کد خبر: ۷۱۶۵
تاریخ انتشار: ۲۸ اسفند ۱۳۹۷ - ۱۱:۱۹-19 March 2019
۱ احتمالا باور نخواهید کرد، امّا تا همین ده پانزده سال پیش، تقریباً همه‌ی «مسجد»های کُردستان (و «مُکریان»: ‌یعنی مناطق مهاباد و سردشت و پیرانشهر و اشنویه و...) «اتاقک»ی هم در کنار صحن اصلی داشتند به نام «چقه خانه». «چقه خانه» یعنی محل بگو و مگو و شوخی و وقت‌گذرانی.
 اغلب جوانان و گاه حتا پیرهای نمازخوان، قبل یا بعد از اوقات اصلی نماز، در آن اتاقک جمع می‌شدند و می‌گفتند و می‌خندیدند و حتا کُشتی هم می‌گرفتند! هنوز هم در اغلب روستاهای کردنشین (مسلمانان سنّی مذهب) «چقه‌خانه‌»ها پابرجایند امّا همان‌طور که صحن اصلی کم‌مشتری و خلوت شده، آن‌ها هم دیگر مشتری ندارند. 
۲
امّا این را دیگر حتما باور نخواهید کرد که در مراسم تدفین و ترحیم ما کُردهای کردستان و مکریان هیچ عزاداری و مرثیه‌خوانی صورت نمی‌گیرد، هیچ نوحه‌ای خوانده نمی‌شود، نامی از مرده برده نمی‌شود و اتفاقاً همه‌ی مهمان‌ها (پس از خواندن یک «فاتحه‌»‌ی کوتاه) سعی می‌کنند با بحث‌های روزمره و حتا شوخی‌های ملایم، بازماندگان را از اندیشیدن به «مرحوم»شان باز دارند. گریه‌کردن برای مرده، صورت خوشی ندارد و گاه عیب هم به شمار می‌آید.
۳
«مرگ» برای کردهای کردستان و مکریان بسیار طبیعی و کم‌اهمیّت است. این‌جا گاه فاصله‌ی بین مرگ و دفن مرده کمتر از دو ساعت است. به استثنای یکی دو دهه‌ی اخیر، برای مرده حتا سنگ قبر هم نمی‌ساختند. می‌گویند قبر باید طوری ساخته شود که حداکثر تا چهل سال، با خاک یکسان، و کاملاً محو شده‌باشد. ما کُردهای کردستان و مکریان، هیچ مراسم عزایی نداریم. هیچ سالگرد رحلت و مرگی برای هیچ شخصی برگزار نمی‌کنیم. سال‌روز‌های مرگ یا شهادت پیامبر یا خلفا را کسی خبر ندارد. در اسلام ما کردها، هیچ معصوم و امام و شهیدی وجود ندارد، در عوض مراسم عید فطر یا قربان یا نوروز بسیار مفصل و باشکوه جشن گرفته و گاه تا سه چهار روز هم ادامه دارد.
۴
«ملّا»های کردستان و مکریان، به طور معمول و سنّتی، لباس مخصوص یا «عبا و عمامه» ندارند. آن‌ها همان لباس معمولی مردانه‌ی کُردی (که‌وا و پانتول) به تن می‌کنند و تنها تفاوتشان با مردان کُرد دیگر، تنها در رنگ پارچه‌ای است که به سر می‌بندند. «ملا»های ما، اغلب ریش‌شان را «سه تیغ» می‌تراشند و هر جوانک «تازه‌از‌شیرگرفته شده‌»ای می‌تواند زانو به زانویشان بنشیند و حتا درباره‌ی بود و نبودِ «خدا» هم به گفتگو‌یشان بگیرد. بیشتر «گدا»های کُرد (بنا به سنّتی قدیمی) اهل شعر و ادب هستند و معمولا اشعار شاعران کرد یا آیات قرآن را «از بر» کرده‌اند،‌ به همین خاطر درمراسم ترحیم یا جشن یا خطبه،«گدا»ها در بالای مجلس و معمولا در کنار «ملّا» جای دارند و یکی از حاضران در همان «مجلس» دوره می‌گردد و برایشان صدقه جمع می‌کند و تحویل‌شان می‌دهد.

   خالد رسول پور
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان