کد خبر: ۹۲۸۷
تاریخ انتشار: ۲۶ خرداد ۱۳۹۸ - ۰۰:۳۹-16 June 2019
من از پرواز می ترسم. همیشه وقتِ سوار شدن به هواپیما روی پله ها می گویم این آخرین بار است و این مرکبِ فلزی تابوتم خواهد شد.
در طولِ مسیر هم تصاویرِ سقوط و فیلم های ماجراییِ هواپیما های در حال سقوط جلوی چشمم می آیند و در هر دست انداز هوایی عرق بر بدنم می نشیند. البته سعی می کنم محترم و متین باشم و شلوغش نمی کنم و هر تکانه ای را توی خودم می ریزم. مدام به چهره هایِ آدم ها نگاه می کنم و از خونسردی و چُرت و لبخند ها دقایقی نیرو می گیرم. 


مدام به ساعتم نگاه می کنم و لحظه ها را می شمارم.

کلی مقاله و اطلاعات علمی و عمومی راجع به پرواز خوانده ام و از فیزیکِ پیچیده‌ی هواپیما (و آمارِ اندکِ مرگ و میر حمل و نقل هوایی در مقابل زمینی) اطلاعاتی دارم که آن بالا به هیچ کارم نمی آیند و پرسشِ دیرینِ دورانِ طفولیتم مدام حمله می کند که این حجم از فلز و آهن و سنگینی چطور از زمین کنده می شود و بر هوا می ماند و جلو جلو هم می رود! 

در پرواز، آن بالا، کتاب می خوانم و موسیقی گوش می دهم و خودم را به خواب می زنم اما نمی دانم چرا نمی رسیم. با این حال اگر به انتخاب من باشد که نیست، سقوط با هواپیما را به انواعِ دیگرِ سر به نیست شدن ترجیح می دهم و از این که اثری از آثارم به جا نمی ماند استقبال می کنم. این است که از آن بالا مدام به زمین، ابر، و دریا نگاه می کنم و تا برسیم موقعیت های مناسبِ سقوط را بررسی می کنم و در خیالم به انتخاب خود پرتاب می شوم به جایی که نشان کرده ام. جایی که فرو می روم. جایی که غیب می شوم. جایی که نیستم ببینم کجاست. 


ضمنا غذای هواپیما را خیلی دوست دارم. چون عمل جویدن و بلع، یادم می آورد هنوز زنده ام. غذا تنها چیزِ غیر صنعتیِ هواپیماست. نرم و بو دار است و تنها عملی ست که از اولِ پرواز برایش قانون و کمربند و ببند و بگیر و باز کن وضع نمی کنند. اصلا من به صنعتی شدنِ #پرواز انتقاد دارم! به گمانم رویای دیرپای پرواز (که هزاران سال بشر را گرفتار خودش کرده بود) هنوز به حقیقت نپیوسته. به نقاشی های داوینچی نگاهی بیندازید. و اتود هایِ خیالبافانِ بال ساز و طیاره سازانِ نا موفقِ قدیمی. هیچ کس فکرش را هم نمی کرد و طرحی هم نداشتند که مبنی بر آن عده‌ی زیادی آدم توی محیطیِ در بسته و خفه بنشینند، و یکی دو نفر هم توی یک اتاقک تنگ، آن جلو براشان رانندگی کنند و سه چهار نفر هم با لبخند های مصنوعی توی راهرو ها بروند و بیایند و آب و خوراک دستشان بدهند. نه! برنامه این نبود. رویایِ دیرینِ پروازِ بشر جورِ دیگری بود. خلاصه خواهش می کنم اشتباه شده باشد و در خواست دارم این اشتباه زود تصحیح شود.

صالح تسبیحی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان