کد خبر: ۲۹۶۴۹
تاریخ انتشار: ۰۱ فروردين ۱۴۰۱ - ۰۹:۵۲-21 March 2022
 1- خشک و تصنعی بودن. دبالوگ اولین موردی که در فایل تصویری بالا مشاهده شد، خشک و تصنعی بودن دیالوگ هاست که آنها را خراب می کند.  البته به استثنای زمان
اگر  زمان وقوع داستان در فیلمنامه، زمان حاضر است، بهتر است دیالوگهایی شبیه به زندگی روزمره ی آدمها در زمان حاضر استفاده شود تا جملات دستوری و ادبی که متعلق به ده،  بیست یا سی سال پیش بوده.  
 
امروزه در مکالمات روزمره، از حداقل واژه ها استفاده می شود و،  گاه  جای فعل و فاعل و مفعول ، قید زمان و مکان و حالت ، درست استفاده نمی شود. 

مثلا در یک مکالمه ی دو نفری، به جای جمله ی : 
 
_ آیا  امروز می آیی با من  غذا بخوری ؟ 
 می گوییم :
- غذا بخوریم امروز با هم ؟ 


 این دو جمله،  از نظر معنا یکی است. اما جمله ی دوم خودمانی تر است، شبیه به دیالوگ های روزمره است .

از نگارش دیالوگ های خشک و تصنعی ، بپرهیزیم.  

2_یکی از زیر مجموعه های شخصیت پردازی در فیلمنامه،  نگارش دیالوگ بر اساس آن شخصیت است . 
یعنی بر اساس  نوع شخصیت است که دیالوگ هانوشته می شود.  

 دومین موردی که باعث اُفت دیالوگ نویسی در فیلمنامه می شود این است که همه ی شخصیت ها، مثل هم حرف بزنند. 

بهتر است هر کاراکتر، لحن خاص  خودش را داشته باشد.
 جمله_بندی خاص خودش را داشته باشد. 
دایره_واژگانی و  تکه_کلام  مخصوص به خود را داشته باشد. 
حتی سرعت سخن گفتن، پرگویی یا کم گویی و سایر نکات ریز  دیگر نیز، بهتر است به تناسب هر کاراکتر باشد. 
 

کاراکتر  ( الف )  ممکن است با تکه کلام ( به فرض  ) ارتباط بهتری برقرار کند . 
اما کاراکتر ( ب)با تکه کلام (   فکر کن  )
 
پس یک جمله به دو صورت نوشته می شود:  

 آقای الف  : به فرض رفتی کره ی مریخ ، دلتنگِ  زمین نمی شی؟ 

آقای ب : فکر کن بری کره ی مریخ، دلت تنگ نمیشه واسه زمین  ؟ 

این آقای الف و ب، قبلا شخصیت پردازی شده اند که حالا بر اساس آن، به این دو  صورت برایشان دیالوگ نویسی می شود. 

در نتیجه :
شخصیت پردازی =  زیربنای دیالوگ نویسی 

با شخصیت پردازی صحیح ، روندِ دیالوگ نویسی هم ، آسان می شود.  
تمرین:
(هنگام دیدن فیلم ها این نکات رابه یادبیاورید) 


 3 _ اینکه کاراکترها، بیشتر حرف بزنند تا عمل. 

یکی  از تفاوت های بین نمایشنامه و فیلمنامه ، بحث دیالوگ گویی است. 
بیشترین بارِ  یک نمایشنامه،  بر روی دیالوگ هاست.  
اما در فیلمنامه،  باید تا حد ممکن 

این ((بار ))  را،  از شانه ی  (دیالوگ ) برداشت و گذاشت بر شانه ی ( تصاویر).

این یعنی که کاراکترها، بیشتر عمل کنند تا اینکه حرف بزنند. 

به جای اینکه کاراکتر A  بگوید دلم برای کره ی زمین تنگ شده، بهتر است از طریق ((  کنش یا واکنش )) ، این دلتنگی را نشان دهد. 
مثلا هر روز که از خواب بیدار می شود، عکس های زمین را نگاه کند. 
یا یک ماکت از  کره ی زمین کنار دستش گذاشته ، و مرتبا آنرا می تاباند و به  قاره ها ی مختلف زل می زند. 
یا خاطراتش را وقتی روی زمین بود، در ذهنش مرور می کند. 
یا  مرتبا  پیگیر اخبار کره ی زمین است .
و خلاصه .... هر عملی که نشان دهنده ی دلتنگی باشد ، بهتر است تا گفتن ِ این دلتنگی. 

اما چرا ؟ 

چون همانطور که در  پست های قبل گفته شد : 
زبان ِ فیلمنامه، زبان ِ واژه نیست. 
زبان ِ فیلمنامه ، زبان ِتصویر است.  
 

4_دیالوگ های بدون لطافت. بدون فکر. بدون زیر متن. 

 دیالوگ اول : 

الف : سلام 
ب : سلام 
الف : خوبی ؟ 
ب : مرسی خوبم . تو خوبی؟ 
الف: مرسی منم خوبم. چه خبر؟ 
ب: سلامتی. یه کم عجله دارم باید برم . 
الف : چی شده ؟  
ب : دارم یه آدم فضایی رو تعقیب می کنم.  

یک دیالوگ کسالت بار 

 دیالوگ دوم : 

الف : آرش، چه خبره !  دنبالت کردن یا دنبال کسی هستی ؟ 
ب : دومیش . 
ج :  اوه ... پس  طرف باید خیلی مهم باشه !  
الف :  یه آدم فضاییه ! 

.....سریع ،لطیف، دارای زیر متن 
 
 
دیالوگ های نوع دوم، سرعت هر سکانس را افرایش می دهد. 
افزایش سرعت فیلمنامه ، باعث عدم خستگی مخاطب می شود. 
عدم خستگی مخاطب، یعنی او دارد ماجرا را دنبال می کند. 
این یک نکته ی مثبت به فیلمنامه ی شما اضافه می کند. 

منبع: @filmnameh
 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
آیا گشت ارشاد در اهداف خود موفق بوده است؟
بله
خیر
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان