کد خبر: ۲۶۸۲۱
تاریخ انتشار: ۰۳ شهريور ۱۴۰۰ - ۰۳:۲۵-25 August 2021
مولانا استاد حکیمی نازنین سالهای سال مقتدای من بود. نثرش را دوست داشتم. زیباشناسی وسواسی او را می پسندیدم. 
انتخاب موضوعاتش عالی بود. دانش مسلمین را نخست از او آموختم. استواری در فکر و سنت بومی را که از شریعتی آموخته بودم در او می ستودم. تقریبا یک دوره کتابهایش را خواندم. 

دفتر نشر فرهنگ اسلامی برای من محل یافتن کارهای دو سه نویسنده بود که صدر ایشان استاد حکیمی بود. الحیاه اش را خیلی دوست داشتم. چه سلیقه ای داشت. چه خوش چاپ بود. چقدر قابل اعتماد و اتکا بود. چقدر خوب بین دین ما و دنیای ما پیوند زده بود. هر جلدش که در می آمد برایم خبری پرطراوت بود و وقتی ترجمه اش آغاز شد چقدر آفرین گفتم و هم تعجب کرده بودم که مگر احمد آرام هم عربی می داند! 

خیلی با اندیشه و بینش استاد همراه بودم. سالها انتظار کشیدم تا مکتب تفکیک اش نشر شود. و سالها طول کشید تا بتوانم آن را نقد کنم و نهایتا به مخالفت با ایده های استاد برسم.

 دریافتم که من مکتب تلفیق را خوشتر دارم و انسانی تر و تاریخی تر می یابم. اما چیزی از ارادت ام به استاد کم نشد. چون او از سر صدق و ایمان و جهد بلیغ سخن گفته بود و می گفت. و از او بیش از آن آموخته بودم که بخواهم راه ام را دیگر کنم.

 پای مرا به دنیای کتاب بعد از شریعتی کتاب شیخ آقابزرگ باز کرد و سالها شیفته آن مرد بزرگ بودم و مدیون قلم استوار و پرشور استاد حکیمی در معرفی او. کارهای کارستان کرد. و همه یک تنه یا با کمک برادران و شاگردان معدودش. خدایش رحمت کناد و نام او را در کنار دیگر دانشوران مسلمان که در اسلام شان جانب علوی و مردمی قوی است جاودان و بلند داراد.

مهدی جامی 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان