کد خبر: ۹۷۵۸
تاریخ انتشار: ۱۳ تير ۱۳۹۸ - ۰۰:۲۴-04 July 2019
مهمان تا صاحبخانه را ملاقات نکرده و ندیده است، فکر می‎کند اصلاً مهمان نیست و به دزدی آمده است؛ لذا تا صاحبخانه را نشناخته است، باید خیلی احتیاط کند.
امّا وقتی که صاحبخانه را شناخت و دید، دیگر هر چه خواست می‎خورد. تنها وظیفه‎ی مهمان این است که هر چه صاحبخانه گفت، بکند و هر چه هم به او داد، بگیرد و نگوید کم است یا چیز دیگری می‎خواهم.

 وقتی مهمان می‎شویم خوبست تمام‌عیار مهمان شویم.

 از مهمان بابت آنچه در مهمانی خورده است، سؤال و مؤاخذه نمی‎کنند. مهمان نه در دنیا و نه در آخرت، حساب و کتاب ندارد. پس صلاح در مهمان شدن است که خیر دنیا و آخرت در آن است.

 در مهمانی خدا وقتی صاحبخانه را شناختی، مشاهده‎ی جمال او سیرت می‎کند و دیگر از غذا می‎افتی؛ بدون غذا سیر و بدون ثروت غنی خواهی بود.

 هزار غم به دل صاحبخانه است که یکی به دل مهمان راه ندارد. در زندگی خودت را مهمان خدا بدان تا راحت شوی.

 در دنیا اگر خودت را مهمان حساب کنی و حق‌‎تعالی را میزبان، همه‎ی غصّه‎ها می‎رود. چون هزار غصّه به دل میزبان است که دل مهمان از یکی از آنها خبر ندارد.

 مهمان خیلی هوشیار است. هیچ‎ کس مثل مهمان از اسرار صاحبخانه باخبر نیست.

 
 
  
 
 مرحوم حاج میرزا اسماعیل دولابی


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان