کد خبر: ۳۱۳۷۲
تاریخ انتشار: ۱۶ تير ۱۴۰۱ - ۱۵:۰۷-07 July 2022
تاریخ بسیار مهم است و فهم تاریخی از وضع خویش و جامعه خود داشتن هم امری حیاتی است اما
"واماندن در گذشته تاریخی" نشان از یک بیماری بنیادین دارد و آن این است که جامعه دچار "عدم توسعه" شده است یا "چرخ‌های توسعه" پنچر شده‌اند و ملت یا بخشی از آن به دنبال کاهش آلام خود هستند و این "عقده توسعه‌نایافتگی" را می‌خواهند با "بزرگ کردن تاریخ ماضی" جبران کنند.

گفتمان نوباستانگرایی از نگاه من چنین کارکردی دارد یعنی نوعی "الهیات جبران" است که تلاش می‌کند اکنونِ ناکارآمد را با ارجاع به یک "امر ماضیِ طلایی" جبران کند و آن امر ماضی باستانی حتی خدایی دیگر دارد و آن "خدا" نمایندگانی فرهمند بر روی زمین داشتند که جلال و جبروت و عزت را برای مردمان به ارمغان میآوردند و اگر "ما" دوباره به آن امر ماضی "رجعت" کنیم دین و دنیایمان احیاء خواهد شد. 

به عبارت دیگر، نوباستانگرایی تقریر و تفسیر تاریخ نیست بل بازسازی الهیاتی امر باستانی است تا ما بتوانیم با وضعیت رقت‌بار کنونی (به زعم نوباستانگرایان) کنار بیاییم و به جای فهم علل عدم توسعه‌یافتگی دست به ریسمان "خدایگان باستانی" بزنیم. 

خطا اینجاست که ما بپنداریم بحث نوباستانگرایان اصلاح وضع موجود است یا پیروان این "کیش باستانگرایی" حب ایران و عشق به میهن است. 

این، آن خطای استراتژیک است که معماران جمهوری کنونی ایران باید به آن التفات بنیادین داشته باشند.


سیدجواد میری

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
آیا گشت ارشاد در اهداف خود موفق بوده است؟
بله
خیر
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان