کد خبر: ۸۷۹۰
تاریخ انتشار: ۰۶ خرداد ۱۳۹۸ - ۰۶:۲۸-27 May 2019
وقتی علی بن ابی طالب (ع) در سپیده دم نوزده رمضان ضربت خورد، گویی قرآن ضربت خورد. هرچند که ضربت اول را او پیش از آن در نهروان خورده بود، همان زمان که جسم قرآن را بر نیزه کردند تا روح قرآن کوتاه بیاید. اما این ضربت دوم، در محراب، کار را تمام کرد.
او از کاتبانِ امینِ قرآن و قرآن ناطق بود. پس وقتی که بر اثر آن ضربت دوم که بر جسم او وارد شد، در بیست و یکم رمضان، از دنیا رفت، گویی که قرآن شهید شد. پس از او تنها چند ماه خلافت پر تنش، سهم پسرارشدش حسن بود و برای فرزند دیگرش حسین بن علی، چیزی بیش از سلاخیِ پاره های تنش به جرم «نه گفتن به ذلت»، سهمی نمانده بود. 

از زمان و زمانه حسن و حسین به بعد، نشانه های نبودِ قرآن در میدانِ جامعه عیان تر شد. و از همان زمان و زمانه، عیان‌تر شد که قرآن چند سال قبل از آن، در محراب مسجد کوفه، به ضربتی شهید شده و دیگر اثری واقعی و عملی از آن کمتر موجود است. پس بیراه نیست که بگوییم، علی خودِ قرآن بود که شهید شد.

شهادتِ علی، شهادت برای قرآن هم بود. چرا که شاید تنها خونِ او بود که نهیبی سنگین بر ذهن های خواب گرفته می زد که بیرون از پوسته تظاهر به دین، ذات و محتوای اصلی دین اهمیت دارد؛ ذات و محتوایی که نه در دست به دست کردن جسم و حتی لفظ قرآن، بلکه در روح و معنای قرآن جاری است. خون علی نشان داد که هرچه آیه‌های قرآن در لفاظی و حافظه مردانِ نامرد تکرار شود، باز هم تا به عمل، در اخلاقِ مردانگی و آزادگی در نیاید، ذره ای از جان مایه اصلی آن را که کرامت انسان است، نشان نخواهد داد.

و علی، هم شهیدِ راه قرآن بود و هم مجسمه عینیِ قرآن و روحِ ناطق قرآن. او شهید قرآن و قرآن شهید بود.


محمدرضا پویافر

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان