کد خبر: ۹۲۰۵
تاریخ انتشار: ۲۱ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۲:۲۱-11 June 2019
استیصال عربستان در بازار نفت؛
خالد الفالح، وزیر نفت عربستان در سفر خود به مسکو نتوانست از الکساندر نواک، همتای روس ‏خودش پاسخ‌های دلخواه را دریافت کند و درنهیات در مقابل خبرنگاران اعتراف کرد که شاید ‏روس‌ها تمدید کاهش تولید نفت را همراهی نکنند. ‏
پیش از این نیز در اظهارنظرهای ایگور ساچین، رئیس روس‌نفت (بزرگترین شرکت تولید کننده نفت ‏روسیه) و پوتین، به‌طور شفاف بیان شده بود که قیمت و برقراری تعادل در بازار، دیگر نقاط مشترک ‏ریاض و مسکو نیستند پس ممکن است اوپک پلاس پایان یابد. حالا روس‌ها دلیل تازه‌آی را هم ‏اضافه کرده‌اند و آن نگرانی از این است که در صورت ادامه طرح کاهش تولید، آمریکا سهم بازار ‏روسیه را برای خود کند؛ نگرانی‌ای که با نگاه درست به داده‌های درست، کاملا واقعی می‌نماید. ‏

اینکه عربستان تلاش می‌کند با آمریکا دو دوزه بازی کند و از یک طرف وعده ‏کاهش بهای نفت به ترامپ می‌دهد و از طرف دیگر برای تمدید طرح کاهش اوپک پلاس تلاش ‏می‌کند، مسئله جدی‌ای برای واشنگتن نیست چون آنها هم با روس‌نفت قراردادهای اکتشاف و ‏توسعه در سیبری بسته‌اند که بدون تکنولوژی و سرمایه آمریکا اجرایشان ممکن نیست و درنتیجه ‏فشار عربستان را خنثی می‌کنند. ‏

پرسشی که کمتر تحلیلگری به آن توجه دارد این است که چرا باوجودی که بیشتر از یکسال است ‏که اغلب هفته‌ها تعداد ریگ‌های (تجهیزات حفاری) فعال در میدان‌های نفتی آمریکا کمتر می‌شود، ‏بازهم تولید این کشور در حال افزایش است؟ هفته پیش گزارش‌ها و پیش‌بینی‌ها از وضعیت تولید ‏آمریکا در نیمه دوم سال منتشر شدند و رقم اعجاب‌آور ۱۳/۲ میلیون بشکه در روز را برای پایان ‏سال پیشنهاد دادند؛ رقمی که تولید آمریکا را به تولید نفت جهان در تمام دوران‌ها می‌رساند. اگر ‏حفاری‌ها کمتر شده پس چطور چنین چیزی ممکن است؟ پاسخ را در یک داده قابل اتکای دیگر ‏باید جستجو کرد. ‏

واقعیت این است که تعداد چاه‌های تکمیل شده در آمریکا هر هفته افزایش دارد و نسبت به سال ‏گذشته نزدیک به ۱۰ درصد بیشتر شده است. تکمیل چاه معنای مشخص و واضحی دارد، یعنی ‏تولید در آن نقطه قطعی و تثبیت شده است. از طرف دیگر توسعه تکنولوژی‌های شِیل، میزان ‏بهره‌وری و تولید را تقریبا هر ساعت بالا می‌برد که این باعث می‌شود نیازی به حفر چاه‌های جدید ‏نباشد. عامل بعدی هم این است که شرکت‌های آمریکایی با تجربه‌ای که از سقوط ۲۰۱۴ به‌إست ‏آورده‌اند، در روزهایی که نزدیک به ۵۰درصد حاشیه سود دارند، در حال تعدیل نیرو هستند یعنی ‏تمایلی به توسعه فیزیکی که منجر به افزایش هزینه‌ها خواهد شد ندارند و توسعه خود را روی ‏بهره‌وری و تکنولوژی متمرکز کرده‌اند. وقتی میزان واردات نفت آمریکا از خلیج مکزیک، در نیمه ‏نخست ۲۰۱۹ به کمترین میزان در ۳۳سال گذشته رسیده، تکلیف بقیه جهان تقریبا روشن است. ‏

باوجود تمام جنگ تجاری‌ای که ترامپ با پکن راه‌انداخته، چینی‌ها هنوز نفت آمریکا را می‌خرند؛ ‏کره جنوبی و ژاپن نفت ایران را با نفت تگزاس جایگزین کردند و قید تخفیف‌ها و امتیازهای تهران را ‏زدند و میزان صادرات نفت آمریکا، باوجودی که ارتباط نفتی با ونزوئلا را کاملا قطع کرده، به مرز ۳ ‏میلیون بشکه در روز رسیده است. همزمان، هر هفته شاهد افزایش ذخایر استراتژیک نفت خام و ‏بنزین ایالات متحده هم هستیم، پس آنها صادرات را به بهای خالی کردن ذخایرشان به‌دست ‏نیاورده‌اند. به‌نظر مي‌رسد (همان‌گونه که پیش از این هم نوشتیم)، اوپک در صورت تمدید طرح ‏کاهش، هم روسیه را از دست می‌دهد و هم بازار نفتش در اروپا و خاور دور را در معرض خطر ‏یانکی‌ها و روس‌ها خواهد گذاشت. باید تا ۳ هفته آینده داده‌های بازار را زیرنظر داشته باشیم تا ‏بتوانیم آنچه بعد از نشست وین رخ خواهد داد را برآورد کنیم.‏

نفت به زبان ساده (بهزاد احمدی‌نیا)
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان