کد خبر: ۲۷۴۵۲
تاریخ انتشار: ۰۴ مهر ۱۴۰۰ - ۰۲:۴۸-26 September 2021
علامه ذوالفنون استاد کل آیت الله حسن زاده آملی "کلمه باقیه" در میان عالمان ربانی در دوران غیبت خواهد ماند.
بسمه تعالی 

" إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ .
متقیان در بهشت؛ در باغ ونهر ، درقرارگاه صدق ، نزد فرمانروای توانايند.
﴿قمر / ۵۵﴾

علامه ذوالفنون استاد کل آیت الله حسن زاده آملی (حشره الله مع جمیع الانبیاء و اولیاء علیهم السلام)، از تنگناترین خانه هستی به وسیع ترین خانه هستیِ ابدی رحل اقامت افکند تا جام "وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا" (سوره انسان/۲۱) را از ساقی عالَم هستی، نوش کند. اما دریغا که شاگردانش در اندوه طولانی و غیر قابل جبران قرار گرفتند.

آیت الله علامه حسن زاده استادِ جامعِ تمام علوم حوزوی از کتاب شناسی، ادبیات، تاریخ، هیئت و نجوم، رجال، حدیث، تفسیر، فقه و اصول، کلام، فلسفه، عرفان بود، و تمام این رشته صاحب کتاب و اثر است که حدودا بالغ بر دویست جلد نوشته، می‌شود.

نقطه برجسته در شخصیت علمی ایشان ؛ در هماهنگ نشان دادن سخنان محدثان و مفسران و حکیمان و عارفان در "فهم خطاب محمدی(ص) " بود ، همانانیکه بسیاری از اندیشمندان علوم دینی در تعارض گفتارشان با یکدیگر ، کتاب ها نوشته بودند و می‌نویسند.

اما آنچه استاد عزیز ما را در جان ما صاحب خانه کرد این بود که ؛ او حکیم و عارفی بود که چهره ماندگارش در "انسانِ قرآنی" بودنش جلوه گر شد. او نه تنها در هر چند روز یکبار توصیه می‌فرمود انسانِ قرآنی شوید که ؛ «لَا یَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ» (واقعه /۷۹) که جز پاکان نمی‏ توانند او را مس کنند. خود آن عالیجناب چنین بود که از هررفتار و از شنیدن و گفتنِ سخنِ غیرپاکی حذر داشت.

و وصفِ عرشی دیگر استاد یگانه ما که ما را شیفته خویش نمود ؛ چنین بود که در سَر و سِرّ ، عاشقِ عارف نسبت به حضرت وصی امیرالمومنین (ع) و صدیقه طاهره فاطمه زهرا (س) بود.

البته کشفیات روحی آن مرد بزرگ عرفان از رازهای مگوی پیش شاگردانش محسوب میشود.

اجازه دهید؛ ایمان خویش را چنین به قلم آوردم که ؛ علامه ، استاد بزرگوار آیت الله حسن زاده آملی،  بحق "کلمه باقیه" در میان عالمان ربانی در دوران غیبت خواهدماند. ان شاء الله

این کوچکترین شاگردش مفتخر است ؛ سی سال است با او زندگی میکنم و از این ببعد هم چنان خواهد بود ؛ از آن دوران خوش آخر دهه شصت و طلیعه دهه هفتادکه در محضرش زانو میزدم وسر می افکندم تا از فیض وجودش اسفار ملاصدرا و درس عرفان را بشنوم‌ ، تا بعد از آن تاریخ که کمتر روزی با آثارِ علمی و عرفانی اش فاصله داشته ام. 

و دلبرباتر اینکه ؛ سه بار محضر نورانی اش را ، در تشرف به خانه اش درک نمودم ، که - گذشته از دو جائزه اهدایی اش و تحویل گرفتنِ دفترم که تقریرات دروس ایشان بود و مزیّن به خط زیبای استاد - هر بار واسطه ای برای "سفر من الخلق الی الحق" حاصل بود. واسفا که کمتر بهرمند شدم.

اوقات خوش آن بودکه بادوست بسررفت
باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود
خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرين
افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

پایان این عریضه اندوه بار ، اشعار عرفانی حکیم سنائی در تبیین آیه شریفه صدر این یادداشت است که تقدیم میکنم؛

ساکنانی که جمله چون روحند
مرهم سینه‌های مجروحند
همه را درس‌، نقد ابجد عشق
همه را میل‌، سوی مقصد عشق
همه را گشته سر غیبی کشف
جان و تن کرده در بلایش وقف
لوح روحانیان زبردارند
پایه از مه بلندتر دارند
سرورانند بی کلاه و کمر
خسروانند بی سپاه و حشر
زده در رشتهٔ حقایق چنگ
فارغ از نفع نوش و ضر شرنگ

هادی سروش

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان