کد خبر: ۴۹۶
تاریخ انتشار: ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۱۲:۴۶-08 May 2017
اينكه فرمود: «أمّن يجيب المضطر» يعني غيرمضطر نمي فهمد كار دست چه كسي است.... لذا ميگويد: اول خدا ، دوم طبيب.
ولي شخص مضطر مي فهمد كه اول خدا و آخر خدا.

مثلا گاهي پاي انسان مي لغزد، ديگري دست او را مي گيرد؛ مي گويد: اول خدا، دوم اگر اين شخص نبود از پله مي افتادم.

آنكه مضطر است درك مي كند كه چنين نيست و مي گويد: «كم من عثار وقيته»

خدايا تو مرا از همه لغزشها حفظ كردي. آنجا كه دستي در آمد و مراگرفت، دست تو بود؛ تو به او دستور دادي.

نه اينكه خدا مضطر را اجابت كند؛ غير مضطر را اجابت نكند. منتها مضطر ميفهمد كه مجيب كيست. غير مضطر يا اصلا نمي فهمد يا اگر ميفهمد شرك آلود است. از اين رو مي گويد: اول خدا، دوم خدا پدر فلان كس را بيامرزد. مگر شرك غير اين است؟ موحد چنين منطق و بينشي ندارد؛ بلكه مي گويد خدا را شكر كه از اين راه ،مشكل من را حل كرد. اينها را مجراي فيض او مي داند.

آیت الله عبدالله جوادی آملی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان