کد خبر: ۲۸۷۴
تاریخ انتشار: ۰۴ مهر ۱۳۹۷ - ۰۹:۳۸-26 September 2018
دو واژهٔ «اَحیا» و «اِحیا» از زبان عربی کهن ( عربی کلاسیک) وارد زبان فارسی شده‌اند. هردو در اصل با همزه به‌کار می‌رفته‌اند.
عصراسلام: اما به‌مرور همزه‌شان افتاده‌ است؛  یعنی «اَحیاء» و «اِحیاء»، براساس قوانین طبیعیِ تحول زبان، به‌صورت «اَحیا» و «اِحیا» نوشته و تلفظ می‌شوند.

گرچه این دو واژه ریشهٔ مشترک دارند، معنی آنها با هم فرق دارد.  هردو با «حَیّ» (به‌معنی زنده) که در فارسی کاربرد داشته و دارد هم‌ریشه‌اند.  برای مثال، امروزه «حَیّ‌وحاضر» هنوز در فارسی رایج است و مفهوم آن برای همهٔ ما آشناست.

و اما معنی:

الف:  «اَحیا» 
ب:   «اِحیا»

الف_ احیا:  جمع «حَیّ» است و معنی آن زندگان است.

ب_ احیا: به‌معنی زنده‌داشتن، زنده نگه‌داشتن، زنده‌کردن و همچنین شب‌زنده‌داری و بیدار ماندن در شب است.

بنابراین، «شبِ اِحیا» یا «شب‌های اِحیا» داریم.

«شبِ اَحیا» و «شب‌های اَحیا» نادرست است.



کانال علوم وفنون ادبی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها