد. کودکانی که درگیر این معضل هستند، فوبیاهای اجتماعی از خود نشان می‌دهند. شگفت انگیز نیست که ببینیم این دسته از کودکان در مدرسه ضعیف عمل کنند.

کودکانی که زمان زیادی به انجام بازی می‌پردازند ممکن است حواس پرت شوند. آن‌ها درگیر هدفی مجازی می‌شوند و تمام تمرکز خود را برای رسیدن به آن صرف می‌کنند. البته، پژوهش‌هایی هم هستند که می‌گوید بازی‌ها در نهایت می‌توانند باعث افزایش تمرکز کودک شوند.

 
 
به همان میزان که تلویزیون دیدن یا دیگر فعالیت‌های کودک‌تان را مهم میشمارید، به بازی‌های ویدیویی هم اهمیت بدهید و بدانید فرزندتان چه بازی می‌کند.

پدر و مادری دوست داشتنی باشید که به تربیت کردن فرزندشان اهمیت می‌دهند. یک کودک پرخاشجو بیش از هر چیز حاصل تربیت ناکارآمد والدینش است. اگر فرزند شما بازی‌های ویدیویی خشن انجام می‌دهد یا برنامه‌های ویدیویی نامناسب تماشا می‌کند، این اشتباه شماست.

دکتر رابرت باتروُرث، روان درمان آمریکایی در این ارتباط نظر جالبی دارد: "اغلب کودکانی که مرتکب جرمی می‌شوند، مشکلات اخلاقی و شخصیتی از خود نشان می‌دهند که نشات گرفته از نداشتن همبازی در دوران پیش از مدرسه است. در سال دوم و سوم، فوق العاده ضعیف عمل می‌کنند و دوستان کمی دارند. وقتی ده ساله می‌شوند، مرتبا دعوا می‌کنند و توسط دوستان شان قلدر خطاب می‌شوند. این فرزندان معمولا از خانواده‌هایی می‌آیند که والدین برای تربیت، از تنبیه‌های شدید فیزیکی بهره می‌جویند."

البته، بازی کردن می‌تواند تجربه‌ای آموزشی باشد. بازی‌هایی را در اختیار کودکان‌تان قرار دهید که از آن چیزی می‌آموزند، بنابراین فرزند شما تنها به یک چیز معتاد نخواهد شد. اطمینان حاصل کنید که کتاب می‌خواند، ورزش انجام می‌دهد و برنامه‌های تلویزیونی مناسب می‌بیند. همه چیز باید در نظر گرفته شود.

آکادمی پزشکی کودکان آمریکا به مردم این کشور پیشنهاد داده که فرزندان شان روزانه حداکثر یک الی دو ساعت در برابر وسایل الکترونیکی، از جمله تلویزیون، بازی‌های ویدیویی (کامپیوتر، کنسول خانگی، دستی، موبایل و ...) یا کامپیوتر (برای استفاده های غیر تحصیلی) قرار بگیرند. یعنی در مجموع 7 الی 14 ساعت در هفته.

کودکانی که در مدرسه بهتر عمل می‌کنند و نمره‌های بهتری دریافت می‌کنند را برای فرزندان خود مثال بزنید و به هدف ایجاد رقابت، مدت زمان بازی کردن‌شان را به میل خودشان کاهش دهید و نه با تهدید و زور.

اثر بازی‌ها روی کودک تان را تحت نظر بگیرید. رفتارش را مشاهده کنید. اگر دیدید زمان انجام بازی‌های خشن، با دوستان و اطرافیانش رفتاری خشونت آمیز دارد، دیگر نگذارید این بازی را ادامه دهد. اگر پس از انجام بازی‌های تاریخی، به تاریخ علاقه مند شد، بنابراین متوجه می‌شوید که بازی برای او سودمند بوده.

اگر دیدید که بازی کردن به نمرات او لطمه می‌زند، زمان سرگرمی‌اش را محدود کنید تا زمان بیشتری به درس‌هایش بپردازد؛ باز هم با ایجاد میل شخصی، و نه تهدید به از دست دادن چیزهایی که دوستشان دارد. این شیوه مخصوص انسان های نئاندرتال است، نه انسان قرن 21.

اگر دیدید که بازی کردن او را تبدیل به یک موجود تنبل کرده و از تمرین و ورزش دوری می‌کند، زنگ خطر را به صدا درآورید و زمان بازی‌اش را محدود کنید.

اگر رگه‌هایی از اعتیاد را در او مشاهده کردید، زمان انجام بازی را محدود کنید.

به جای آنکه بگذارید کودکان در برنامه های تلویزیونی غرق شوند، بگذارید یک بازی ویدیویی روی کنسول یا تبلت‌شان انجام دهند. بر اساس تحقیقات دانشگاه کویینزلند، برای کودکان کم سن و سال، بازی بهتر از تماشای تلویزیون است.

برخی بازی‌ها به فرزند شما می‌آموزند که به طور مرتب فعال باشند. دکتر پنی سوییتر می‌گوید این مدل بازی‌ها می تواند مهارت‌های اجتماعی و عزت نفس کودکان را بالا ببرد.

برای انتخاب بازی مناسب دنبال چه چیزی باشیم؟

تشخیص بدهید که چه چیزی در خانه و فرهنگ شما قابل قبول است. اگر از نظر شما بازی های خشن با جو خانه سازگار نیست، به کودکتان توضیح دهید که چرا انجام این بازی را برای وی منع کرده‌اید.

به رده بندی بازی‌ها توجه بسیاری داشته باشید. روی تمامی بسته بندی های رسمی، درجه بندی سنی درج شده و یا اگر آن را نیافتید، با جستجویی در اینترنت به اطلاعات خود اضافه کنید. بعضی بازی‌ها محتوای غیر مناسب با فرهنگ ما دارند و این مسئله روی جعبه بازی مشخص شده است. اگر برایتان مقدور است نام بازی را جستجو کنید و بررسی های مرتبط با آن را بخوانید. گاهی اوقات، قسمت‌های نامناسب در مراحل بالاتر قرار دارند و بد نیست که با جستجویی، متوجه این مشکلات شوید.

با حد پختگی فرزند خود آشنا باشید تا بازی‌های مناسبی برای او برگزینید. گاهی اوقات سن شناسنامه‌ای، بیانگر سن واقعی فرزند شما نیست.

بازی‌هایی را انتخاب کنید که به فرزند شما قدرت اختیار، تصمیم گیری و حل پازل می‌دهد و آن‌هایی که در مورد دعوا، دزدی و قتل هستند را فراموش کنید.

به بازی‌های تیمی و آنلاین توجه بسیاری داشته باشید. باید از سنین اندک با کار گروهی آشنا شوند.

بنابر گفته‌های دکتر رابرت باترورث، شما باید "برنامه‌های تلویزیونی و بازی‌ها را نه فقط بر اساس خشونت و فحاشی، بلکه از منظر درگیری روحی که نیاز دارند بررسی کنید. پسرها لازم دارند که اژدها بکشند و بازی‌هایی انجام دهند که آن ها را در نقش کابوی‌ها قرار می‌دهد. آن‌ها

 نیاز دارند در دنیای فانتزی‌ای باشند که در آن نقش یک قهرمان را بازی می‌کنند. سرکوب این خواسته در طولانی مدت ممکن است اثرات خوبی به همراه نداشته باشد."

منبع:RaiseSmartKid
محسن وفانژاد
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان