کد خبر: ۵۴۴۱
تاریخ انتشار: ۱۸ دی ۱۳۹۷ - ۱۵:۰۴-08 January 2019
جامعه ایرانی در دهه های اخیر و به موازات ورود و ظهور مدرنیته متاخر و لوازم آن (ماهواره اینترنت و ارتباطات جهانی) دچار تغییرات بنیادینی شده است.
عصراسلام: از وجوه بارز آن، تغییرات در رفتار و کردار فرزندان نسل های مختلف جامعه  است.

فرزندان دهه های 50 و 60 که فرزندان رشد یافته در بحبوحه و کوران انقلاب و جنگ بودند به تبع شرایط زمانی و مکانی خود فرزندانی مطیع، کم توقع، سپاسگزار و مودب (با پارامترهای والدینی که خود جلو پدر مادرهایشان پایشان را دراز نمی کرده اند) بودند. آنها کم توقع بودند چراکه  هر روز شاهد خشونت عریان و کشته شدن ادمیانی در میانه جنگ شهری دهه 50 بر سر انقلاب و یا کشته شدن ادمیانی دیگر در جریان بمباران بودند. در کشوری جنگ زده که درگیر انواع کمبودها و فشارهاست فرزندان نمی توانستند خواسته هایی بیشتر از خوراک و پوشاک -البته آن هم در حد ضرورت و رفع نیاز - از والدین خود داشته باشند.

دهه هفتاد شمسی مقارن بود با پایان جنگ و اتمام شرایط جنگی و شروع دوره رونق و افزایش رفاه (هرچند نا متوازن) در کشور. دوره ای که تبلیغات تلویزیونی کالاها و محصولات متنوع و رنگارنگ رنگ و بوی جدیدی به خود گرفت و فرهنگ مصرف گرایی و لذت گرایی (که الزاما هم موضوعات بد و مذمومی نیستند) جای فرهنگ قناعت و تحمل شرایط که محصول شرایط دوره جنگ بود را گرفت.

در این دوره دیگر فرزندان به حداقل ها راضی نبودند، بلکه استانداردها برایشان معیار بود. فرزندان حالا دیگر کفش خوب و لباس خوب و غذای خوب می خواستند. آنها لباس نویی که برای خودشان باشد- نه خواهر و برادرشان لباسی که بوی نو بودن بدهد- می خواستند. چیزهابی که البته حقشان بود. حقوقی که آن را با صدای بلند بر سر والدین عموما دهه پنجاهی خود فریاد میزدند و این برای والدینی که خود در کودکی طعم مطالبه گری را نچشیده بودند، اندکی غریب و گران می آمد، اما چاره ای جز تعامل و تن دادن به خواسته های آنها نداشتند.

اما با ظهور فرزندان دهه هشتادی شرایط کاملا جدید و متفاوتی حکمفرما شد. فرزندانی که به لطف اینترنت و ماهواره و شبکه های اجتماعی جهانی شده اند و کف انتظاراتشان نه حداقل ها بلکه حداکثرهاست!

 فرزندانی که به دنبال ایده آل ها و بهترین هایند و حالا دیگر حتی به لباس خوب و کفش خوب هم رضایت نمی دهند. دیگر فقط شیک بودن لباس یا گوشی موبایلی که میخرند یا خوشمزه بودن غذای رستوران یا قهوه کافی شاپی که میروند کافی نیست، بلکه باید برند و چشمگیر و به اندازه کافی معروف باشند تا جلوی همسالان و جنس مخالف اصطلاحا کم نیاورند!

حالا والدین دهه 50ی و 60ی با فرزندانی مواجه شده اند که ندارم و نمی شود در کتشان نمی رود بلکه والدین را به مثابه عابر بانکی می بینند که باید تامین کننده نیازهای لاکچری انها باشند.

اما براستی همه این تغییرات نشانه بدی است؟ از نظر نگارنده خیر! هرچند مصرف گرایی افسارگسیخته و بی هویتی نسل جدید را تایید و تمجید نمی کنم اما معتقدم مطالبه گری و احقاق حقوق ویژگی های مثبت نسل های جدیدند.

 والدین در دوره های اخیر باید بدانند که فرزندان آنها همانند کودکی خودشان نخواهند بود که نه به حقوق خود اگاه باشند و نه آنها را مطالبه کنند.

 فرزندان جدید از والدینی که آنها را خواسته و با تصمیم اگاهانه بدنیا اورده اند می خواهند که تبعات تصمیم مهم خویش را بپذیرند و نیازهای متعارف و متناسب با شرایط امروز را برایشان مهیا نمایند یا برای عدم تامین آن، اقناعشان کنند؛ در غیر اینصورت محکومند که تبعات جدی و پر دردسر تصمیم غیر مسوولانه خود را بپردازند آن هم با بهایی گزاف و گران!

مهدی دولتی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان