کد خبر: ۲۷۷۲۸
تاریخ انتشار: ۱۴ مهر ۱۴۰۰ - ۱۷:۰۱-06 October 2021
نژاد زنبورعسل سیاه اروپا( Apis mellifera mellifrea)
موطن اصلی این نژاد اروپا ، غرب و شمال آلپ و مرکز روسیه است. این نژاد از طریق اقیانوس به امریکای شمالی و جنوبی  و از طریق کوههای اورال به سیبری در شوروی گسترش یافت. ولی در مناطق فوق نتوانست خود را با رشد زنبورداری نوین وفق دهد. امروزه این نژاد درکشورها یی چون اسپانیا،فرانسه،لهستان وروسیه بصورت خالص یافت می شود. زنبورهایی درشت با زبا نی کوتاه(7/5 – 4/6 میلیمتر) وشکم پهن می باشند . رنگ بدن بجز لکه های کوچک زرد رنگی که در روی دومین و سومین حلقه ی پشتی شکم وجود دارد. سیاه تیره می با شد . در روی شکم نوار زرد رنگ وجود ندارد . موهای روی  سینه  زنبور نر قهوه ا ی تیره و گاهی سیاه رنگ است. در محیط باز تا حدی مهاجم بوده و در روی سطح شان سریع حرکت می کند و اغلب حالت تهاجمی ندارد. رشد کلنی دربهار تا حدی آهسته بوده ولی در نهایت کلنی در آخرتابستان و زمستان قوی می گردد. درتحت شرایط سخت زمستان می تواند مقاومت کند . نسبت به بیماری لارو و همچنین پروانه ی بید موم خوار حساس می باشد. در بعضی از نقاط دنیا این نژاد یا کاملا" توسط نژادهای دیگر جایگزین شده و یا با نژادهایی چون Carnica،Ligustica،Caucasica تلاقی یافته است. ایندکس کوبیتال کوچک (3/1 تا 1/2 ،متوسط 6/1 ) می باشد.

نژ اد ایتالیائی(Apis mellifera ligustica )

موطن اصلی این نژاد جزیره ی سیسیل در ایتالیا بوده  و بعنوان نژاد ایتالیائی شناخته شده است. این نژاد توسط دریا و رشته کوههای آلپ محدود و بدینوسیله از گسترش آن جلوگیری شده است. کمی از زنبور های نژاد سیاه کوچکتر،شکمی باریک  و خرطومی نسبتا" بلند دارد(3/6-6/6).رنگ شکم در قسمت زیرین و روی حلقه های 2 تا 4 در قسمت جلوئی دارای نوارهای زرد رنگ می باشد . نوارهای زرد رنگ روی شکم بسیار متغیر بوده و گاهی باریک  و زمانی پهن تر می گردد . رنگ موهای بدن بخصوص در نرها ، زرد رنگ وکاملا" مشخص است.این نژاد در روی قاب نسبتا" آرام است  و رفتار تهاجمی ندارد. رشد کلنی در اوایل بهار بدون توجه به مواد غذایی زیاد بوده  و تا اواخر پائیزادامه دارد . با توجه به تولید مثل زیاد ، بچه کندوی کمتری تولید می کند . مقدار تغذیه در زمستان زیاد بوده بنابرین کلنی های قوی قادر به زمستان گذرانی هستند. زنبور نژاد ایتالیائی با شرایط آب هوائی مدیترانه ای بسیار سازش یافته، زمستانهای مرطوب وملایم  و تابستان های خشک  و دوره ی طولانی جریان شهد برای این نژاد از زنبور عسل مناسب می باشد . ایندکس کوبیتال متغیر بوده  و از متوسط تا زیاد (2 تا 7/2 متوسط 2/2 تا 5/2 ) می باشد و تومونتم پهنی دارد . این نژاد همراه با پرورش نوزاد به زمستان رفته و در بهار پرورش نوزاد سیار زودتر شروع می کند .ضمنا" این زنبوران  در جلوگیری از خسارت بید موم خوار به شانها مقاومت بیشتری نشان می دهند . 

نژاد کارنیولان (Apis mellifera carnica)

موطن اصلی این نژاد نواحی جنوبی آلپ در اتریش و شمال بالکان در یو گسلاوی سابق می باشد . اسم این زنبور از محلی بنام کارنیولا واقع در شمال یوگسلاوی گرفته شده است . در یونان بنام آپیس ملیفریا سکروپا نامیده شده و مهاجرین این زنبور را از اکراین به بنادر اقیانوس کبیر و روسیه برده  و در آنجا کنه واروا از روی زنبورعسل آپیس سرانا  بر روی آن منتقل شده است . این  نژاد معروفترین نژاد دنیاست  و بیشترین مطالعات بر روی آن انجام "رفته است . بطور معمول شباهت زیادی به نژاد ایتالیائی دارد. زنبورانی با جثه باریک  و زبانی بلند (4/6 تا8/6 میلیمتر) دارند. دارای موهای کوتاه  و پرپشت هستند . بدن تیره رنگ، و در روی دومین و سومین حلقه های پشتی شکم لکه ها  و گاهی نوارقهوه ای وجود دارد. ایندکس کوبیتال بزرگ (2 تا 5 متوسط 4/2 تا 3 میلیمتر) بوده  و ایندکس تومنتم پهن و فشرده است که به آن ظاهری خاکستری داده است .  از صفات نامطلوب این نژاد می توان به عدم تمایل وارد شدن در طبقه ، توقف پرورش نوزادان طی دوره های جریان عسل ، قدرت ضعیف شان سازی ،  مستعد بودن  به بیماری نوزما ، آکارین ،فلجی و بچه دهی بیشتر را می توان نام برد . حسن شهرت این نژاد مربوط به طول زمان و قدرت چرایش  می باشد و می تواند از شبدر قرمز استفاده نماید.  زنبور کار نیولان از بره مومک کمتری استفاده کرده  و بهترین حس جهت یابی  و کمترین اشتباه را در ورود  به کندوهای بیگانه دارد. رنگ موهای بدن این نژاد خاکستری متمایل به قهوه ای است . بر اساس نظر روتنر در سال 1966 زنبور نژاد کار نیولان آرام ترین نژاد زنبورعسل می باشد . زمستان را با تعداد کمی زنبور و مقدار کمی غذا می گذراند . در صورتی که منبع گرده گل داشته باشد نوزادان زیادی را تولید می کند . در پائیز جمعیت کلنی  به سرعت کاهش می یابد. غارت در این نژاد کم  و مصرف بره موم بسیار ناچیز می باشد . در سالهای اخیر این نژاد پس از نژاد ایتالیائی ، بطور وسیعی در سطح جهان انتشار یافته است. تنها نژاد موجود در کشور آلمان می باشد.  


  

نژاد قفقازی (Apis  mellifera caucasica) 

موطن اصلی این نژاد در دره های بلند قفقاز مرکزی است. از نظر شکل ، اندازه بدن و موها بسیار به نژاد کارنیو لان شبیه است . رنگ بدن آن تیره  و لکه های قهوه ای در روی اولین حلقه پشتی شکم وجود دارد. رنگ موها در نژاد قفقازی بیشتر به خاکستری تمایل دارد. موهای روی سینه زنبور های نر این نژاد سیاه رنگ است . زبان بسیار بلند (تا 2/7 میلیمتر) دارد. ایندکس کوبیتال متوسط است. زنبورهای این نژاد آرام بوده  و کلنی های قوی تا قبل از تابستان می سازد. زمستان گذرانی آن در نواحی شمال بعلت حساسیت به بیماری نوزما زیاد خوب نیست. تمایلش به تولید بچه کندو کم ، ولی مصرف بره موم درآن بسیار زیاد می باشد. این نژاد تا اندازه ای تمایل به غارت وجابجایی دارد. این نژاد از نظر اصلاح نژاد و تلاقی با سایر نژادها مورد استفاده قرارمیگیرد .1972 . Bornus

منابع:

عبادی ،رحیم ؛ احمدی ،علی اصغر . پرورش زنبورعسل

پیرایرانی،عبادا... . زنبوران عسل وزنبورداری
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
در جنگ روسیه علیه اوکراین کدام پیروز خواهد شد؟
روسیه
اوکراین
آخرین اخبار
چشم انداز
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان