کد خبر: ۹۷۵۱
تاریخ انتشار: ۱۲ تير ۱۳۹۸ - ۲۳:۵۵-03 July 2019
ترک جان عزیز بتوان گفت ترک یار عزیز نتوانیم
طراح عملیات بیت‌المقدس مرد. 
علی اکبر موسوی قویدل، مرد. 

چند وقت پیش مرد، خیلی دور هم نیست؛ هشتم دی ماه ۹۶. همان موقع که همه دیوانیان در تعلیق بودند که ترامپ چه خواهد کرد با برجام و آخر هم همه این تکنوکرات‌های هراسناک به دلار جهانگیری و از سر بازی گرفتن جراحی اقتصادی نگون‌بخت شدند. خبرش چندان پخش نشد. در شبکه‌های اجتماعی بازتابی نداشت. بعید هم می‌دانم کسی برای او  تسلیتی فرستاده باشد عمومی و‌ عزایی اعلام کرده باشد.

 شاید حتی آقای روحانی که حتماً به واسطهٔ حضورش در جنگ او را می‌شناخته. نه بسیاری دیگر از مقامات کشوری [مثلاً زنگنه که زمان جنگ وزیر جهاد سازندگی بوده حتماً رئیس ستاد مرکز اصلی فرماندهی جنگ را می‌شناخته اما جوان‌گرایی مانع حضورش شده] که حتماً او را می شناخته‌اند. او کم کسی نبود. حتی همه مدعیان وطن‌دوستی از جمله خودم، یادمان رفت که موسوی قویدل فرمانده بسیار موثر آزادسازی خرمشهر و بقیه کشور، مرده است و باید از درگذشتگان یاد کرد. حتی آقای خاتمی هم، که زمانی رئیس ستاد تبلیغات جنگ بوده، متأسفانه از چنان مشاورانی که اهمیت کسی مثل موسوی‌ قویدل را به او یادآوری کنند محروم است. میرحسین موسوی اما اگر بود احتمالاً یادش بود جایگاه امیر علی‌اکبر موسوی قویدل. هرچه باشد پیشتر میرحسین در یک سخنرانی از یک نظامی ارتشی به نام نصرالله معین وزیری یاد کرده بود و همگان را به خواندن کتابهایش فراخوانده بود.

قویدل که بود؟

انقلاب که شد و وقایع پس از آن و در صدر همه کودتای نوژه باعث تصفیه اساسی در ارتش شد. تقریباً در ارتش از رده سرتیپ دوم به بالا کسی باقی نمانده بود هنگام شروع جنگ. انقلابیون، معمم و مهندس، همه خود را صاحب‌نظر مسائل نظامی می‌دانستند و ارتش از همه سو آسیب دیده بود. نطق حسن روحانی علیه ارتشیان در مجلس اول که با پاسخ کوبندهٔ شهید چمران رو به رو شد، همان سال ۹۶ که موسوی قویدل مرد، در هنگامه رقابت‌های انتخاباتی درز رفت.

از میان نظامیان چند تنی مانده بودند که هم دانش نظامی داشتند و هم حب وطن به تمامه در وجودشان بود هم از رقابتهای سیاسی داخل کشور به سیاق تمام نظامیان جهان برکنار بودند. برخی از آنها به واسطه شهادت بعدها شهره شدند مثل فلاحی و فکوری و نامجو و صیاد، مسعود منفرد، کلاهدوز.  

برخی اما در جنگ جانفشانی کردند و گمنام ماندند مثل علی‌اکبر موسوی قویدل، عبدالحسین مفید، نصرت الله معین وزیری، حسین حسنی سعدی.

این دسته دوم کسانی بودند که به جای تقابل با نیروی تازه شکل گرفته سپاه به تعامل با آنها پرداختند، دانش نظامی خود و نیروهای تحت فرمانشان را با آن جوانان هماهنگ کردند و توانستند در پشت پرده و در گمنامی مهاجمِ متجاوز را از کشور بیرون کنند و دفاعی تمام عیار را در هشت سال ادامه دهند.

مهمترین اقدام اینها این بود که در شرایطی سخت که همه به ارتش ظنین بودند و کشور هم به علت التهابات سیاسی از هم گسیخته بود عراق را پشت دروازه‌های آبادان و دزفول و ایلام و کرمانشاه متوقف کنند. در مرحله بعد با شناسایی دقیق و طرح‌ریزی یک سلسله عملیات درخشان از سال ۶۰ تا ۶۱ با نام‌های ثامن‌الائمه، طریق‌القدس، فتح‌المبین و بیت‌المقدس، نود درصد سرزمین‌های اشغالی را آزاد کنند.

طراحی منحصربه فرد این عملیات کار کسانی چون موسوی قویدل بود و البته جوانان انقلابی ای چون حسن باقری هم در کنار نظامیان مجربی چون موسوی قویدل بودند.

متاسفانه تبلیغات رسانه‌های رسمی بیشتر به برجسته‌سازی نقش همین جوانان داوطلب می‌پردازد و فراموش می‌شود که اگر نبود فداکاری، دانش و وطن‌دوستی موسوی قویدل خرمشهر هیچگاه با چنین حماسهٔ پرشوری آزاد نمی شد.

موسوی قویدل البته آنقدر به سجایای اخلاقی آراسته بود که پس از جنگ هیچگاه به دنبال طرح اسم خود نبود و حتی به دنبال مزایای جانبازی و حضور در مناطق جنگی هم نرفت. موسوی قویدل اگر جایی هم مصاحبه کرد یا حضور یافت برای بازگویی خاطرات جنگ و به جلوگیری از فراموشی شان بود.

در سال‌روز  آزادی خونین‌شهر یادی کنیم از
امیر سید علی‌اکبر موسوی قویدل .

 نقد حال
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان