کد خبر: ۲۶۱۲۹
تاریخ انتشار: ۲۵ تير ۱۴۰۰ - ۱۳:۰۷-16 July 2021
آزمایش دی دایمر میزان پروتئینی به نام “فیبرین D-dimer” را در خون اندازه گیری می کند. فیبرین دی دایمر هر زمان که فیبرین (پروتئینی که جز مهم و اصلی لخته خون است) تولید می شود، در جایی در سیستم عروقی به طور فعال تخریب می گردد.
عصراسلام: دی-دایمر یک قطعه ی پروتئینی است که در زمان تجزیه شدن یک لخته ی خونی در بدن ایجاد می شود. این پروتئین اغلب غیر قابل تشخیص بوده و یا اینکه در سطوح بسیار پایینی تشخیص داده می شود؛ مگر اینکه بدن به طور مداوم در حال تشکیل و تجزیه ی لخته های خون باشد. در این صورت، سطح آن در بدن به میزان قابل توجهی بالا می رود. این آزمایش، سطح دی دایمر در خون را تشخیص می دهد. 

لخته شدن خون یک فرآیند بسیار پیچیده است. این فرآیند شامل فعال شدن مجموعه ای از پروتئین ها در سیستم گردش خون است (که به آنها فاکتورهای انعقادی یا عوامل لخته شدن گفته می شود) که در نهایت رشته های طولانی فیبرین تولید می شود. لخته خون شکل گرفته عمدتا از درهم آمیخته شدن رشته‌های فیبرین، همراه با پلاکت‌های خونی که در توده فیبرین محبوس می‌شوند، تشکیل شده است. به طور معمول لخته خون به منظور جلوگیری از خونریزی از رگ آسیب دیده ایجاد می‌شود. لخته خونریزی را متوقف می‌کند. 

با این حال، هر زمان که لخته خون ایجاد می‌شود، مهم بوده که اندازه آن کنترل و محدود گردد تا از انسداد کامل رگ خونی که سعی در ترمیم آن دارد جلوگیری به عمل آید. بنابراین، یک قسمت طبیعی از تشکیل شدن لخته خون، فرایند یا مرحله دوم بوده که با هدف محدود کردن اندازه و میزان آن انجام می‌شود. 

این فرآیند دوم، که رشد لخته خون تشکیل شده را محدود می کند، توسط پروتئینی به نام پلاسمین واسطه می شود. پلاسمین لبه‌های لخته خون در حال رشد را تخریب می کند تا اطمینان حاصل گردد که لخته خونی در اندازه مناسب خودش می باشد. بنابراین، در شرایط طبیعی، یک لخته خون "سالم و طبیعی" تعادل بین این دو فرآیند مخالف و همزمان را نشان می دهد – روند تشکیل فیبرین و روند تخریب فیبرین با واسطه پلاسمین. 

فیبرین دی دایمر یک محصول تجزیه کننده فیبرین می‌باشد. که هر زمان رشته‌های فیبرین از بین بروند، در خون ظاهر می شود. از آنجا که تشکیل و تخریب فیبرین هر دو همزمان با هر ایجاد لخته فعال خون اتفاق می افتد، مقدار دی دایمر موجود در خون نشان دهنده میزان تشکیل لخته خون فعال بوده که در بدن اتفاق می‌افتد. به عبارت دیگر، افزایش سطح دی دایمر در خون نشان دهنده لخته شدن خون فعال است. 

آزمایش D-dimer مشکلات لخته شدن خون را بررسی یا کنترل می‌کند و مثبت بودن تست به این معنی است که سطح D-dimer در بدن بالاتر از حد طبیعی است و نشان دهنده‌ی این است که فرد دارای  لخته خون می‌باشد.  

این آزمایش نشان نمی‌دهد که لخته خون کجاست یا چه عواملی باعث ایجاد آن شده است. اگر تست D-dimer مثبت باشد ،  شما  برای تصویربرداری فرستاده می‌شوید. سطح نرمال D-dimer معمولاً نشان دهنده وجود مشکل لخته شدن است. 

D-dimer به طور معمول در خون قابل شناسایی نیست اما هنگامی که بدن در تلاش است لخته خون را تجزیه کند، تولید می‌شود. 

موارد کاربرد آزمایش  D-dimer

 چند مورد از شرایطی که از آزمایش دی دیامتر برای کمک به پیشگیری از ترومبوز استفاده می شود، به شرح زیر است: 

ترومبوز وریدی عمیق (DVT) 

آمبولی ریوی (PE) 

سکته 

ممکن است از این آزمایش برای تعیین این امر استفاده شود که آیا آزمایش های بیشتری برای کمک به تشخیص بیماری ها و شرایطی که منجر به افزایش انعقاد خون می شوند (شرایطی که احتمال ایجاد لخته های نامناسب را افزایش می دهد) لازم است انجام شود یا خیر. 

ممکن است از آزمایش تعیین سطح دی دایمر برای کمک به تشخیص انعقاد داخل عروقی گسترده (DIC) و نظارت بر موثر بودن درمان DIC استفاده شود. 

مقدار نرمال و بحرانی D-dimer در آزمایش خون 

مقدار نرمال D-dimer بین ۵۰ تا ۵۰۰ می‌باشد. 

در صورتی که عدد آمده در تفسیر آزمایش بیش از این باشد بحرانی تلقی می‌شود. 

آزمایش D-dimer باید چند باشد؟

برای تعیین سطح طبیعی و میزان d dimer ، تنها باید به نظر متخصص تکیه کرد. چراکه این میزان طبیعی ممکن است در افراد متغیر باشد. هر یک افراد در موقعیتی مقداری D-dimer در خون دارند و این ناشی از آسیب‌های خفیف عروق در طول روز و یا حوادثی است که رخ می‌دهد. 

این میزان برای افرادی که دچار ترومبوز و آمبولی ریوی می‌شوند در مقایسه با افرادی که سلامت جسمانی دارند متفاوت است. اما در بیشتر مراکز آزمایشگای سطح طبیعی تست D-dimer تا سقف ۵۰۰ نانوگرم تعیین شده است. درصورتی که این عدد بیش از ۵۰۰ باشد غیرطبیعی محسوب می‌شود و علت یابی الزامی است.

علائم بالا یا پایین بودن فاکتور آزمایش D-dimer 

بروز بیماری‌ها یا علائمی در افراد و بویژه بیماران بستری می‌توان نشان از کاهش یا افزایش D-dimer خون داشته باشد. این اختلالات و علائم شامل مشکلات انعقادی، مشکلات قلبی، ترومبوز وریدی، تورم ادم و کبودی پا، درد و تشنج ماهیچه‌ای، تنگی نفس، سرفه با خلط خونی، دردقفسه سینه و تپش قلبمی‌شود. 

البته دیگر دلایل و علائمی هم هستند که احتمالا در بالا بودن سطح D-dimer موثر هستند: 

• سندروم کرونر حاد 

• جراحی 

• عدم فعالیت کافی 

• سیگار کشیدن 

• حاملگی 

• ضرباتی که همراه با آسیب است 

• شوک 

• عفونت 

• بیماری کبدی 

• تومور بدخیم 

• خونریزی دستگاه گوارشی 

• مسمومیت بخصوص در دوره بارداری 

این موارد در بیشتر مواقع در افرادی مشاهده می‌شود که دچار آمبولی و ترومبوز شده‌اند.

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان