کد خبر: ۳۰۴۸۶
تاریخ انتشار: ۳۱ ارديبهشت ۱۴۰۱ - ۰۶:۲۹-21 May 2022
عدّه‌ای حدیث نفس و از «خود» سخن گفتن را برای شاعر، از گناهان کبیره می‌‌پندارند و گوینده را به بی‌تفاوتی به رنج «دیگری» متهم می‌کنند.
بدیهی است که هرچه اوضاع سیاسی و اجتماعی قمردرعقرب‌تر و نابه‌دلخواه‌تر شود، این انگ‌‌زدن‌ها و حمله‌ها به اهل قلم بیشتر می‌شود. در مقابل، گروه دیگری هم هستند که اعتقاد دارند تنها وظیفهٔ شاعر تولید زیبایی است و هیچ موظف نیست عواطف، احساسات و ابعاد دیگر زندگی فردی و اجتماعی‌‌اش را نادیده بگیرد، خود را سانسور کند و بام تا شام فقط و فقط حرف سیاسی بزند. گرچه ناگفته پیداست که بخصوص هنگام متشنج شدن اوضاع، بدروزی مردم و نابسامانی جامعه، سفارش زمانه را پذیرفتن می‌تواند برای گوینده شهرت و محبوبیتی زود و زیاد به ارمغان بیاورد. 

نظر ضیاء موحد را هم در این باب بخوانیم:

«ما چرا نمی‌خواهیم یک شاعر را همان‌طور نگاه کنیم که یک موسیقیدان را که در پی آفریدن محض فرم‌های زیباست. خب اگر حرفی هم داشته باشد به شکلی با بیان هنرمندانهٔ خودش می‌زند، نه اینکه خودش را متعهد و ملزم بکند که من می‌خواهم راجع به مسائل سیاسی و اجتماعی حرف بزنم.

شما اگر بتوانید یک شعر عاشقانهٔ خوب بگویید به یکی از مهم‌ترین نیازهای جامعه پاسخ داده‌اید. من گمان می‌کنم اینقدر که ما احتیاج به شعر خوب عاشقانه داریم به شعر سیاسی نیاز نداریم. چون حرف سیاسی را روزنامه‌ها هر روز می‌گویند. 

آرمان عدالت و آزادی... این‌ها همیشه هست و همیشه به بیان‌های مختلف از هر زبان که می‌شنوم نامکرر است. ولی شعر خوب لزوما به معنای بلندگوی عقاید سیاسی بودن نیست. 

و حرف آخر این که: تعهد و التزام به معنای متداول، وظیفه‌ای‌ست همگانی. آنچه شاعر را از غیر شاعر متمایز می‌کند هنر شاعری اوست.» 

(پنهان در آینه، گفت‌وگوی ضیاء موحد و مهدی مظفری ساوجی، انتشارات هرمس، ۱۳۹۴، ص ۹۶ و ۹۷)

عاطفه طیه

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
آیا گشت ارشاد در اهداف خود موفق بوده است؟
بله
خیر
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان