کد خبر: ۳۱۲۹۷
تاریخ انتشار: ۰۹ تير ۱۴۰۱ - ۱۸:۴۳-30 June 2022
کاف عین رندی است که سال‌ها با بندبازی و شامورتی‌بازی برای خودش نامی فراهم کرده. برای خودش مرجعیت دارد و حوزه روایت، زبان‌شناسی و مسائل فلسطین را ملک طلق خودش می‌داند.
ولی در این ‌سال‌ها به جز تبختر که در نوشته‌هایش عیان است، کم‌تر دیده‌ام حرفی بزند که بشود گفت دقیقا چه می‌گوید. ویژگی‌اش این است دم به تله ارزیابی نمی‌دهد. امشب اتفاقی دیدم چند ماه پیش به جان کتابی، سواد روایت نوشته اچ پورتر ابوت، افتاده که اصلا چرا این کتاب ترجمه شده.دیدم در حال زدن کتاب بی‌احتیاطی کرده و دم به تله داده. 

برای زدن کتاب سراغ نویسنده رفته و سعی کرده نشان بدهد چرا نویسنده یک «هیچ کسی» بوده که به واسطه این کتاب به نانی رسیده و این کتاب به خاطر سوابق کم‌فروغ نویسنده‌اش نباید جدی گرفت. من می‌خواهم نشان بدهم کاف‌عین چطور با به هم‌آمیختن دوغ و دوشاب خواسته کتاب را بزند و اسم این کار را هم ظاهرا خودش نقد می‌گذارد. کار من نقد آثار کاف‌عین نیست. آن کار کسانی است در حوزه روایت صاحب‌نظرند و جایی مناسب انجام بشود. من فقط می‌خواهم نشان بدهم این آدم یا دروغگوی ماهری است یا اصولا از نحوه انتشار آثار دانشگاهی در «غرب» سر درنمی‌آورد ولی وانمود می‌کند خیلی هم مسلط است. 

استاد کاف‌عین سعی کرده تا پته ابوت را با کمک لیست مقالات و کتاب‌هایش در صفحه دانشگاهی‌اش است و گوگل اسکالر روی آب بریزد. اول تاکید می‌کند نویسنده «جوانی انگلیسی زبان» بوده «کارشناسی انگلیسی» گرفته.

‏ظاهرا استاد متوجه نبودند که English  در این زمینه یعنی زبان و ادبیات انگلیسی و برای کار بر روی ادبیات هم باید دانشگاه رفت. بعد ادعا می‌کند ابوت در دوره کارشناسی و کارشناسی ارشد دو مقاله نوشته که هیچ کدام هیچ وقت «ارجاع نگرفتند».

‏ظاهرا استاد متوجه نیستند یا قدرت تشخیص ندارند که دو مقاله معهود پایان‌نامه‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد ابوت است و این طبیعی است که کسی به آن‌ها ارجاع نداده. مقاله در اطلاعاتش باید مجله‌ محل انتشارش را داشته باشد. وقتی نام دانشگاه در توضیح نوشته شده یعنی پایان‌نامه است. 

‏استاد طوری می‌نویسد که در خواننده این توهم را ایجاد کند این مقالات را خوانده‌اند و ارزیابی کشکی نمی‌کنند ولی خیلی سوسکی «که با توجه به شواهد» را هم اضافه می‌کنند که اگر کسی پرسید استاد مگر این آثار خوانده‌اید، بگوید من که گفتم با توجه به شواهد.

‏استاد می‌گوید: «مقاله‌ی سال ۱۹۷۰ از خواندن مصون نماند اما در ۱۹۷۱ او رکورد خود را پس گرفت.» مقاله ۱۹۷۰ هفت بار ارجاع گرفته. این خوب نشد. پس استاد مقاله‌ای از ابوت کشف می‌کند که خود مولف در لیست مقالاتش نگذاشته. ‏ولی چه جای نگرانی وقتی می‌خواهی کسی را بزنی چشمت را روی موضوعات مشکوک می‌بندی. استاد رکوردی درگوگل اسکالر دیده که ارجاعی ندارد. چی از این بهتر. احتمالا به سبک خودش فکر کرده ابوت هم خرمرد رند است، مقاله کذایی را از لیست مقالاتش به عمد حذف کرده.

‏ولی رکورد گوگل هم باز نشان می‌دهد این نمی‌تواند مقاله باشد. بررسی کتابی است. این که بررسی کتاب مورد ارجاع قرار بگیرد یعنی نویسنده حرف خیلی خیلی مهمی شده.  طبیعتا آن بررسی آن طور نبوده.

‏استاد می‌فرمایند: «در دهه‌ی ۷۰ او مطمئن بود دیگر هرگز دست از گریبان بکت نخواهد کشید...» ظاهرا استاد ابدا درکی از تخصص ندارند. شاید استاد نداند ولی تعداد ارجاعات در گوگل اسکالر نشان‌گر تمام ارجاعات به مقاله‌ها نیست. تنها ارجاعاتی را نشان می‌دهد که روی ایندکس شده‌باشند و یا فایل کتاب یه مقاله بر روی خط در دسترس باشند. عملا بخش عمده ارجاعات به کتاب‌های پیش از ۲۰۰۰ در کتاب‌های کاغذی که دیجیتال نشده باشند، اصلا در این جستجو نشان داده نمی‌شود. حتی گوگل هم معصوم نیست و ممکن است که در عکس می‌بینید کتاب را داشته باشد ولی در لیست ارجاعات نیاورد.

سرتان درد نیاورم. بقیه بررسی استاد هم همین قدر کشکی است. بعد هم نتیجه می‌گیرد کمبریج با رندی این بابا را از لپ‌لپ در آورده و زده کتاب پرفروش شده. البته معتقد است «شم اقتصادی ناشر کار کرد و در سری "مقدمه‌ی کیمبریج بر..." این از همه پرفروش‌تر و پرارجاع‌تر شد. دارم از فروش ده برابری حرف می‌زنم.». دوست دارم بدانم استاد آمار فروش کتاب را از کجا آورده. به هر صورت علی رغم ارزیابی استاد، کتاب مورد اقبال قرار گرفته به حدی که ویرایش سوم کتاب ۲۰۲۱ منتشر شده.

‏استاد با دلسوزی می‌گوید:« او ده سال بعد تلاش کرد با اتکا به همین شهرت مقاله‌اش را در مورد روایت‌پذیری منتشر کند. متنی با چندین صفحه منابع ساختگی و یک ناشر متخصص.» این مقاله ۲۰۱۲ باید مقاله‌ای باشد که ابوت در کتابی درباره بکت که در انتشارات دانشگاه گدانسک چاپ شده.

شاید برای شما هم سوال پیش بیاید چرا استاد به این مقاله گیر داده و به مقاله مثلا ۲۰۱۱ ابوت گیر نداده. استاد وانمود می‌کند که مقاله ۲۰۱۲ را خوانده و حتی فهمیده منابع ساختگی (؟!) است. Worldcat  می‌گوید در کل بریتانیا ۳ نسخه هست از کتاب (کتابخانه بادلیان آکسفورد کتاب را ندارد).‏

در حالی که مقاله ۲۰۱۱ در مجله معروف Poetic Today  منتشر شده و به راحتی در دسترس برای خواندن. چون استاد ارجاع دوست دارد باید بگویم به استناد گوگل اسکالر مقاله ۲۷ بار ارجاع گرفته. شاید استاد نداند، ولی برای مقاله‌ای تخصصی در این سطح عدد قابل توجهی است. واضح است که ابوت نظریه‌پرداز نامداری مثل فردیک جمیسون نیست ولی در حد نوشتن کتاب درسی، که ظاهرا موفق هم بوده، صلاحیت دارد. در مورد محتوای کتاب اظهار نظری نمی‌کنم که کار من نیست. ‏ولی تشخیص این که کسی که الفبای انتشارات علمی را نمی‌داند و رطب و یابس می‌بافد تا احتمالا کتاب رقیب را از میدان بیرون کند از دستم برمی‌آمد.

مجید منتظر‌مهدی

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
آیا گشت ارشاد در اهداف خود موفق بوده است؟
بله
خیر
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان