کد خبر: ۳۱۲۳۶
تاریخ انتشار: ۰۴ تير ۱۴۰۱ - ۱۶:۵۰-25 June 2022
عباس کیارستمی در جوانی دیوان مهدی حمیدی شیرازی را حفظ میکند و سالها بعد به صورت کاملاً اتفاقی او را در لندن در بستر بیماری می‌بیند.
او داستان را اینگونه روایت می‌کند :

سال‌ها بعد مثل کسانی که بعد از مدتی از اینکه خالکوبی کرده‌اند پشیمان میشوند من هم از اینکه یک دیوان شعر هارد مغزم را پر کرده و هیچ جایی هم به دردم نمیخورد خیلی عصبی بودم ، در سفری به لندن در خانه دوستم مرتضی کاخی بودم . مرتضی گفت دوستی از ایران آمده و برای دیدارش به سفارت میروم ، گفتم چه کسی آمده ؟ گفت نمی‌شناسی شاعر است دکتر حمیدی‌شیرازی، گفتم من نمی‌شناسم؟ (خندۀ بلند) و همان جا داستان را برای مرتضی هم گفتم. در نهایت و به ناچار همراه مرتضی رفتم و دیدم موجودی نحیف روی تخت افتاده که حال خوبی ندارد، مرتضی بالای سر او رفت و گفت آقای حمیدی، آقای کیارستمی از علاقه‌مندان‌تان هستند و تمام دیوانتان را هم حفظند مایلید یکی از شعرهای شما را بخوانند؟ با سر تایید کرد. من هم شعری را خواندم که تا دیدمش یکباره به ذهنم آمد، شعری عجیب که بیان حال ایشان بود :

خسته من ، رنجور من ، بیمار من
تا سحر بیدار من وای بر من وای بر من 

همان‌طور که شعر را میخواندم دیدم از گوشه چشم‌هایش اشک سرازیر است ، مرتضی را هم که نگاه کردم دیدم به شیوۀ ناصر ملک‌مطیعی در فیلم قیصر رو به دیوار کرده و شانه‌هایش تکان میخورد ، خودم هم بغض کرده بودم و شعر هم طولانی بود 

گفتمت دیگر نبینم باز دیدم باز دیدم
در دو چشم دلفریبت عشق دیدم ناز دیدم
قامت طناز دیدم گونه غماز دیدم
برگ گل دیدم میان برگ گل شیراز دیدم

به کلمۀ شیراز که رسید دکتر حمیدی اشکش بیشتر شد و من آن لحظه به این فکر میکردم حفظ کردن این دیوان بیهوده نبود گویی من باید آن اشعار را حفظ می‌بودم تا در چنین روزی برای شاعرش بخوانم.

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
آیا گشت ارشاد در اهداف خود موفق بوده است؟
بله
خیر
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان