کد خبر: ۷۸۴۴
تاریخ انتشار: ۳۱ فروردين ۱۳۹۸ - ۱۲:۳۸-20 April 2019
روحانی مکرمی در میانۂ آب های تا زانو برآمده ایستاده و میدان داری می کند و بسیجی مکرم تری می خواند «ما خانه به دوشیم، غم سیلاب نداریم».
عصراسلام:  هموطن شوخ طبعی هم از به فنا رفتن اموال و اثاثیۂ سیل زدگان خنده سر می دهد و ویدئو می سازد. هردوی این ها تمسخر رنجِ مردمی است که زندگی شان تباه شده است. اگر آن سینه زن های مکرم، زن و فرزند خودشان دچار سیل می شد آیا غم سیلاب نداشت؟ نشستن بر سر خرابۂ خانه های دیگران و آواز بی غمی سر دادن که هنر نیست.

اگر چنین رفتاری، مدیریت اسلامی است باید در آینده ای نه چندان دور منتظر نابودی اسلام باشیم. اگر دین، بنا به مدعای رسمی اش مبنی بر رفع نیازهای عمومی، تنها غم ناله و مهم نبودن چنین اندوهی و باز بودن «راه کربلا» باشد شالودۂ زندگی مردم فرو می پاشد چون انتظار می رود در هر معضلی «سینه زنان» وارد معرکه شوند و «کربلا،کربلا» سر دهند.

اگر فربهی مناسک دینی نبود، اینک شاهد بی اهمیتی «خانه به دوشی» ایرانیان نبودیم. زمانی که مناسک گسترش یابد، هر موضوعِ درون دینی آیین سازی شود و امر عرفی/امر تاریخی به امر مقدس تبدیل شود، هر مشکلی باید در پسِ پردۂ دینداری افراد تفسیر شود، اگر سیل آمد غمی نیست «خانه به دوشی» رسم «کربلاییان» است.

اگر رویکرد جامعه به بلای طبیعت، بی غمی باشد دیگر رنج و اندوه افراد برای یکدیگر بی اهمیت است. خاصیت تکرار، عادی شدن است. تکرار بلا، رنج را عادی می کند. رنج دیدگان رنجوری را عادت می کنند و افراد دیگر رنج جامعه برای شان عادی و بی اهمیت است. تکرارپذیری جامعه، میزان دلسوختگی جامعه در بلا رسیدن به دیگران را می کاهد. امراخلاقی رو به انحطاط می رود و گویی در رنج بلای طبیعی باید اندوه تنهایی نیز تحمل شود. این تکرار کردن، عادی شدن و بی اهمیتی و دورماندگی از امراخلاقی، «زیست اجتماعی» را به «زیست فردی» تغییر می دهد و افراد برای بقای خود زندگی می کنند. التزام افراد به امر «زیستن برای بقای خود» اصل اساسی بنیادگرایی، انحصارگرایی و خشونت محوری زیستی است. اگر تا این زمان بقای خود توجیه شرعی و قدسی داشت اینک توجیه عرفی هم یافته است. افراد زندگی می کنند یا زندگی دیگران را می ستانند تا بقای خود را تضمین کنند. نه حقوق فردی ای خواهد ماند، نه حقوق اجتماعی محترم است و نه اندوه دیگران در ما سوزی می آفریند. ما در خطر بنیادگرایی و خشونت زیستیِ همگانی هستیم، جامعه شناس نیستم، ولی تأملاتم در ریشه های امور خشونت زایی نشان می دهد آیندۂ درخشانی در انتظارمان نیست. مسئولان که به این بی اهمیتی دچار شده اند، شاید بشود برای جامعه به کور سویی از امید و آگاهی باور داشت.

اینستاگرام محمد موسوی عقیلی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان