کد خبر: ۴۵۶۱
تاریخ انتشار: ۱۶ آذر ۱۳۹۷ - ۱۲:۴۶-07 December 2018
فیلم ها را بر حسب بازیگریشان می توان به طور کلی به دو گروه تقسیم کرد.
در گروه اول، تولیداتی قرار می گیرند که به یک بازیگر خاص متکی اند که اصطلاحا آن را "ستاره" می خوانند. سناریو مخصوص همین بازیگر نوشته می شود. سراسر کار کارگردان در ارائه یک چهره ی سرشناس و محبوب به تماشاگر خلاصه می شود، هر بار در محیطی جدید، با بازیگران فرعی جدید. 

گروه دوم متعلق به فیلم هایی است که بنیادشان یک فکر یا طرح مشخص است. این سناریوها برای بازیگر نوشته نمی شود، بلکه باید پس از نگارش آن ها بازیگرانی برای محقق ساختنشان پیدا کرد. تا آنجا که در این گروه از فیلم ها، فیلم اساسا برگرفته از یک فکر یا یک طرح مشخص است و نه صرفا در پی نمایش تکنیکی زیرکانه یا چهره ای زیبا. رابطه میان بازیگر و فیلم خصلتی ویژه و معین می یابد که فقط خاص سینماست.

 
 تیپ در سینما

بازیگر تئاتر برای خلق شخصیت مورد نظر می کوشد تا چهره اش را تغییر دهد و آرایش لازم را انجام دهد. بازیگر تئاتر بدون شرمندگی از هر وسیله ای برای توجیه شخصیت استفاده می نماید، مثلا برای ایجاد شخصیتی قوی هیکل کافی است بازوی نمادین استفاده نماید و به طور کل آنچه می بینیم مصنوعی است. چنین فریبی در در آرایش، اثاث دکور و ... در سینما غیر قابل تصور است. یک انسان ساختگی و مصنوعی در محیط واقعی، درختان و آب و هوای واقعی، زیر آسمان واقعی همان قدر نامتجانس و ناپذیرفتنی است که یک اسب زنده در صحنه ای پر از مقوا و دکوری ساختگی قرار گیرد. سینما ماده را تغییر نمی دهد، فقط زمان و مکان را تغییر می دهد. به همین دلیل نمی توان تیپ مورد نیاز در فیلم را به طور مصنوعی ساخت. تیپ را باید کشف کرد. حتی در آن فیلم هایی که محورشان وجود یک "ستاره" ضروری است، بازیگران فرعی نقش های دوم و سوم را کارگردان همیشه در میان عده ی زیادی جست و جو می کند تا تیپ مورد نیاز را پیدا کند. به همین دلیل کار پیدا کردن بازیگران لازم، انتخاب اشخاصی با ظاهر کاملا گویا مطابق الزامات تعیین شده در سناریو، یکی از دشوارترین تکالیف کارگردان است. باید به خاطر سپرد که در فیلم نمی توان نقش بازی کرد. 

 
بازیگر باید مجموعه ای از کیفیات واقعی با بیان خارجی واضح را دارا باشد تا تاثیر معینی را در تماشاگر حاصل کند. پس می توان فهمید که چرا گاه در خلال تهیه ی فیلم، مردی که دارد بر حسب اتفاق از خیابان عبور می کند و هرگز به فکرش خطور نکرده که بازیگر شود، یکباره فراخوانده می شود. تنها به این دلیل که تصادفا یک تیپ دارای گویایی خارجی و به علاوه همان تیپ مطلوب کارگردان است. حال این پرسش مطرح می شود که بازیگری که ما دنبال آن هستیم تا چه اندازه باید شبیه ظاهر توصیه شده اش در سناریو باشد. باید گفت در اکثر موارد، بازیگر سینما خودش را بازی می کند، کار کارگردان این نیست که او را مجبور کند چیزی را بیافریند که در وجودش نیست، بلکه باید به گویاترین و روشن ترین شکل ممکن و با استفاده از خصوصیات واقعی او، به وی نشان دهد که در وجودش چیست.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان