کد خبر: ۲۶۲۳۷
تاریخ انتشار: ۳۱ تير ۱۴۰۰ - ۱۱:۰۴-22 July 2021
"خون و آتش در انتظار استعمارگران بریتانیایی و خدمتگزاران ایرانی آنهاست."
این عنوان یادداشت خلیل ملکی در روزنامه شاهد به تاریخ ۲۹ تیر ۱۳۳۱ است. یادداشت قاطع و پیشگویانه ای که فتح ملت و شکست استعمارگران را از آفتاب روشن‌تر دانسته بود:

"...ساکنین حلبی آباد، کاغذ آباد، حصیر آباد و زحمتکشان محرومی که بر روی خاک های گرم خوزستان زندگی می کنند، دیگر اجازه نخواهند داد فرزندان خیانتکار استعمار در خانه آنها قدم گذارند و زندگی آنها را سیاه گردانند. زمامداری قوام السلطنه یک دولت بسیار مستعجل و زودگذری ست که درس عبرت به همه خیانتکاران خواهد داد و ملل جهان را به تحسین و ستایش اراده ملی وادار خواهد ساخت. 

اکنون فریاد اعتراض همه کارگران و همه دهقانان ایران در پایتخت شنیده می‌شود. زحمتکشان آبادان، اهواز، اصفهان، تبریز و کرمانشاه، ابزار کار را زمین ریخته و برای عزیمت به تهران آماده شده اند. ایلات و عشایر فارس دست به قیام زده اند و برای طرد قوام السلطنه آماده شده اند. مردم رشید تهران، بازار را بسته، کارخانه ها را تعطیل کرده و برای مبارزه آماده شده اند. پلیس و نیروی انتظامی کوچکترین موفقیتی بدست نیاورده است و سی نفر از نمایندگان مجلس، برای مبارزه دست از جان شسته اند. 

اکنون ملت ایران برپا خاسته است تا یک بار دیگر، استقلال و آزادی خود را از دستبرد دزدان و یغماگران داخلی و خارجی نجات بدهد و نوکران صدیق بیگانه را از مسند قدرت طرد نماید. آیا قوام السلطنه قدرت مقاومت در مقابل ملت را دارد و خود را برای مخالفت با ۱۸ میلیون ایرانی محروم و زحمتکش آماده ساخته است؟ فتح ملت و شکست استعمارگران از آفتاب روشن تر است."

متاسفانه وقایع تیر ماه سال ۳۱ واجد مطالعات مستقلی نیست. این مطالعات عموما ذیل پروژه ی حذف رهبری نهضت ملی قرار می گیرد که در نهایت به ۲۸ مرداد سال ۳۲ می رسد. چرا سویه ی شکست در مطالعات نهضت ملی پر رنگ تر از وجوه شکوهمند و حماسی آن است؟ چرا آنقدرها که عادت داریم از شکست هامان سوگ بسازیم، تمایل نداریم تا از پیروزی هامان سرود سر کنیم؟

حماسه ی ۳۰ تیر در تاریخ معاصر، حماسه ای یکه و یگانه است. حماسه ای که به آشکارتربن وجهی "اعمال حاکمیت ملی" را به نمایش می گذارد. آنچه در آخرین روزهای تیرماه سال ۳۱ در عرصه ی سیاسی رخ داد به لحاظ صور قانونی هیچ نقصی نداشت. نخست وزیر در پی یک اختلاف نظر با پادشاه به اراده ی خود استعفا داده و در خانه نشسته بود. پادشاه استعفای او را پذیرفته بود. 

مجلس اگرچه نه با اکثریت آراء اما به هر حال به قوام رای تمایل داده و شاه فرمان نخست وزیری او را توشیح کرده بود. ظاهرا همه چیز درست و مرتب بود. همیشه هم همین طور بود. چه کسی تصور می کرد فاکتور دیگری در ایران ظهور پیدا کرده که شعاع سیاست را از دایره ی تنگ نخبگان و فرادستان تا زیرین ترین لایه های جامعه، جایی که فرودستان آمد و شد می کنند، گسترش خواهد داد؟

به این اعتبار، سی تیر، درآمد و مفتاح سیاست مدرن شونده در ایران معاصر است. نقطه‌ی عطفی که اعمال حاکمیت ملی را به عیان ترین شکل ممکن به نمایش می گذارد و نشان مان می‌دهد که چگونه حکومتی مجاب می شود تا از مسیر ظاهرا قانونی اما ناصوابی که در پیش گرفته، بازگردد. سی تیر روز تحقق اراده‌ی ملی ست. گرامی داشت سی تیر، گرامی داشت چنین تمنایی ست. از آن سرودها کنیم. 

حمیدرضا عابدین


[به دوست عزیزم م.آ ]
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان