کد خبر: ۲۶۴۲۹
تاریخ انتشار: ۰۹ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۰:۰۶-31 July 2021
دکتر نادر فضلی، از اعضای قدیمی و باسابقه‌ی انجمن حجتیه و از شاگردان شیخ محمود حلبی، دکترای قرآن و حدیث از دانشگاه تهران و نویسنده‌ی ۶۰ جلد کتاب از جمله ۲۰ مجلد «تفسیر امیرالمومنین» است.
نادر فضلی در گفت‌وگویی با انصاف نیوز به سوالات درمورد انتقادات و اتهامات طرح شده نسبت به انجمن در طول سالیان پس از انقلاب و همچنین تاریخی که این تشکل مذهبی از سر گذرانده است و وضعیت کنونی آن، پاسخ داده است.

او با تشریح کارکرد انجمن از بدو تشکیل آن، با اشاره به برخوردهای نوع دیگر با بهاییان پس از انقلاب ۵۷ می‌گوید «اگر این فشارها نباشد بحث می‌کنیم  و می‌پرسیم که «حرف حسابت چیست» و حرفی ندارد که بزند؛ اما الان دیگر می‌گوییم حرف حسابت چیست، می‌گوید: «ببین ما را می‌گیرند و می‌اندازند زندان» دیگر اصلا آن بحث اولیه و اساسی گم می‌شود که «خب می‌گیرند و زندان می‌اندازند، اما تو چه می‌گویی؟»

این گفت‌وگو را که بیشتر روایتی از تاریخ انجمن است در ادامه بخوانید:

می‌شد از بهایی‌ها بپرسیم حرف حسابشان چیست، اگر…

حرف‌های بسیاری حول انجمن وجود دارد، ساده‌ترین آن این است که حجتیه گروهی متحجر است و اعتقاد دارد فساد برای ظهور امام زمان شرطی ضروری است. آیا واقعا چنین است؟

تقریبا ۴۰ سالی است که اسم انجمن به دهان‌ها افتاده است؛ حال اینکه بنای انجمن از همان اول بر شهرت نبوده است. جالب است بدانید حاج آقای حلبی سال‌ها با بهائیت مبارزه‌ی علمی و فرهنگی می‌کرد ولی هیچ‌یک از بهایی‌ها نمی‌دانستند که ایشان –با اینکه منبری معروفی بود- مسئول انجمن است. چون هیچ‌گاه بر فراز منبر نامی از انجمن نمی‌آورد. تصور آنها این بود که آقای فلسفی مسئول انجمن است.

خیلی از رفقای ما اسم مستعار داشتند؛ اصلا آقای سجادی بنام «آقای حسینی» معروف بود. مرحوم آقای عصار فامیلی‌اش خجسته بود، مرحوم سرلشکر سلیمی هم گویا نام مستعاری داشت؛ اینها بی‌نام و بی‌نشان فعالیت و بهایی‌ها را هدایت می‌کردند. هیچ اسمی از انجمن نبود و حاج آقای حلبی را یک آخوندی لو داد به نام موحد شیرازی که پدرش روحانی بود، خودش روحانی بود و الان هم برادرزاده‌اش در قم روحانی است؛ حدود سال‌های ۵۲-۵۳ بهایی شد و چون پیش از این مسلمان بود آقای حلبی را می‌شناخت و او را لو داد. بنای انجمن بر گمنامی بوده است و شهرت انجمن برای ما شد آفت؛

لازم است پیرو سوال شما اصول کارمان را در اینجا تاکید کنم که شاید خیلی‌ها نمی‌دانند:

اولین اصل کار ما هدایت انسان‌هاست، اصلا آقای حلبی بنایش بر این بوده. او دیده بود که در مشهد بهایی‌ها دارند جماعت را گمراه می‌کنند و ذهن جوانان را از اسلام و تشیع برمی‌گردانند. نسبت به امام زمان بی‌اعتقادشان می‌کنند. شما این را بدانید که بهایی‌ها از نظر فکری و اضلال بسیار قوی هستند و علت آن هم این است که بسیاری از مبلغان تراز اولِ اینها آخوند بودند و بهایی شدند:

«میرزا ابوالفضل گلپایگانی» از عبدالبهاء و بهاءالله باسوادتر بوده است و بهایی شده است.

«فاضل مازندرانی» آخوند بوده و بهایی شده، «اشراق خاوری» آخوند بوده و بهایی شده. اینکه می‌گویم آخوند بوده نمی‌خواهم خدای ناکرده روحانیت را تضعیف کنم؛ بلکه می‌خواهم بگویم مبانی به ظاهر علمی در اضلال آنها به خاطر آخوندهایی است که بهایی شدند. اگر نه خود بهاییت هیچ چیز نداشت. یعنی خود بهاءالله بی‌سواد نبود و باسواد بود، عبدالبهاء هم باسواد بود اما اغلب‌شان بی‌سواد بودند.

قوی‌ترین کتاب در رد امام زمان توسط «میرزا نعیم سدهی اصفهانی» –یک آخوند- نوشته شده است؛ بنام استدلالیه‌ی میرزا نعیم در رد امام زمان. الان آن استدلالیه را یک آدم بی‌اطلاع بخواند چپ می‌کند.

یعنی امثال «اشراق خاوری»، «سیدعباس علوی»، «ابوالفضل گلپایگانی»، «آیتی» که البته بعد برگشت، «صدرالصدور» و… خیلی از آخوندها بهایی شدند و اینها مبانی اضلال بهاییت را قوی کردند.

یعنی «بیان حق» سیدعباس علوی را بخوانید، به پیامبر بی‌اعتقاد می‌شوید. و حتی آن موقع به ما اجازه نمی‌دادند این کتاب را بخوانیم، یعنی اینقدر این کتاب مضل بود.

یک دوره آقای حلبی –در مبارزه‌ی نفت- در جبهه‌ی مصدق و فعالیت‌های سیاسی حضور داشت که شرح کاملش در تاریخ هست. آقای حلبی در زندگی‌اش [پیش از آشنایی با مرحوم آیت الله میرزا مهدی اصفهانی] چند استاد مبرز داشته است: در فقه «حاج آقا حسین قمی» بوده، در فلسفه مرحوم «آقابزرگ شهیدی» بوده، در سیر و سلوک «آقا شیخ حسنعلی اصفهانی» بوده، که حاج آقای حلبی شاگرد مبرز ایشان بوده است. یعنی دوره‌های سیروسلوکی را گذرانده، چله‌نشینی‌ها داشته و یک آخوند معمولی نبوده؛ استاد ادبیاتش ادیب نیشابوری بزرگ بوده است.

یادم است سال‌های ۵۲-۵۳ یکبار حکیمی آمده بود منزل انجمن با حاج‌آقای حلبی نشسته بودند و مشاعره‌ی اشعار عربی می‌کردند. که ما حیرت کرده بودیم. وقتی حاج آقا از آن کارهای سیاسی کنار کشید دید در مشهد سنه‌ی ۳۰، بهایی‌ها ترکتازی می‌کردند. چراغ زنبوری پایه بلند را می‌گذاشتند جلوی در خانه‌ها و رسما دعوت می‌کردند که بفرمایید جلسه‌ی تفسیر قرآن. چون نوگرا هم بودند، میز کنفرانس و صندلی و کراوات و مبلغین کراواتی –همین آخوندهایی که کراواتی شده بودند- همگی از ویژگی‌های ظاهری جلسات بهایی بود. عکس کراواتی اشراق خاوری را ببینید! عظمتی داشت برای خودش؛ پرکارترین نویسنده‌ی بهایی هم اشراق خاوری است.

حاج آقا حلبی می‌بیند که در آن سنه‌ی ۳۰ بهایی‌ها دارند ترکتازی می‌کنند و حتی روحانیت را به چالش کشیده بودند. البته روحانیونی هم بودند که با بهاییت قوی برخورد کرده بودند اما دو شاه‌نکته داشت که به آن توجه نکرده بودند که آقای حلبی به آن توجه کرد: یکی از آن نکات این بود که بهایی‌ها در مظلوم‌نمایی ید طولایی دارند. همین الان هم شما می‌بینید که در نهایت حیله‌ورزی مظلوم‌نمایی کرده‌اند و برده‌اند؛ چه در سطح جهانی و چه حتی در سطح مملکت. که اینهم شگردهایی دارد که ما خوب می‌دانیم.

اصلا وقتی انقلاب مشروطه شد، عبدالبهاء گفت: «این انقلاب مشروطه چیز بیخودی است، چون آزادی می‌آید و ما بهایی‌ها نباید آزاد باشیم؛ همیشه باید تحت فشار باشیم برای مظلوم‌نمایی».

یعنی این کارهایی که در نهادهای مختلف در مورد بهایی‌ها شده، بهایی‌ها باید میلیون‌ها دلار خرج می‌کردند تا چنین شود. اصلا این را می‌خواهند و حیاتشان به همین است. چون اگر این فشارها نباشد بحث می‌کنیم  و می‌پرسیم که «حرف حسابت چیست» و حرفی ندارد که بزند؛ اما الان دیگر می‌گوییم حرف حسابت چیست، می‌گوید: «ببین ما را می‌گیرند و می‌اندازند زندان» دیگر اصلا آن بحث اولیه و اساسی گم می‌شود که «خب می‌گیرند و زندان می‌اندازند، اما تو چه می‌گویی؟» یعنی در سطح جهانی حتی روشنفکران خودمان -عیسی سحرخیز مثلا- سخت تحت تاثیر بهایی‌ها در زندان قرار می‌گیرد. خانم فائزه هاشمی سخت تحت تاثیر بهایی‌ها در زندان قرار می‌گیرد. از لحاظ اعتقادی هم من با خانم فائزه هاشمی یکبار رفتم و صحبت کردم. آنجا با آنها روزه گرفته بوده است، چون ایام صیام آنها بوده، به آنها افطاری داده بوده، البته به من گفت که من روزه‌ی قضای خودم را گرفته بودم، اما به عنوان همدردی با آنها و واقعا هم اینها در رفتار –که البته شگرد و نقشه‌شان است- بسیار جذاب عمل می‌کنند.

البته این احتمالا مخصوص بخشی از رده‌های‌شان است و آدم‌های عادی‌شان که قاعدتا چنین نیستند.

حتی آدم‌های عادی‌شان. من خودم از ۱۵-۱۶ سالگی در میان بهایی‌ها بوده‌ام و حضور داشته‌ام، فرهنگ و منش‌شان را می‌دانم و با آنها زندگی کرده‌ام. سال ۴۹ به جلسات بهایی می‌رفتم. ۱۷ سالم بود، مرا تبلیغ می‌کردند؛ ۶ بهایی جمع می‌شدند که مرا بهایی کنند. یک مبلغ بود، یک ناظم، یک منشی و صاحبخانه و دونفر که مرا آورده بودند. ۶ نفر بهایی بودند و منِ فضلیِ ۱۷ ساله که مرا جذب خودشان کنند. وقتی در نهایت بعد از حدود ۲ سال با اینها بحث کردم، همان‌که می‌گفت قربانت بروم و فدایت شوم و… بلند شد که مرا بزند.

چند سال پیش در نمایشگاه کتاب در کنار غرفه‌ای که کتاب‌هایی در نقد بهائیت می‌فروخت درنگی کردم و یک پسر بچه‌ی دوم راهنمایی را دیدم که می‌گفت: «آقا من در اسلامشهرم و آنجا زندگی می‌کنم، یک همشاگردی دارم که بهایی است، خیلی درسش خوب است اما معلم‌مان اذیتش می‌کند و می‌گوید که نجسی و بهایی هستی و…»

من دستم را گذاشتم روی سر بچه و گفتم «خب تو خودت از احبا نیستی؟»، گفت «نه، نه» گفتم «چرا دروغ می‌گویی، تو از کجا می‌دانی احبا یعنی چه که می‌گویی نه؟!» اگر مسلمان بود اصلا نمی‌دانست احبا یعنی چه؛ گفتم «برو و دروغ نگو». می‌خواهم بگویم که اینچنین تربیت می‌شوند.

بله! ممکن است بین آنها هم آدم‌هایی با منش دیگری باشند و اتفاقا بودند. یک دختری بود که من داشتم برش می‌گرداندم –مربوط به سال ۸۷-  بهایی‌ها بخشی دارند بنام لجنه‌ی حفظ و صیانت که تک تک بهایی‌ها را می‌پاید؛ این را از چنگ من درآوردند، شوهرش دادند و فرستادند آریزونای آمریکا. اصلا مثل دخترم بود. داشتم کتابی هم درباره‌اش می‌نوشتم.

اصلا اساس کار ما و آقای حلبی هدایت است. شما مراجعه‌ای به روایات راجع به هدایت انسان‌ها کنید. یک کتابی دارم با نام «حیدر فاتح خیبر»؛ موضوع فتح خیبر است که من به شکل داستان نوشتم. وقتی امیرالمومنین برای فتح خیبر می‌رود به پیامبر می‌گوید «یا رسول الله چکارشان کنم؟» ۱۹ روز پیامبر را زمینگیر کرده بودند، پیامبر هم خودش نمی‌خواست اقدام کند و منتظر بود نشان دهد که علی می‌تواند.

پیامبر خدا اینگونه پاسخ داد: «لَأَنْ یَهْدیَ اللهُ بِکَ رَجُلاً واحِداً خَیْرٌ لَکَ مِنَ الدُّنْیا وَ ما فیها» یعنی «اگر خدا یکنفر را بوسیله‌ی تو هدایت کند برای تو بهتر است از تمام دنیا یا از آن‌چه آفتاب بر آن می‌تابد».

یادم است ۱۵-۱۶ ساله بودم که یکبار رفتیم نزد آقای مکارم که همین روایت را برای ما خواند. پس اساس کار ما و کار آقای حلبی هدایت است.

هیچ‌وقت بهایی‌ستیز نبودیم

اما درمورد مواجهه‌ی انجمن با بهاییان بیشتر از بهایی‌ستیز بودن انجمنی‌ها صحبت‌ می‌شود؟

ما هیچ‌وقت بهایی‌ها را به دیده‌ی دشمن نگاه نکردیم. بهایی‌ها الان درمورد بهایی‌ستیزی انجمن دروغ می‌گویند، انجمن بهایی‌ستیز نبود. ما از بهایی‌ها کتک خوردیم که کتک نزدیم.

خود من از بهایی‌ها کتک خوردم؛ با شکایت و اعمال نفوذ آنها یک شب هم با عده‌ای از دوستانم، کلانتری خوابیدم، کلانتری ۷ بود، اول تخت طاووس. کراوات می‌زدیم و ریشمان را هم سه تیغه می‌کردیم [البته اجازه شرعی‌اش را هم داشتیم] و می‌رفتیم پشت در جلسات‌شان، نه شعار می‌دادیم، نه حرفی می‌زدیم، ملت بیرون می‌آمدند، جلو می‌رفتیم و می‌گفتیم «می‌خواهم چند دقیقه با شما صحبت کنم»؛ بعضی صحبت می‌کردند و بعضی هم نه! مسلمان‌ها را پیدا می‌کردیم و صحبت و ارشاد می‌کردیم. اتفاقی که افتاد این بود که ریختند و ما را گرفتند و زدند و بعد هم شکایت کردند که از کلانتری آمدند و ما را بردند.

یک خاطره‌ی دیگر هم برای روشن شدن روش کارمان بگویم که یادی هم از مرحوم سلیمی شده باشد. به ما خبر می‌دادند که مثلا فلان‌جا کنفرانس «تحری حقیقت» است. جلساتی که ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر را به خانه‌های بزرگ دعوت می‌کردند، از بهایی و مسلمان؛ دکتر فرهنگ هلاکویی هم که مبلغ بهایی بود می‌آمد و صحبت می‌کرد. از آن آدم‌های خبیث مبلغ تربیت کن بهایی بود. اینها دو مبلغ قوی داشتند یکی دکتر «ریاض قدیمی» بود و دیگری «فرهنگ هلاکویی». همین که الان مسلمانان سی‌دی‌های مشاوره‌اش را روی هوا می‌برند! خیلی هم آدم وقیحی است. معروف است که خیلی از دختران بهایی را هم بی‌صفت کرده است. گویا بهایی‌ها هم طردش کرده‌اند.

بنابراین در این کنفرانس‌ها این تعداد جمعیت جمع می‌شدند و زن و مرد هم قاطی بودند. ما معمولا وارد می‌شدیم؛ یک «الله ابهی» -سلام مخصوص بهایی- می‌گفتیم و خیلی اوقات آنها تصور می‌کردند ما بهایی هستیم. چون اگر می‌فهمیدند برای بحث آمده‌ایم، راهمان نمی‌دادند و خلاصه داخل جلسه می‌شدیم. با خودمان کیف نمی‌بردیم چون کتاب‌ها را راه نمی‌دادند؛ معمولا انجمنی‌ها با کیفی که کتاب‌های بهایی در آن بود می‌رفتند برای مناظره. در نتیجه آنجا انجمنی‌ها را کیف به دست می‌شناختند. من یک کتاب زیر پیراهنم می‌گذاشتم –کتاب «نظر اجمالی در دیانت بهایی»- بحثی است که برای آنها چالش برانگیز است. بحث ولی امرالله که باید از نسل شوقی باشد، اما شوقی عقیم شده و آنها در این بحث به بن بست می‌رسند.

این کتاب «نظر اجمالی…» را همراهم برده بودم و نشستم. به بخش پاسخ به سوالات رسید که من دستم را بلند کردم و همین‌که کتاب را درآوردم جلسه بهم ریخت و دیگر به بحث نکشید. داد و بیداد که «باز اینها آمدند و…» چون جوابی نداشتند. من آن زمان ۱۸ ساله بودم.

یکی از شگردهای آقای حلبی این بود که می‌فرمود: روحانیون اصلا نباید به مناظره‌ی اینها بروند و باید بچه‌ها بروند. ما می‌گفتیم شان روحانیت اجل از این است که در این موارد بحث کند.

آقای حلبی گروهی جوان را تربیت کرد، آقای سجادی در سن ۲۱-۲۲ سالگی می‌رفت و با سیدعباس بحث و او را محکوم می‌کرد و او هم عصبانی می‌شد و با عصایش ایشان را تهدید می‌کرد.

یکبار آقای علامه امینی (رضوان الله علیه) تصمیم می‌گیرد که به دیدن آقای حلبی برود؛ آقای حلبی آن موقع مستاجر خانه‌ی آقا سیدمهدی خرازی از بازاریان بسیار متدین بود، پدر کمال و پدربزرگ صادق خرازی؛ در خیابان «لرزاده» در بخشی از خانه‌اش حاج آقا مستاجر بود. سه اتاق و یک هال. آقای علامه امینی وقتی وارد آن هال یا هشتی می‌شود می‌بیند که صدای آقای حلبی دارد خیلی رسا می‌آید. انگار دارد برای ۵۰-۶۰ نفر حرف می‌زند؛ نگاه می‌کند و می‌بیند ۴-۵ جفت کفش بیشتر نیست و تعجب می‌کند؛ می‌بیند ۴-۵ جوان نشسته‌اند و آقای حلبی دارد با اینها بحث می‌کند.

روش آقای حلبی هم چالش و مناظره بود. به احترام ایشان بلند می‌شوند و آقای علامه امینی می‌گوید «آقای حلبی! من مایلم که شما ادامه دهید و سبک کار شما را ببینم».

من و امثال من ۱۵-۱۶ سال‌مان بود که تمرین سخنرانی می‌کردیم، آقای حلبی خسته و کوفته از منبر می‌آمد و به این تمرینات ما گوش می‌کرد. قشنگ می‌شنید و جایزه می‌داد و تشویق می‌کرد. این روحیه‌ی یک آدم ۷۰ ساله بود که بنشیند و با بچه‌ای ۱۵-۲۰ ساله سروکله بزند. آقای علامه امینی شروع به دعا کردن می‌کند که «خدا به شما خیر دهد و غیره». آقای حلبی هم می‌گوید «خدا به شما هم خیر دهد، شما هم الغدیر نوشتید، اما آقای علامه! ای کاش شما هم الغدیر ناطق تربیت کنید». یعنی یک عده را در مقوله‌ی امامت تربیت کنید که بتوانند بحث و مناظره کنند.

آقای علامه امینی می‌گوید «خدا شما را رحمت کند و درست می‌گویید اما من به دو دلیل نمی‌توانم، یکی اینکه دائما در سفرم؛ از این کشور به آن کشور و از این شهر به آن شهر و از این کتابخانه به آن کتابخانه. دوم اینکه از آن مهم‌تر من حوصله‌ی تو را ندارم که با جوانان سروکله می‌زنی».

نه تکفیر می‌کردیم و نه ناسزا می‌گفتیم

بنابراین اساس کار حاج آقای حلبی هدایت انسان‌ها و بهاییان بوده است. ما با بهاییان دشمن نبودیم؛ با بهاییان بحث و مناظره می‌کردیم. من همشاگردی یک بهایی بودم که من را به جلسات بهایی برد. احترام می‌گذاشتیم؛ در مناظرات‌مان یکی از شگردهای‌شان مظلوم‌نمایی بود که ما این نقاب را از چهره‌شان کشیدیم. حتی خطاب‌مان به شخصیت‌های مورد احترم‌شان اینچنین بود که می‌گفتیم «حضرت بهاءالله». در مناظره باید اینگونه با احترام حرف زد.

پس یکی از روش‌هایی که آقای حلبی در پیش گرفت برخورد مودبانه بود. تکفیر نمی‌کرد و ناسزا نمی‌گفت. بزن و بگیر و ببندی در کار نبود. این را هم حاج آقا از مرحوم «مهدوی شاهرودی» یاد گرفته بود که با بهاییان مبارزه می‌کرد و کتاب‌های مهمی هم در این مورد داشت. شیخ احمد مهدوی شاهرودی که نوه‌اش یک دوره سفیر بود و معلم انگلیسی مدرسه علوی بود، هم روحانی بود و هم سفیر ایران در نیوزیلند.

جدّ ایشان در بهائیت خیلی وارد بود و بهایی‌های شهر را می‌پایید. هر مبلغی که می‌آمد، می‌رفت در خانه‌ی بهایی و می‌گفت «تو آمدی و امشب اینجا میهمانی، یا صبح می‌روی و یا اگر برای تبلیغ آمدی قرار می‌گذاری و باهم مناظره می‌کنیم؛ اگر من بردم تو باید بساطت را جمع کنی و بروی و اگر هم تو بردی من تمام شهر را بهایی می‌کنم». بعد مبلغان می‌گذاشتند و می‌رفتند چون حریفش نبودند.

پس یک شگرد آقای حلبی این بود که مودبانه برخورد شود. حتی همین آقای سجادی بهایی‌ها را عاجز کرده بود؛ مبلغین بهایی در مناظره‌ها از دست او بیچاره شده بودند. می‌گوید که «یکبار داشتم در خیابان می‌رفتم که دندان درد شدم، یکدفعه چشمم افتاد به مطب دکتر بصاری» دکتر بصاری یک سرهنگ ارتش بود که مبلغ بهایی بود و دندان‌پزشک. آقای سجادی چندباری هم با او بحث کرده و حالش را گرفته بود اما می‌گوید «گفتم دیگر بروم به مطب او». به مطبش می‌رود که او می‌گوید «آقای حسینی تو اینجا چه می‌کنی؟» آقای سجادی از دندان دردش می‌گوید و دکتر بصاری او را دعوت به نشستن می‌کند. همانجا می‌گوید «تو پدر من را درآوردی حال که در دندانپزشکی نمی‌توانی حرف بزنی من می‌گویم و تو بشنو!» [خنده] یعنی روابط‌مان اینگونه بود. ما اصلا بهایی‌ستیز نبودیم.

یا یکبار به ما خبر دادند در تهرانپارس –که آن موقع بیابان بود و پاسگاهی داشت- گفتند آنجا جلسه است. من بودم و سه نفر دیگر از دوستان.

به جلسه بهایی رفتیم. کنفرانس خیلی بزرگی بود در خانه‌ی یک سرهنگ بهایی. اینها ما را شناختند و با چک‌ و لگد از جلسه بیرون کردند. بیرون آمدیم و من دیدم مرحوم سلیمی آنجا ایستاده. آنموقع سرگرد بود. از ما بزرگ‌تر بود و ما گفتیم اینها ما  را زدند و…

در نهایت جلسه بهم ریخت و صاحب‌خانه سرهنگ لباس نظامی پوشیده و از کلانتری آمدند و ما را بردند پاسگاه. سرهنگ گفت جشن تولد دختر من بود و اینها آمدند مزاحمت درست کردند. می‌خواهم بگویم که چقدر دروغگو هستن. ما کارت دعوت جلسه را داشتیم و مرحوم سلیمی این را آورد و داد به افسر نگهبان و او رو به سرهنگ گفت «مردک خجالت نمی‌کشی؟! این چیست؟» اینگونه دست سرهنگ رو شد. خلاصه دروغ می‌گفتند مثل ریگ.

ما صدها نفر را هدایت کردیم. این خاطره را هم بد نیست بگویم: آقای سجادی در مشهد بسیار مورد توجه آیت الله میلانی بود. یکبار آقای حلبی مشرف می‌شود مشهد، در جلسه‌ای آقای سجادی و آقای میلانی و دیگرانی بوده‌اند، آقای حلبی به آقای سجادی می‌گوید «داستان مسلمان کردن فلان خانواده را تعریف کن.» هدایت آنها به این سادگی‌ها نبود، وقت آن‌چنانی می‌گذاشتیم، برو و بیا و بحث و…اصلا گاه آدم مریض می‌شد. باید ساعت‌ها می‌نشستی و با طرف حرف می‌زدی و حرفش را می‌شنیدی.

خلاصه آقای سجادی ماجرا را تعریف می‌کند. بعد از آن آقای حلبی می‌گوید «من در حضور آیت الله میلانی این مطلب را می‌گویم! من یک آخوند معمولی نبودم، چله نشینی‌ها داشتم، برای امام حسین گریه‌ها کردم و برای امام حسین از مردم اشک‌ها گرفتم و منبرها رفتم. عبادت‌ها کردم؛ حاضرم ثواب همه اینها را بدهم و ثواب مسلمان کردن این خانواده را بدهی به من». حضرت آیت الله میلانی می‎‌فرمایند «نه تنها درست می‌گویی بلکه اگر آقای سجادی این کار را بکند او باخته و شما برده‌ای».

بنابراین مسئله‌ی هدایت در نظر ما خیلی مهم است.

چپی‌ها هم از ما حساب می‌بردند

باتوجه به اینکه این وضعیت انجمن قبل از انقلاب شفاف بوده و روحانیت هم در جریانش بوده است و همراهی می‌کرده است چه می‌شود بعد از انقلاب که همه‌چیز شکل دیگری می‌شود؟

به این موضوع خواهم پرداخت، اما مقدمه‌ای لازم است؛ آیه‌ای است که در آرم سپاه نوشته شده، دنباله‌ای دارد که چندان مورد توجه واقع نشده است و اتفاقا خیلی هم قشنگ است:

«وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ وَمِن رِباطِ الخَيلِ تُرهِبونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُم وَآخَرينَ مِن دونِهِم لا تَعلَمونَهُمُ اللَّهُ يَعلَمُهُم.

هر نیرویی در قدرت دارید، برای مقابله با آنها [= دشمنان‌]، آماده سازید! و (همچنین) اسبهای ورزیده (برای میدان نبرد)، تا به وسیله آن، دشمن خدا و دشمن خویش را بترسانید! و (همچنین) گروه دیگری غیر از اینها را، که شما نمی‌شناسید و خدا آنها را می‌شناسد! و هر چه در راه خدا (و تقویت بنیه دفاعی اسلام) انفاق کنید، بطور کامل به شما بازگردانده می‌شود، و به شما ستم نخواهد شد!» 

انجمن قبل از انقلاب جز درمورد بهاییت کار نمی‌کرد ولی چپی‌ها هم از ما حساب می‌بردند.

لیسانس من مدیریت بازرگانی و فوق و دکتری هم الهیات است. مدرسه‌ی عالی بازرگانی درس می‌خواندم که «مهدی رضایی» از بزرگان سازمان مجاهدین، دانشجوی آنجا بود. نبش خیابان بخارست بود. من انقلابی نبودم که بعدتر علتش را هم می‌گویم. دو دوره به تور دو گروه انقلابی خوردم که شنیدنی است.

بچه مسلمان‌ها –انقلابی‌های‌شان- با چپی‌ها درافتاده بودند و حریف آنها نمی‌شدند. آن موقع سال‌های ۵۵-۵۶ شاه داشت به چپی‌ها میدان می‌داد. حتی یک عده از شوروی برگشته بودند، مثل پروفسور عنایت الله رضا؛ ما پیش‌بینی کرده بودیم و در انجمن شروع کرده بودیم کنار درس‌های‌مان درس‌های مارکسیسم را می‌خواندیم. دو نفر از دوستان می‌رفتند پیش آقایان مطهری و بهشتی خصوصی درس می‌خواندند، در خاطرات آقای بهشتی هست.

ما وارد بودیم، خوانده بودیم و بر بحث‌های مارکسیستی اشراف پیدا کرده بودیم. این بچه‌ها آمدند سراغ من، ما مذهبی بودیم، آمدند که ما حریف این چپی‌ها نیستیم و بیا و کاری کن. من هم از استاد وقت گرفتم و دو جلسه آمدند که چپ را با خاک یکسان کردم. اینکه ما در مناظره و سخنوری وارد بودیم چپی‌ها هم از ما حساب می‌بردند، وهابی‌ها از ما حساب می‌بردند. ما با وهابیت کاری نداشتیم، ولی از ما حساب می‌بردند.

پس با روش مناظره و گفت‌وگو و… شیعه‌ها را هم می‌پاییدیم. اینها در کتاب آقای رسول جعفریان هم آمده، انجمن پناه بود برای شیعه؛ سال ۵۶ وقتی اولین نمایشگاه تخصصی کتاب امام زمان تشکیل شد، امثال مهندس بازرگان و مرحوم مطهری و آقای بهشتی و علامه یحیی نوری و.. همگی آمدند و تقریظ نوشتند که بچه مسلمان‌های ۲۵-۲۶ ساله اولین نمایشگاه کتاب امام زمان را راه انداختند؛ یکی از دوستان آن زمان که به توصیه‌ی آقای حلبی کتاب «غیبت نعمانی» را نزد آقای علی اکبر غفاری می‌برد – علی اکبر غفاری دیپلم هم نداشت اما در رشته‌ی حدیث در دانشگاه تهران استاد دکترای ما بود- آنوقت مرحوم غفاری در مقدمه‌ی این کتاب شروع می‌کند به تعریف از آقای حلبی.

ما کنفرانس‌های هفتگی داشتیم؛ از اول تا آخر که راجع به بهاییت صحبت نمی‌کردیم. کنفرانس‌های هفتگی ما بحث اسلام و دفاع از اسلام بود؛ البته آخرش یک حمله‌ی علمی هم به بهائیت  می‌کردیم.

ابوشریف بنام آموزش عربی جذبمان کرد

اشاره کردید به یکی دوباری که با گروه‌های سیاسی روبرو شدید.

آقای عباس آقازمانی –از بنیانگذاران حزب ملل اسلامی، همان ابوشریف- برای اینکه نیرو بگیرد به انجمن آمد و گفت من می‌خواهم عربی درس دهم. یک عربی سبک خاصی درس می‌داد. یکی از کسانی که ابوشریف تور زد من بودم و رفیقم «سید ابوطالب موسوی» –که خدا رحمتش کند- و عده‌ای دیگر.

آنموقع ۱۶-۱۷ سالم بود. به هوای کلاس عربی ما را جمع می‌کرد و می‌برد سد لتیان، نان و خرما به ما می‌داد؛ یکبار نزدیک بود که غرق شوم، من را داخل سد انداخت و گفت «شنا کن!».

آن گروه همگی تحت نظر ساواک بود. اصلا ساواک خودش گروه راه می‌انداخت برای اینکه شناسایی کند. ما حدود ۲۰ نفر بودیم. مسجدی بود بنام «سیدعلی» که کوچک بود؛ سر بازار آهنگرها، پاتوقش آنجا بود که جمع می‌شدیم آنجا و باهم می‌رفتیم به سد لتیان و اینطرف و آنطرف؛ بعد کم‌کم اسلحه آورد که ما به مرحله اسلحه نرسیدیم؛ مدرسی داشتم که خیلی باهوش بود و او فهمید و بی‌سروصدا ما را کنار کشید. اما ساواک ریخته بود –خدا به ما رحم کرد- یکی از بچه‌هایی که دوست صمیمی من بود و بعد رفت با گروه ابوشریف –شهید حسن محبوب مجاز- در همین جریان از بین رفت. خود ابوشریف گریخت، که من نمی‌دانم چگونه توانست، اما همه‌ی آن بچه‌ها را گرفتند.

بعد از این دو اتفاق دیگر انقلابی نشدیم

یعنی ابوشریف از نظر شما متهم است؟

نمی‌دانم! من ۴۵ سال است که ندیدمش. آنموقع که من دیدم یک آدم لاغر اندام با یک ته ریش بود. اما بعد که دیدمش ریش بلندی داشت و قیافه‌اش کلا تغییر کرده بود. او گریخت و محبوب مجاز دستگیر شد و شایع شد که در زندان داروی نظافت خورده و خود را کشته است. الان هم خیابانی به نامش است. چون بچه محل بودیم، ما خیابان سالار می‌نشستیم و او خاکباز، الان خیابان خاکباز نامش شده است محبوب مجاز.

یک رفیق دیگری هم داشتیم بنام «اسلامی» که جنازه‌اش در پارک شهر پیدا شد. برخی می‌گفتند ساواک کشته و آنجا انداخته و برخی دیگر می‌گفتند اسلامی عامل نفوذی ساواک بوده که نیروهای انقلابی او را کشتند.

او هم در همان گروهی بود که ابوشریف ما را برد. ۲۰ نفر بودیم، برخی مجاهدینی شدند، برخی کشته شدند و بعضی هم مثل من گرفتار نشدند. من از آنها بودم که قبل از آن مراحلی که ساواک بریزد و بگیرد و نفوذ کند توسط مدرسم از گروه مذکور بیرون کشیده شدم.

دو مورد دیگر هم اتفاق افتاد که با انقلابی‌ها برخوردی داشتم، اما این اولین بارش بود؛ مورد بعدی سال ۱۳۵۰ که دیگر نزدیک امتحانات نهایی‌ام بود. من و یکی از دوستانم باهم به پارک شهر می‌رفتیم و درس می‌خواندیم، برادر دوستم مجاهدینی شده بود. «خلیل طباطبایی» از سران مجاهدین بود یا « آقای وشاق» که هردو از سران مجاهدین و از بچه‌های خیابان نواب بودند. ماهم بچه مذهبی و پرشور بودیم، البته در انجمن هم بودیم. یکبار ما را دعوت کردند به یکی از خانه‌های تیمی مجاهدین. برای ما هم خیلی جذاب بود؛ یکی دانشجوی آریامهر بود، یکی دانشجوی فنی تهران بود و برای ما که پشت کنکوری بودیم و آرمان‌مان دانشگاه بود، جذاب بود و جذب می‌شدیم.

بنابراین من و دوستم را دعوت کردند جلسه‌ی مجاهدین. اینجاست که من به شوخی و جدی می‌گویم یاسر عرفات –که من خیلی از او بدم می‌آید- به گردن من حق حیات دارد. چرا؟ من از یاسر عرفات خیلی بدم می‌آمد، از همان اول؛ در مدرسه علوی بعدها چیزهایی دیدم که بیشتر از او بدم آمد – آن موقع که امام آنجا تشریف داشت و ماهم آنجا خدمت می‌کردیم – دیدم که نه! نفرتم درست بوده است. داستان چنان بود که چند روز قبل از اینکه به آن جلسه دعوت شویم روزنامه کیهان را دیدم – نمی‌دانم الان کیهان چگونه  است، اما آن موقع صفحه آخرش خبرهای خارجی بود؛ من صفحه آخر را نگاه کرده و دیدم نوشته اولین گروه زنان چریک فلسطینی وارد میدان شدند –همین جبهه‌ی آزادی‌بخش- عکس یک دختر زیبای فلسطینی را انداخته بود و اینها هم حجاب نداشتند، یاسر عرفات هم داشت او را می‌بوسید؛ ما هم مذهبی خیلی شدید بودیم. بعد به خود گفتم «مردک خجالت نمی‌کشد و برای چه دارد دختر مردم که نامحرم است را می‌بوسد! خودش زن و بچه ندارد»؛ بدم آمد. آنموقع بدم آمد دیگر.

بعد از سه روز به آن جلسه رفتیم؛ «بسم الله الرحمن الرحیم، قسمت اول سوره محمد» آیه‌ی قتال و… و تفسیرش کردند.

قسمت دوم «تحلیل شخصیت یاسر عرفات!» تمام شد و بیرون که آمدیم به دوستم گفتم «منصور! من بدم آمد، نمی‌آیم؛ یاسر عرفات خر کیست؟!» 

من در این مقطع ۱۸ سالم است؛ از یاسر عرفات بدم آمد و جلسه را نرفتم، جلسه‌ی بعد ساواک ریخت و همه را گرفت. گویا اصلا آنجا آدم داشت. برادر دوستم رفت زندان، خلیل طباطبایی احتمالا زیر شکنجه مرد و وشاق بعدا آزاد شد و شنیدم که از سران مجاهدین شد؛ الان نمی‌دانم کجاست؛ اینها آدم‌های قوی هم بودند.

این دو مورد اتفاق افتاد و خلاصه از همان اول انقلابی نبودم دیگر، نمی‌خواستم انقلابی باشم؛ این دو اتفاق برای شما بیفتد چه می‌کنید؟ بعد از این دو اتفاق ما دیگر انقلابی نشدیم.


ریش پروفسوری یا ریش انجمنی!؟«زاویه‌ی انجمن با روحانیت یک اتهام است»

انصاف نیوز: ارتباط انجمن با روحانیون و مراجع وقت چطور بود؟ چون از زوایه‌ی انجمن با روحانیون هم حرف‌هایی است.

فضلی: پاییدن شیعه از نظر فکر در عصر غیبت از اهداف اصلی ماست. ما فقط به فکر و فرهنگ کار داریم؛ مواضع سیاسی همگی تغییر می‌کند و بالا و پایین می‌شود؛ آن اندیشه و فکر و عقیده، و بویژه باور به امام زمان است که برای ما اصل است.

اصل بعدی هم پیوند استوار با روحانیت است. آقای حلبی بارها این را گفته که «انجمن جرقه‌ای است از شعله‌ی وجودی آقامیرزا مهدی اصفهانی». آقا میرزا مهدی اصفهانی روحانی بوده، آقای حلبی روحانی بوده، بنیانگذار انجمن روحانی بوده و اساس کار ما بر روحانیت است. از ۱۵ سالگی که من به انجمن آمدم به من گفتند «مقلد چه کسی هستی؟ باید تقلید کنی». همین الان هم هرکسی به انجمن می‌آید می‌گوییم «مقلد که هستی؟!» یعنی تقلید از مرجعیت یکی از اصول کار ماست.

بروید تحقیق کنید، این را در مناظره‌ای که با آقای اکبری آهنگر در مشهد جلوی ده‌ها نفر داشتم گفتم که هیچ گروهی قبل از انقلاب به جز انجمن مورد تایید قاطبه‌ی مراجع نبوده، هیچ گروهی. شما یک گروه را به من معرفی کنید که قبل از انقلاب تمامی مراجع تقلید بالاتفاق تاییدش کرده باشند و اجازه‌ی سهم امام داده باشند و اجازه‌ی تراشیدن ریش – که در آن زمان خیلی مهم بود- داده باشند، اجازه‌ی خوردن شربت و شیرینی بهایی داده باشند. ولی از آن طرف تربیت ما اینگونه بود که من کلاس یازدهم دبیرستان – مدرسه‌ی دکتر نصیری می‌رفتم، در همان خیابان محبوب مجاز فعلی- داشتم می‌رفتم یک جلسه بهایی. 

سه راه سلسبیل یک سینما بود بنام خرم که بالای آن کوچه‌ای بود و در آن خانه‌ی یک بهایی بود که باید آنجا به جلسه‌شان می‌رفتم. از مدرسه آمدم بیرون، زمستان بود، گرسنه بودم و دیدم اگر الان در جلسه شیرینی بیاورند من به نیت سیر شدن شیرینی را می‌خورم و این شرعا مشکل دارد؛ ما را اینگونه تربیت کرده بودند. بچه فقیر هم بودم و پول نداشتم ساندویچ بخورم، یک بشقاب لبو خریدم و خوردم و سیر شدم و بعد به جلسه رفتم. تربیت‌مان چنین بود و مقلد بودیم.

درباره‌ی ریش پروفسوری هم داستان این است که رفته بودیم و گشته بودیم و این را انتخاب کردیم: «ریش پروفسوری»؛ چون بعضی رفقای ما که بسیار هم متدین بودند و نمی‌خواستند ریش بتراشند، در عین حال هم نمی‌خواستند خلاف شرع عمل کنند، عکس این مدل ریش را کشیدند و فرستادند برای آقای خویی و استفتاء گرفتند که «اشکال ندارد». ریش پروفسوری یا ریش انجمنی.

اصلا یکی از راه‌های شناختن انجمنی‌ها در اول انقلاب همین مدل ریش بود و البته دعای «اللهم کن لولیک…» هم، راه شناسایی انجمنی‌ها بود. این را البته متدینین می‌دانستند و نه بهایی‌ها.

پس زاویه‌ی انجمن با روحانیت یک اتهام خیلی بزرگ است؛ اصل و ریشه‌ی ما در روحانیت است. خودمان هم آخوندهای بی‌عمامه هستیم، یعنی من الان شاگرد روحانی دارم، کلی رفیق روحانی دارم. کلی از این آقایان روحانیون به ما علاقه و ارادت دارند و ما را قبول دارند. از نظر سواد و معلومات ما را قبول دارند؛ یعنی وقتی می‌نشینیم بحث علمی- دینی می‌کنیم کم نمی‌آوریم.

مشکل برخی آخوندهای انقلابی، غیرانقلابی بودن انجمن بود

پس بعد از انقلاب چه شد؟

قبل از انقلاب روحانیون دو گروه بودند، یکی روحانیون سنتی غیرانقلابی که اینها نوعا طرفدار انجمن بودند. در تهران ۱۰ روحانی بود که تهران روی دوش اینها می‌چرخید، آقایان آیات «سبط الشیخ»، «مسجدجامعی» پدر همین مسجدجامعی‌ها، «خوانساری» -نه آقا سیداحمد- «سیدعلی نقی تهرانی» برادر «سید مهدی لاله زاری»، «حسن سعید» و «سید محمدباقر طباطبایی» و… آیت الله فلسفی و امثال آن مرحوم بلحاظ نفوذ از اینها پایین‌تر بودند. آقای فلسفی هم طرفدار انجمن بود، آقای مطهری، می‌دانید که بینابین بود، هم انقلابی بود و هم فرهنگی. اینها همگی انجمن را قبول داشتند؛ یک عده آخوند انقلابی هم بودند که با انجمن مشکل داشتند و بی‌رودربایستی مشکل‌شان هم این بود که انجمن انقلابی نبود. این هم داستانی دارد که من در مناظره‌ام با آقای اکبری مفصل گفته‌ام.

ما اپوزیسیون نیستیم

این مناظره جایی منتشر شده؟

بله خود ایشان در کتابی منتشر کرده که بعد می‌گویم.

پس این داستان ما با روحانیت است که یک عده می‌خواهند با طرح این اتهام انجمن را مخالف روحانیت بنمایانند؛ ولی ما این تهمت است و به راستی روحانیت اصیل شیعه را باور داریم و عقیده داریم و ارتباط نزدیکی هم با روحانیت داریم. عده ای با طرح این تهمت می‌خواهند میان ما و روحانیت فاصله بیندازند، چون می‌دانند این ارتباط برای ما اعتبار است، ما هم برای روحانیت اعتبار هستیم؛ ما هم عامل اجرای منویات روحانیت بودیم.

قبل از انقلاب آقای فلسفی و آقای طباطبایی – امام جماعت مسجد نور در خیابان شریعتی که الان پسرش جای اوست- و سایر علما انجمن را قبول داشتند. من خانه‌ی آقای طباطبایی سور خوردم به خاطر اینکه مناظره داشتیم. دو نفر از دوستان بزرگ‌تر با فرهنگ هلاکویی مناظره داشتند و منکوبش کردند و آیت الله طباطبایی قمی به ما شام و سور داد.

اصلا علمای بلاد زنگ می‌زدند از تمام ایران به آقای حلبی که آقا بهایی‌ها فلان فعالیت را دارند. یعنی در تمام ایران هم روحانیت به انجمن اعتبار می‌بخشید و هم انجمن به روحانیت، چرا که می‌گفت ما سرباز روحانیت هستیم. این خیلی مهم است.

اصل بعدی برای انجمن دغدغه‌ی قدرت و شوکت ایران به عنوان تنها کشور شیعه‌ی جهان است. در نتیجه بهیچ‌وجه ما قائل به تضعیف این نظام نیستیم با اینکه سختی‌های زیادی کشیده‌ایم، ما ابدا اپوزیسیون نیستیم. ممکن است جمله یا کلمه‌ای از سر ناراحتی از زبان‌مان بپرد که مثلا چرا سازمان آب فلان کرد، اما بدتر از این سخنان را انقلابی‌ها هم دارند می‌گویند. کیان مملکت و کیان تشیع برای ما اصل و مهم است. چون تنها مملکتی که در بین ۲۰۰ کشور دنیا «اشهد ان علی ولی‌الله» دارد ایران است؛ حال چقدر توطئه علیه آن است را می‌فهمیم ولی ابدا نه قائل به تضعیف کیان این مملکتیم و نه قائل به تضعیف این نظام جمهوری اسلامی.

خودمان را در جایگاه حامی می‌دانیم، ولی مع‌الاسف گروهی در درون نظام واقعا دارند ما را اذیت می‌کنند و هنوز هم این اذیت‌ها ادامه دارد.

غیر از آن اوایل که بنظر می‌رسد دیگر به مرور این اذیت خیلی کمتر شد.

نخیر! خواهم گفت؛ هر دوره نزدیک انتخابات این اوج می‌گیرد.

مصباح یزدی هیچوقت انجمنی نبوده احمدی نژاد بوی انجمن هم به مشامش نخورده

اما بیشتر آن روحانیتی که با انجمن مشکل داشت جزو طیف چپ حساب می‌شدند و آنها هم الان ۲۰ سالی است که در حاشیه هستند.

چند اشتباه وجود دارد. ما چوب دو چیز را می‌خوریم.

آقا! آیت الله مصباح یزدی هیچوقت انجمنی نبوده است. احمدی نژاد اصلا بوی انجمن هم به مشامش نخورده. خیلی از این کسانیکه مردم بعنوان انجمنی می‌شناسند و به خاطر اختلاف دیدگاه با آنها به انجمن ناسزا می‌گویند و تهمت می‌زنند، ابدا انجمنی نبودند. آقایان دعواهایی با خودشان دارند و می‌زنند بر سر انجمن.

پس یکی ما آن بچه هستیم که برای رد گم‌کنی توی سرش می‌زنند و یکی هم مصداق آش نخورده و دهان سوخته است. البته این موج را عالمانه و عامدانه و خبیثانه، توده‌ای‌ها علیه انجمن به راه انداختند.

اما این را بدانید ما ضد نظام نبوده و نیستیم، ما قائل به این نیستیم که نظام سقوط کند و لطمه بخورد. البته در جبهه‌ی امثال آقایان رائفی‌پور و پناهیان هم نیستیم. ما کاری به اینگونه امور نداریم و کارمان کار فرهنگی است. به دسته‌بندی‌های سیاسی وارد نمی‌شویم و در سیاست هم دخالت نمی‌کنیم. اما در کلیات مملکت هرچه را مراجع تقلید بگویند گوش می‌کنیم. بارها هم گفته‌ایم که حتی راجع به فعالیت های فرهنگی‌مان، «آقای خامنه‌ای مقام معظم رهبری، بفرماید تعطیل، تعطیلش می‌کنیم».

امام خمینی سال ۶۲ آن فرمایش را فرمود و ما تعطیل کردیم. واقعا تعطیل کردیم.

آقای خامنه‌ای بگوید تعطیل، تعطیلش می‌کنیم

یعنی فکر می‌کنید که یک بخشی از آن جو تحت تاثیر توده‌ای‌ها بود؟

بله! سند مکتوب داریم. در اعترافات طبری یا کیانوری چاپ شده و خودشان اعتراف کردند که قصه‌ی انجمن را ما به خاطر رسیدن به اهداف‌مان بزرگ کردیم. دلیلش هم کاری بود که آقای حلبی کرد که بعدتر می‌گویم.

اصل دیگر ما باورمندی به دوری از اختلاف و چنددستگی است.

سال ۹۱ برای تفتیش به خانه‌ی ما آمدند

ولی الان که دیگر از توده‌ای‌ها خبری نیست هم برخوردی صورت می‌گیرد؟ چون اشاره کردید هنوز هم انجمن در سختی و مضیقه است.

سال ۹۱ از سوی اطلاعات و دادستانی انقلاب به خانه‌ی ما آمدند البته آن آقای نماینده ی اطلاعات گفت ما حکم دستگیری‌ات را هم داریم ولی احترام می‌کنیم و دستگیرت نمی‌کنیم. خیلی ممنون!

این روایت را برای آن آقا خواندم که برای شما از روی کتاب می‌خوانم. «وا اسفا من فعلات شیعتی من بعد قرب مودّتها الیوم کیف یستذلّ بعدى بعضها بعضا ، و کیف یقتل بعضها بعضا…» یعنی: «وای بر شیعیان من، تاسف بر شیعیان من که چگونه بعد از امروز که بهم نزدیکند، چگونه پس از من همدیگر را ذلیل و خوار می‌کنند» شیعیان من یعنی یکی می‌شود اصولگرا، یکی اصلاح طلب، یکی نهضت آزادی و.. همه شیعه هستند دیگر. و می‌گوید «همدیگر را می‌کشند».

یکوقتی -۷ یا ۸ سال قبل- آقایی از یکی از نهادها آمد دفتر من؛ برادر من بازنشسته‌ی سپاه بود، زنگ زدم که «فلان نهاد چیست؟» گفت در ارتباط با امنیت تهران است. این آقا آمد و سرهنگ بود. چندین جلسه آمد و من برایش کامل راجع به انجمن می‌گفتم و او ضبط می‌کرد. کامل توضیح دادم؛ بعد ارتباطش را با من قطع کرد، شاید آقایان تصور کردند که دارد جذب من می‌شود. باهم رفیق شده بودیم. چون ما چیزی نداریم که بخواهیم لاپوشانی کنیم.

من شوخی و جدی گاه می‌گویم وزارت اطلاعات به این عظمت بعد از ۴۰ سال هنوز ندانسته ما کی هستیم؟ این عجیب است. ولی یقینا می‌داند ما نه مخالفیم و نه برانداز و تمام کارهای‌مان هم آشکار است. شاید تمام یا برخی مکالمات بنده هم کنترل شود؛ خب بشود، مگر من چه می‌کنم.

به آن آقا گفتم «آقا! تو قیافه‌ات مومن و متدین است و من غصه می‌خورم و این روایت امیرالمومنین است» گفت «این روایت جعلی است!» گفتم «ببین عزیزم! شما راجع به روایت اظهار نظر نکن، روایت رشته‌ی من است. اینکه عکس آقای حلبی را کنار عکس عبدالبهاء یا همراه با عکس تئودور هرتسل بنیانگذار صهیونیزم چاپ می‌کنید، این کار یعنی درستی و صحت همین فرمایش امیرالمؤمنین. جایی دیگر در ادامه حتی حضرت می‌گوید «تف بروی هم می‌اندازند».

آن آقای نماینده اطلاعات گفت «این را ما نکردیم و «هابیلیان» کردند، متعلق به پسر شهید هاشمی‌نژاد». گفتم روشن است که گروه های پوششی کرده اند. هابیلیان مگر چه کسانی اند؟ اینها چه کارهایی است که می‌کنید؟! اینهمه فحش می‌دهید و بد و بیراه می‌گویید و تهمت ناروا می‌زنید. اخراج می کنید، اجازه ی ادامه تحصیل نمی دهید.

چهار آقازاده‌ی مقام معظم رهبری شاگرد علوی بودند

یکی از منتقدین حجتیه در سال‌های اخیر که شما هم به او چندباری اشاره کردید آقای اکبری آهنگر است که مستندی هم در این مورد ساخته بود. ایشان از جداشدگان از انجمن است و حرف‌هایی دارد.

آقای اکبری آهنگر هیچگاه انجمنی نبوده است. ۱۵ یا ۲۰ سال پیش در مدرسه‌ی نیک پرور شاگرد مدرسه‌ی علوی بود. همین جا یادآوریب کنم که من از سال ۵۲ معلم مدرسه علوی بودم. بسیاری از فرزندان بزرگان کشور، از پیش از انقلاب و پس از آن، دانش‌آموختگان مدرسه‌ی علوی بوده‌اند. و چهار نفر از آقازاده‌های مقام معظم رهبری هم شاگرد علوی بودند؛ آقایان مصطفی، مجتبی، میثم، محسن. 

سه نفرشان در سه دوره شاگردان من بودند: هم در دوره‌ی ریاست جمهوری و هم دوره‌ای که ایشان فقط نماینده مجلس بود و یا نماینده امام بود در ارتش و وزارت دفاع و هم دوره‌ی رهبری‌شان، در هر سه دوره یکی از آقازاده‌های ایشان شاگرد من بوده‌اند. و البته بگویم که انصافا در این سه دوره وضع لباس و خوراک آقازاده‌های ایشان یکجور بود و ساده؛ این یک واقعیتی است. گاهی که من سر سفره‌ی ناهار  بچه‌ها می‌نشستم می‌دیدم که این آقازاده‌ها غذایی که از خانه می‌آوردند، همانند دیگران ساده و معمولی بود: یکدفعه کوکو، یکدفعه قیمه و…

تا چه سالی ارتباط داشتید یا دارید؟

آخرین فرزندشان در دوره رهبری‌شان شاگردم بود. راستش کامل و دقیق یادم نیست، شاید حدود سال ۷۰ بود.

الان دیگر ارتباطی ندارید؟

ابدا؛ ایشان یکبار همان سال‌ها به مناسبت روز معلم یک خودنویس نفیس هم برایم فرستاد. به عنوان معلم فرزندان ایشان؛ فرزندان آقایان رفیقدوست و ناطق نوری و… هم شاگردان من بودند، ولی هیچ ارتباطی نداشته و نداریم.

بگذریم؛ نمی‌دانم گویا سال ۹۰ سایتی بود به نام «تریبون مستضعفین» که یکبار دیدم راجع به انجمن چیزی نوشته و اسم مرا هم برده؛ من وارد شدم و گفتم اینچنین نیست و یک اشتباهی کردم و آدمیزاد اشتباه می‌کند. بخشی از وصیت نامه‌ی «مصطفی ابراهیمی مجد» را که رفیق نزدیک به مصطفی چمران بود، اشتباها به جای وصیت نامه‌ی مصطفی چمران منعکس کردم. نه که اینها باهم رفیق بودند، و مصطفی چمران هم به حاج آقای حلبی ارادت خاصی داشت، مصطفی ابراهیم مجد -که او هم شهید شد و همرزم چمران و مرد عجیبی بود که خدا رحمتش کند؛ امام زمان را هم دیده بود که بعد از شهادتش از وصیتنامه‌اش فهمیدیم- در وصیت‌نامه نوشته بود: «من هرچه دارم از آقای حلبی دارم و…» من اشتباها فکر کردم که این وصیتنامه متعلق به مصطفی چمران است؛ این آقای اکبری این موضوع را کرد پیراهن عثمان. من هم با او وارد گفت‌وگو شدم و با او صحبت کردم و دیدم اینها خیلی بی انصاف اند؛ بابا ما با مبلغین بهایی‌ هم چنین رفتار نمی‌کردیم؛ آدم در میدان جنگ هم باید مروّت و انصاف داشته باشد. خلاصه دیگر بحث نکردم چون دیدم خیلی بی انصاف است.

الان در اینترنت بزنید می‌آید «نادر فضلی از مناظره گریخت!» بعد آقای اکبری آهنگر پوستین وارونه را ساخت که البته من به او گفتم اسمش را می‌گذاشتی «اخراجی‌های ۳» گفت چرا؟ گفتم چون رفته‌ای با اخراجی‌های علوی و انجمن صحبت کردی. این که نشد مستند که بروی با مثلا با آقای فلانی، که وقتی به مدرسه علوی آمد حرف زدن معمولش را هم بلد نبود، و به برکت مدرسه ی علوی پیشرفت کرد، مصاحبه کنی که نسبت به مدرسه علوی نمک ناشناسی کند و علیه مدرسه سخنان سخیف بگوید و هم علیه انجمن مطالب نامربوط و لاطائل بزند.

آقای اکبری آهنگر در مخالفت با انجمن پرشور است و سعی هم می کند خودش منصف جلوه دهد که لااقل در برخوردی که با من داشت، ابدا چنین نبود.

اسفند سال ۹۳ بود که من شنیدم سمیناری است در مشهد که مؤسسه ای به نام حق پژوهی آن را برگزار می‌کند. محور بحث این سمینار منشور روحانیت امام بود که سه روز سمینار داشتند. اگر فراموش نکرده باشم یک روز راجع به شیعه‌ی انگلیسی، یک روز راجع به انجمن حجتیه و یک روز هم راجع به یک گروه دیگر که یادم نیست، شاید وهابیت یا بهائیت. بخش راجع به انجمن را من شرکت کردم. راهی مشهد شدم و یکراست هم رفتم سمینار. دم در آقای اکبری آهنگر – با این که در مدرسه شاگرد مدرسه بود، او را نمی شناختم و چون در فیلم پوستین وارونه دیده بودمش، شناختمش. مرا دید و خیلی گرم گرفت و من هم رفتم و ردیف جلو نشستم. ده‌ها شرکت‌کننده از آقایان و بانوان، اعم روحانی و حزب‌اللهی و بسیجی، حضور داشتند.

گفتند آقای اکبری آهنگر اول سخنرانی می‌کند و بعد هم پاسخ به سوالات داریم. ایشان سخنرانی کرد و بعد من دستم را بلند کردم؛ آقای آهنگر خیلی با احترام گفت «بفرمایید آقای فضلی» گفتم من سوال دارم و می‌خواهم با شما صحبت کنم؛ گفت آخر پاسخ به سوالات کتبی است؛ گفتم مگر شما مرا دعوت به مناظره نکردید، حالا آمده‌ام مناظره با شما؛ جاخورد!

گفت «مسئولین جلسه تصمیم بگیرند» و گفتم به آنها هم بگویید و خلاصه رفتند و آمدند و گفتند بفرمایید.

ما رفتیم و نشستیم و نوار آن مناظره هست. ایشان خیلی با احترام گفت «آقای دکتر فضلی نویسنده هستند و مدرسه علوی درس می‌دهند و… من از ایشان یک سوال دارم جوابش را بدهند»؛ من هم خیلی با احترام اول صحبتم دعایی از امام رضا را خواندم برای اینکه ملت بدانند ما مسلمانیم. گفتم «این دعایی است که امام رضا در قنوت نماز جمعه توصیه کرده‌اند راجع به امام زمان بخوانید، من هم آنموقعی که آقای مجتبی خامنه‌ای شاگردم بود، دعا را دادم به ایشان و خواهش کردم از پدر درخواست کند تا در نماز جمعه – بعد از مرحوم طالقانی که ایشان امام جمعه شد- بخوانند. البته چون طولانی بود ایشان یکبار آن را خواندند» می‌خواستم بگویم که «آقا! ما معلم آقازاده‌های آقای خامنه‌ای هم بوده‌ایم به هرصورت یهودی نیستیم».

شروع کردیم به صحبت؛ ما آنجا مناظره کردیم  و خیلی هم با خوشی خداحافظی کردیم و من ایشان را دعوت کردم منزلم. نگاه ما دشمنانه نیست؛ من او را به دید دشمن نگاه نمی‌کنم؛ رفیقی هم داشت به نام آقای خضاب که او هم آمد.

بنده پشت سر آقای اکبر، چون ملبس به لباس روحانیت بود، به احترام لباسش نماز خواندم. با آنکه به منزله‌ی فرزند من است.

ایشان آنجا سوالاتی کرد که من جواب دادم و یک سوال دیگر هم از من کرد؛ راجع به انقلاب و امام سوال کرد که فعلا واردش نمی‌شوم. اما آنچه باعث شد که من آقای اکبری آهنگر را کنار گذاشتم این بود که گفت «نظر انجمن راجع به اهل سنت چیست؟» چون به ما تهمت می‌زنند که اینها شیعه انگلیسی هستند و اختلاف می‌اندازند و عمرکشان دارند و….

من این را در جوابش خواندم که در کتابم هم آورده ام؛ امام علی می‌فرماید: «انَّ لِلجَنّةِ ثَمانِيَةَ أبوابٍ: بابٌ يَدخُلُ مِنهُ النَّبِيّونَ والصِّدِّيقونَ ، وبابٌ يَدخُلُ مِنهُ الشُّهَداءُ والصّالِحونَ ، وخَمسَةُ أبْوابٍ يَدخُلُ مِنها شِيعَتُنا ومُحِبّونا …، وبابٌ يَدخُلُ مِنهُ سائـرُ المُسلِمينَ مِمَّنْ شَهِدَ أنْ لا إلهَ إلّا اللّه ُ ، ولَم يَكُنْ في قَلبِهِ مِقْدارُ ذَرَّةٍ مِن بُغْضِنا أهلَ البَيتِ» یعنی «بهشت هشت دروازه دارد: دروازه‌اى كه پيامبران و صدّيقان از آن وارد مى‌شوند، دروازه‌اى كه شهيدان و صالحان از آن داخل مى‌شوند و پنج دروازه‌ی ديگر كه شيعيان و دوستداران ما از آنها وارد مى‌شوند… و يك دروازه‌ی ديگر كه ديگر مسلمانانی كه به يگانگي خدا گواهى مى‌دهند و در دلشان ذرّه‌اى دشمنى نسبت به ما خاندان نيست، از آن به بهشت در مى‌آيند.»

گفتم «آقای اکبری! خیلی از این سنی‌ها براساس فرمایش امیرالمومنین به بهشت می‌روند؛ ما این وهابی‌ها و داعشی‌ها را می‌گوییم که جهنمی هستند؛» گفتم «آقای اکبری! من و آقای آدرانی –پیرمردی است همسن آقای سجادی در مشهد- و آقای سجادی سال ۵۶ در نماز عید فطر سنی‌های ترکمن صحرا سخنرانی کردیم؛ آقای سجادی وقتی به زاهدان می‌رفته برای سخنرانی، مولوی عبدالعزیز، پدرزن مولوی عبدالحمید، با آخوندهای سنی می‌آمدند فرودگاه به استقبال آقای سجادی، ما با سنی‌ها مراوده داشتیم، من شاگرد سنی داشتم و ما با سنی‌ها دشمنی نداریم.»

ببینید! کاملا برایش توضیح دادم؛ من اصلا کینه‌توزانه به او نگاه نمی‌کردم، به او گفتم آقای اکبری ما قائل نیستیم که باید بین شیعه و سنی اختلاف ایجاد شود و این تهمت است. آقای حلبی از این عیدالزهرا و اینها متنفر بود. من یادم است که در محله ی ما از وقتی بچه‌ بودم عیدالزهرا می‌گرفتند؛ از وقتی آمدم به انجمن من در انجمن عیدالزهرا ندیدم؛ ما رسما در انجمن ممنوع کردیم که کسی حق ندارد در انجمن چنین کاری کند.

از کی؟

هیچوقت در انجمن عیدالزهرا نداشتیم و بعدا که عده‌ای خودشان شخصا گرفتند ممنوع کرده و گفتیم هیچکس حق شرکت در جلسه‌ای را ندارد که عیدالزهرا برگزار می‌شود. اصلا به آن گونه جلسات توأم با بی‌ادبی عقیده نداریم.

من یادم می‌آید با بعضی‌ها که در میانشان برخی هم انقلابی بودند جلسه‌ای داشتم ایام عیدالزهرا بود. گفتم «تو را به خدا از این حرف‌های زشت نزنید؛ می‌خواهید عیدالزهرا بگیرید، عیبی ندارد، بیایید و بگویید که امیرالمومنین این بود، فضائل امیرالمومنین را بگویید».

یکبار نواری پر کردم که در عسلویه هم پخش شد و در آن مقام علمی امیرالمومنین را با خلیفه ی دوم مقایسه کردم. گفتم «خلیفه ی اول و دوم در تفسیر جایگاه‌شان این بوده و امیرالمومنین جایگاهش این است که بنده دارم تفسیر امیرالمومنین را می‌نویسم و این ۲۰ مجلدی که تا الان نوشتم تازه به وسط کار رسیده است.» ما این حرف‌ها را بزنیم نیازی نداریم حرف زشت بزنیم، این حرف‌ها اصلا در گروه خونی ما نیست.

همه‌ی این توضیحات را دادم تا اینکه ایشان جلد دوم کتابش را برایم فرستاد و با کمال تعجب دیدم که درست بالعکس حرف‌های من را نوشته، شما بودید چه حالی می‌شدید؟! این آقا به من خیانت کرد.

بعد چه کردید؟

ارتباطم را قطع کردم.

نخواستید سند بیاورد برای آنچه نقل کرده؟

سند و مدرک؟ الان خیلی از این آقایان حرف‌شان سند است. من وقتی به ایشان می‌گویم من به عنوان یکی از اعضای انجمن که تا اعماق انجمن را می‌دانم، دارم از روی کتابم به تو نشان می‌دهم، من خودم سندم دیگر، و تو باید در کتابت بنویسی که من با آقای فضلی صحبت کردم و ایشان گفت که ما چنین اعتقادی نداریم.

خاطره برایش نقل کردم و گفتم که ما سال ۵۶ قبل از اینکه در نماز عید فطر سنی‌ها صحبت کنیم با آقای آدرانی رفتیم یک جلسه‌ی مهم بزرگان ترکمن صحرا؛ اینها سه روز نماز تراویح می‌خوانند؛ به نماز آنها رفتیم و آنجا در مرز ایران و ترکمنستان روستایی بود به نام مراوه تپه، یک جلسه مهمی آنجا بود که بزرگان‌شان جمع بودند. ۳۰۰-۴۰۰ نفر بزرگان ترکمن صحرا در آن مسجد نشسته بودند و آقای آدرانی هم فقط قرآن می‌خواند. اینها هم می‌فهمیدند که دارد قرآن می‌خواند، اصلا فارسی بلد نیستند؛ یکدفعه یکنفر که کنار من بود صدایی با دهانش درآورد که من ترسیدم، دیدم نفرات دیگری هم این صدا را درآوردند و متوجه شدم که ابراز احساسات‌شان با این حرکت است؛ بعد به ما گفتند که وقت افطار شد. رفتیم نشستیم و دیدیم که یک نان بیات گذاشتند و یک شکلات خشک و چای؛ بعد گفتند بیایید نماز. بعد از نماز مغرب و عشا گفتند بفرمایید و دیدم اینها یک افطار مختصری می‌کنند و تازه آنموقع یک سفره مفصلی انداخته بودند و ما هم شام مفصلی خوردیم و همانجا قرار شد در نماز عید فطرشان صحبت کنیم.

اینگونه بود ارتباط‌مان.

یعنی شما در مجموع در این سال‌ها با رفت‌وآمد چه با آقای اکبری آهنگر و چه با نهادهای مختلف، جمع‌بندی‌تان این است که اینها صرفا دنبال آن بچه هستند بزنند بر سرش و خرابکاری‌ها را به گردنش بیندازند؟

ما چیز پنهانی نداریم. تمام حرف‌های من در کتاب‌های من است بروند بخوانند ببینند ما عقیده‌مان چیست.


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان