کد خبر: ۳۱۱۶۹
تاریخ انتشار: ۳۰ خرداد ۱۴۰۱ - ۲۳:۰۸-20 June 2022
انسان‌های هوشمند تنهایی خود را درک می‌کنند و سهمناک‌ترین وجهه‌ی زندگی انسان تنهایی‌اش است. انسان بالذات تنهاست.
 تنهایی این است که علی‌الاطلاق هیچ کس "من" را نداند. 
جز خداوند هیچ کس "من" را نمی‌داند و به همین جهت می‌توانیم به خداوند متوکل باشیم. 
هیچ کس در عالم، ذات "من" را نمی‌‌داند، و تنها خداوند می‌داند.
 هیچ کس "من" را نمی‌داند، حتی خودم خودم را نمی‌دانم. چرا خودم را تنها می‌بینم؟
 انسان در لحظه‌ای که تصمیم جدی می‌گیرد تنها است.
 هیچ کس تا تصمیم نگیرد، تنهایی خود را نمی‌فهمد.
 در تصمیم جدی، خود "من" بایستی تصمیم بگیرم.
 تصمیم از تنهایی انسان است. افرادی که مقلدانه فعلی را انجام می‌دهند، آن تصمیم نیست. در تصمیم جدی، تنهایی خودم را می‌فهمم.
 وقتی تصمیم می‌گیرم، خود "من" تصمیم می‌گیرم و هیچ کس نیست و این تنهایی است. 
خود تصمیم مهم است و لحظه تصمیم تنهایی است نه لوازم آن، چون خود "من" هستم که تصمیم می‌گیرم. 
در لحظه تصمیم از مُتعلقات صرف‌نظر می‌کنیم، مُتعلقات اسباب بر تصمیم هستند و لحظه‌ی تصمیم منم. منم که تصمیم می‌گیرم. 
 غلامحسین ابراهیمی دینانی متن از کتاب «من و جز من» Dr_Dinani
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
آیا گشت ارشاد در اهداف خود موفق بوده است؟
بله
خیر
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان