کد خبر: ۲۵۲۹۴
تاریخ انتشار: ۲۰ خرداد ۱۴۰۰ - ۱۶:۰۷-10 June 2021
راوی گفت من حج به جا آوردم و جمعی از دوستان با ما همراهی می کردند. وارد مدینه شدم.
عصراسلام: یک مکانی را برای ما آماده کردند و ما آنجا فرود آمدیم. امام کاظم (ع) سوار بر یک مرکب مشکی بودند و با دوستان و اصحابشان بر ما وارد شدند. حضرت سفارش فرموده بودند که غذایی برای دوستان تهیه کنند. 

بین دو تا نخل امام فرود آمدند و پیاده شدند. تشتی آوردند و جلوی ما گرفتند. امام اول دست خودشان را شستند و از سمت راست خودشان شروع کردند تا آخرین نفر هم شستند و بعد سمت چپ هم شروع کردند و تا آخرین نفر هم دستشان را شستند. 

غذا را آوردند و جلوی آنها گذاشتند. امام غذایشان را با نمک آغاز کردند و فرمودند: نام خدا را بر زبان بیاورید و غذا را شروع کنید و حضرت مقداری سرکه هم خوردند. 

یک کتف بریان شده آوردند بعد فرمودند: این غذایی بود که پیامبر(ص) دوست می‌داشت. 

وقتی وارد منزل بعدی می شوند امام سفارش می‌دهند که روغن زیتون و سرکه بیاورند. امام کاظم فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذایی بود که فاطمه زهرا (س) دوست می‌داشتند. قتی وارد منزل بعدی شدند حضرت سفارش می دهند که غذای سكباج (غذایی است که با سرکه و زعفران و گوشت درست می‌شود) بیاورند. امام کاظم فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذایی بود که امیرالمومنین (ع) دوست می‌داشتند. 

وارد منزل بعدی که شدند، حضرت سفارش دادند که گوشت بریان شده‌ای که داخل آن بادمجان بود تهیه کنند. امام کاظم فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذا را امام حسن مجتبی (ع) خیلی دوست میداشتند. 

در منزل بعدی امام سفارش می دهند که برای دوستان شیر ترش (ماست یا دوغ ترش) که داخل آن نان تليت شده باشد بیاورند. امام کاظم فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذا را امام حسین (ع) دوست می‌داشتند. 

وارد منزل بعدی که شدند، امام کاظم سفارش می‌دهند که دنده‌های گوسفند به صورت آبگوشتی تهیه شود. امام کاظم(ع) فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذا را امام سجاد دوست می‌داشتند. 

در منزل بعدی امام سفارش می‌دهند که نان و پنیر و زیره بیاورند. بعد فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذایی بود که امام باقر (ع) دوست می‌داشتند. 

در منزل بعدی امام سفارش می‌دهند که نیمرو بیاورند، ظرفی که داخل آن تخم مرغ برشته شده بود آوردند. بعد فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید. این غذایی بود که امام جعفر صادق (ع) دوست می‌داشتند. 

وارد منزل بعدی که می‌شوند، امام سفارش می‌دهند که حلوا تهیه کنند. بعد فرمودند: به نام خدا بگویید و غذا را بخورید چرا که حلوا غذایی است که من دوست دارم. 

بعد از آن سفره را جمع کردند و یک نفر شروع کرد به جمع کردن خرده های نان که از سفره باقی مانده بود و فوت کردن و خوردن آنها. امام فرمودند: این ادب مربوط به خانه هاست و در این مکان این غذا، غذای پرندگان است . سپس خلال دندان آوردند. فرمودند: از آداب خلال این است که زبان را بعد از غذا در دهان بچرخانید و آنچه را از غذا جمع شد بخورید و آنچه را به زبان نیامده و بین دندان ها باقی مانده است با خلال جدا کنید و بیرون بریزید. دوباره تشت و آب آوردند و این بار از سمت چپ شروع کردند و دست همه را تا آخر شستند. 

منبع:
وسائل الشيعة، ج‏۲۵، ص۳۴
بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏۶۳، ص۴۲۱
مکارم الأخلاق، ج۱، ص۱۴۴ 

امام صادق (ع):
وَ قَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَحِماً يُحِبُ‌ اللَّحْم‌.
پیامبر(ص) زیاد گوشت مصرف می‌کرد و گوشت را دوست می‌داشت. 

الكافي (ط - الإسلامية)؛ج۶،ص۳۰۹
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۳۶
المحاسن،ج۲،ص۴۶۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۶۳،ص۶۱ 

«لحم» به فردی می‌گویند که بیشتر از غذاهای دیگر، گوشت مصرف می‌کند.
کسی که فقط گوشت می‌خورد «لحم» گفته نمی‌شود بلکه کسی که زیاد گوشت بخورد و بیشتر غذای او گوشت باشد «لحم» نامیده می‌شود. 

پیامبراکرم (ص):
‏ نَحْنُ‏ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ قَوْمٌ‏ لَحْمِيُّون‏
ما جمعیت پیامبران، قومی هستیم که گوشت زیاد می‌خوریم. 

مکارم الاخلاق،ص۱۵۸ 

امام صادق (ع):
سَمَّتِ‏ الْيَهُودِيَّةُ النَّبِيَ‏ ص فِي ذِرَاعٍ وَ كَانَ النَّبِيُّ ص يُحِبُّ الذِّرَاعَ وَ الْكَتِفَ وَ يَكْرَهُ الْوَرِكَ لِقُرْبِهَا مِنَ الْمَبَالِ.
زن يهودى در گوشت سردست به پيامبر(ص) زهر خورانيد و پیامبر(ص) گوشت سردست و کتف را دوست می‌داشت و ران و لگن را دوست نداشت زیرا به مجاری ادرار نزدیک است. 

الكافي (ط - الإسلامية)؛ج۶،ص۳۱۵
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۵۷
المحاسن،ج۲،ص۴۷۰
بصائر الدرجات،ج‏۱،ص۵۰۳
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۶۳،ص۳۸و۷۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۱۷،ص۳۹۳ 

امام باقر (ع):
كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص يُعْجِبُهُ‏ الذِّرَاعُ‏.
رسول خدا (ص) از گوشت سردست، اظهار شگفتى مى‌نمود و آن را دوست مى‌داشت. 

الكافي (ط - الإسلامية)؛ج۶،ص۳۱۵
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۵۷
المحاسن،ج۲،ص۴۷۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۶۳،ص۷۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۱۶،ص۲۸۷ 

على بن ريان گويد:
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع لِمَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص يُحِبُّ الذِّرَاعَ أَكْثَرَ مِنْ حُبِّهِ لِسَائِرِ أَعْضَاءِ الشَّاةِ فَقَالَ ع لِأَنَّ آدَمَ ع قَرَّبَ قُرْبَاناً عَنِ الْأَنْبِيَاءِ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ فَسَمَّى‏ لِكُلِ‏ نَبِيٍ‏ مِنْ‏ ذُرِّيَّتِهِ‏ عُضْواً عُضْواً وَ سَمَّى لِرَسُولِ اللَّهِ ص الذِّرَاعَ فَمِنْ ثَمَّ كَانَ ص يُحِبُّهَا وَ يَشْتَهِيهَا وَ يُفَضِّلُهَا. 

به امام صادق (ع) عرض كردم: چرا پيامبر خدا (ص) سردست را بيشتر از اعضاى ديگر گوسفند دوست مى‌داشت‌؟ فرمود: زيرا آدم (ع) از جانب پيامبرانى كه در ذريّه‌اش بودند گوسفندى قربانى نمود و براى هر پيامبرى از نسل خود عضوى را نام برد و براى پيامبر (ص) سردست را نام برد. به‌همين دليل پيامبر (ص) آن را دوست مى‌داشت و به آن علاقه داشت و آن را بر ديگر اعضا برترى مى‌داد. 

الكافي (ط - الإسلامية)؛ج۶،ص۳۱۵
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۵۸
المحاسن،ج۲،ص۴۷۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۶۳،ص۷۱ 

یونس بن یعقوب گوید: 
إِنَّ أَحَبَّ الطَّعَامِ كَانَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص النَّارْبَاجَة.
محبوب ترین غذا برای پیامبر(ص) نارباجه بود. 

الكافي (ط - الإسلامية)؛ج۶،ص۳۱۶
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۶۳
المحاسن،ج۲،ص۴۰۱
الدعوات (للراوندي)،ص۱۵۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۶۳،ص۸۳و۸۴و۸۵ 

نام اصلی این غذا «انارباجه» است. «باجه» به معنای «خورشت» است. بنابراین نارباجه، خورشت انار است که یا با خود انار یا با دانه‌ی انار پخته می‌شود. 

امام صادق (ع):
أَنَّهُ كَانَ يَشْتَهِي مِنَ الْأَلْوَانِ الزِّيرَبَاجَةَ وَ الزَّبِيبَةَ وَ كَانَ يَقُولُ أُعْطِينَا مِنْ هَذِهِ الْأَطْعِمَةِ وَ الْأَلْوَانِ مَا لَمْ يُعْطَهُ رَسُولُ اللَّهِ(ص). 

امام باقر (ع) از میان غذاهای رنگارنگ، زیرباجه و زبیبه را دوست داشتند، از این غذاها به ما داده‌شده که به پیامبر(ص) هم داده نشده. 

دعائم الإسلام،ج۲،ص۱۱۱ 

زبیبه غذایی است که در آن کشمش و مویز باشد و زیرباجه، خورشتی است که از انواع میوه مثل آلو، به، سیب و ... با روغن کنجد درست شده باشد.

عنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ قَالَ:أَنَّهُ كَانَ يَشْتَهِي‌ مِنَ‌ الْأَلْوَانِ‌ النَّارْبَاجَةَ وَ الزَّبِيبَةَ.
امام صادق(ع) نارباجه و زبیبه دوست داشتند ... 

بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۸۵ 

ابو بصير گويد:
كَانَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع تُعْجِبُهُ‏ الزَّبِيبِيَّةُ. [في الوسائل و المحاسن: «يعجبه الزبيبة» بدل «تعجبه الزبيبيّة»] 

امام صادق عليه السّلام همواره زبیبه را دوست مى‌داشت. 

منبع :
الكافي (ط - الإسلامية)، ج۶، ص۳۱۶
وسائل الشيعة، ج‏۲۵، ص۶۲
المحاسن، ج۲، ص۴۰۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج۶۳، ص۸۵و۵۱۶ 

امام صادق (ع): 

كَانَ أَحَبَّ الْأَصْبَاغِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص الْخَلُّ وَ الزَّيْتُ وَ قَالَ هُوَ طَعَامُ الْأَنْبِيَاءِ ع. 

محبوب ترین خورشت ها نزد پیامبر(ص) سرکه و روغن زیتون بود؛ و حضرتش فرمود این غذای پیامبران است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج۶،ص۳۲۸
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۸۶
المحاسن،ج۲،ص۴۸۳
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۱۸۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۱۱،ص۶۷ 

«اصباغ» از «صبغ» به معنای خورشت است. 

امام صادق(ع): 

كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع أَشْبَهَ النَّاسِ طِعْمَةً بِرَسُولِ اللَّهِ ص كَانَ يَأْكُلُ الْخُبْزَ وَ الْخَلَّ وَ الزَّيْتَ وَ يُطْعِمُ النَّاسَ الْخُبْزَ وَ اللَّحْمَ. 

شبیه‌ترین افراد به پیامبر (ص) از نظر طعام، امیر المؤمنین(ع) بود. خود، نان و سرکه و روغن زیتون می‌خورد و به مردم نان و گوشت می‌خوراند. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج۶،ص۳۲۸
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۸۷
المحاسن،ج۲،ص۴۸۳ 
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۱۸۱ 

مفضل گوید:
أَكَلْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَأُتِيَ بِلَوْنٍ فَقَالَ كُلْ مِنْ هَذَا فَأَمَّا أَنَا فَمَا شَيْ‏ءٌ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنَ الثَّرِيدِ وَ لَوَدِدْتُ أَنَّ الْإِسْفَانَاجَاتِ‏ حُرِّمَت‏.[في الوسائل: «الْفَارِشْفَاجَات» و المحاسن: «الْعَقَّارَجَات‏» بدل «الْإِسْفَانَاجَات»] 

نزد امام صادق(ع) غذا خوردم و یک رنگی از غذا آوردند امام فرمودند از این غذا بخور، چیزی نزد من محبوب‌تر از ثرید (سرکه و روغن‌زیتون که در آن نان می‌ریزند) نیست و دوست داشتم که غذاهای رنگارنگ حرام می‌شد. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج۶،ص۳۱۷
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۶۴
المحاسن،ج۲،ص۴۰۳ 
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۸۱

أنَّهُ قَدَّمَ إِلَى بَعْضِ أَصْحَابِهِ خَلّا وَ زَيْتاً وَ لَحْماً بَارِدًا فَأَكَلَ مَعَهُ الرَّجُلُ فَجَعَلَ ع يَنْتِفُ مِنَ اللَّحْمِ وَ يَغْمِسُهُ فِي الْخَلِّ وَ الزَّيْتِ وَ يَأْكُلُهُ فَقَالَ الرَّجُلُ جُعِلْتُ فِدَاكَ هَلَّا طُبِخَا مَعَ‏ اللَّحْمِ‏ قَالَ ع هَذَا طَعَامُنَا وَ طَعَامُ الْأَنْبِيَاءِ. 

امام صادق(ع) برای بعضی از اصحاب سرکه و روغن زیتون و گوشت سرد آورد و باهم خوردند. امام(ع) یک مقدار گوشت جدا می‌کرد و داخل روغن و سرکه قرار می‌داد و می‌خورد. به امام(ع) عرض شد گوشت را با روغن زیتون و سرکه بپزید. فرمود این غذای ما و غذای پیامبران است. 

دعائم الإسلام ،ج۲،ص۱۱۲ 

امام صادق(ع) : 

اللَّحْمُ بِاللَّبَنِ مَرَقُ‏ الْأَنْبِيَاءِ (ع). 

امام صادق (ع): شیر با گوشت، خورشتِ گوشت پیامبران است. 

الكافي،ج‏۶،ص۳۱۶
المحاسن،ج‏۲،ص۴۶۶ و ۲۶۸
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۵۸ و ۶۰
بحار الأنوار،ج‏۱۱،ص۶۷ و ۶۸

زیاد بن ابی حلال گفت:
تَعَشَّيْتُ مَعَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع بِلَحْمٍ بِلَبَنٍ فَقَالَ هَذَا مَرَقُ الْأَنْبِيَاءِ (ع‏). 

با امام صادق(ع) شام را با گوشتِ آمیخته با شیر صرف کردم سپس فرمود: این خورشتِ گوشت پیامبران است. 

الكافي،ج‏۶،ص۳۱۶
المحاسن،ج‏۲،ص۴۶۸
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۵۹
بحار الأنوار،ج‏۶۳،ص۶۹

امام صادق(ع) : 

السَّوِيقُ طَعَامُ‏ الْمُرْسَلِينَ‏ أَوْ قَالَ النَّبِيِّينَ. 

سویق،غذای پیامبران است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج۶،ص۳۰۶
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۵
المحاسن،ج۲،ص۴۸۸ 
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۷۶

امام صادق(ع): 

اللَّبَنُ‏ طَعَامُ‏ الْمُرْسَلِينَ‏. 

شیر غذای انبیاء است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج۶،ص۳۳۶
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۰۹ 

پیامبر (ص) هم به شیر علاقه داشتند.کسی که از آلودگی شیر هراس دارد بگوید: خداوندا من این شیر را به خاطر اینکه پیامبر(ص) شیر دوست داشت می‌خورم: 

منْ‏ أَكَلَ‏ اللَّبَنَ‏ فَقَالَ‏ اللَّهُمَّ إِنِّي آكُلُهُ عَلَى شَهْوَةِ رَسُولِ اللَّهِ ص إِيَّاهُ لَمْ يَضُرَّه‏. 

کسی که شیر خورد بگوید اللَّهُمَّ إِنِّي آكُلُهُ عَلَى‌ شَهْوَةِ رَسُولِ‌ اللَّهِ (ص) شیر به او ضرر نمی‌رساند. 

وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۱۰
المحاسن،ج۲،ص۴۹۳ 
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۱۰۲ 

در مورد «خرما» هم وارد شده است که اگر کسی به جهت دوست داشتن پیامبر(ص) بخورد، آسیب نمی‌رساند.

و مَدَحَ النَّبِيُّ ص اللَّبَنَ وَ قَالَ إِنَّهُ طَعَامُ الْمُرْسَلِينَ وَ لَبَنُ الشَّاةِ السَّوْدَاءِ خَيْرٌ مِنْ لَبَنِ الْحَمْرَاءِ وَ لَبَنُ الْبَقَرَةِ الْحَمْرَاءِ خَيْرٌ مِنْ لَبَنِ السَّوْدَاءِ. 

پيغمبر (ص) شير را ستود و فرمود:
خوراک مرسلين است، شير بز سياه به از سرخ است و شير گاو سرخ به از گاو سياه است. 

بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۵۲،ص۲۸۲

حدثني من أكل مع أبي الحسن الأول عليه السلام هريسة بالجاورس و قال أما إنه طعام ليس فيه ثقل و لا له غائلة و إنه أعجبني فأمرت أن يتخذ لي و هو باللبن أنفع و ألين في المعدة. 

شخصی که با امام رضا(ع) هلیم گاورس می‌خورد برای من نقل کرد امام(ع) فرمود هلیم گاورس غذایی است که سنگینی ندارد و هیچ آسیب و ضرری ندارد و از این غذا خوشم آمد و دستور دادم تا این غذا را برایم درست کنند و اگر با شیر درست شود نفع آن بیشتر و در معده نرم تر خواهد بود. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۴۴
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۳۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج‏۶۳،ص۲۵۷ 

جاوورس که در فارسی به آن «گارس» یا «گاورس» گفته می‌شود. ارزن های ریزی است که در گندم و برنج زیاد است و در گذشته زیاد یافت می‌شد امام امروزه به دلیل سم پاشی،جاورس از بین می‌رود.در قدیم جاورس را از لابلای برنج ها جدا می‌کردند از ارزن ریز تر است و براق است. 

علی بن مهزیار گوید: 

تَغَدَّيْتُ مَعَ أَبِي جَعْفَرٍ ع فَأُتِيَ‏ بِقَطَاةٍ فَقَالَ إِنَّهُ مُبَارَكٌ وَ كَانَ أَبِي ع يُعْجِبُهُ وَ كَانَ يَأْمُرُ أَنْ يُطْعَمَ صَاحِبَ الْيَرَقَانِ يُشْوَى لَهُ فَإِنَّهُ يَنْفَعُهُ. 

به همراه امام جواد(ع) غذا می‌خوردم گوشت قطاه آوردند. فرمود: قطاه مبارک است و پدرم امام رضا(ع) قطاه را دوست می‌داشت و به افرادی که مشکل کبدی یا یرقان دارند امر می‌کرد تا به صورت بریان بخورند زیرا برای او نافع است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۱۲
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۴۹ 

هپاتیت هم از انواع یرقان است و شاید برای سیروز کبدی و تمام بیماری های کبدی مفید است.
در فارسی «مرغ اسفرود» یا «سنگخواره» و یا «بابا قُرقُر» نامیده می‌شود. رنگ بلدرچین به همراه نقطه های سیاه و سفید است. 

‏ أتَانِي أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع فِي شَهْرِ رَمَضَانَ- فَأُتِيَ‏ بِعَشَاءٍ وَ تَمْرٍ وَ كَمْأَةٍ فَأَكَلَ وَ كَانَ يُحِبُّ الْكَمْأَةَ. 

امامه مى‌گويد: اميرمؤمنان على (ع) در ماه رمضان نزد من تشريف آورد براى شام، خرما و کمأة آوردند، حضرت ميل فرمود و همواره کمأة را دوست مى‌داشت. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۷۰
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۲۱۰
المحاسن،ج۲،ص۵۲۷
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۴۱،ص۱۵۹ 

کمأة نوعی قارچ شبیه به سیب‌زمینی است که در مناطق خاصی بوجود می‌آید و در اول سال (بهار) فراوان می‌شود.مانند گوشت استفاده می‌شود و برخی به آن دنبلان می‌گویند. در روایتی آمده که کمأة از منّ است، و منّ از بهشت.من و سلوی از غذایی های است که بر بنی اسرائیل نازل شد. 

امام صادق (ع): 

كَانَ النَّبِيُّ ص يُعْجِبُهُ الدُّبَّاءُ وَ يَلْتَقِطُهُ مِنَ الصَّحْفَةِ. 

پيامبر (ص) به كدو علاقه داشت و آن را از كاسۀ بزرگ با علاقه برمى‌داشت (و ميل مى‌فرمود). 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۷۰
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۳۲و۳۴
المحاسن،ج۲،ص۵۲۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۲۶
مكارم الأخلاق،ص۳۰و۱۷۷
الأمالي (للطوسي)،ص۳۶۲ 

كانَ يُعْجِبُ رَسُولَ اللَّهِ ص مِنَ‏ الْمَرَقَةِ الدُّبَّاءُ. 

پیامبر (ص) خورشت کدو را دوست می‌داشت. 

وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۲۰۴
المحاسن،ج۲،ص۵۲۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۲۸ 

امام صادق (ع): 

كَانَ النَّبِيُّ ص يُعْجِبُهُ‏ الدُّبَّاءُ فِي‏ الْقُدُورِ وَ هُوَ الْقَرْعُ‏.[في الوسائل و المحاسن: «من القدور الدبّاء و هو القرع» بدل «الدبّاء في القدور و هو القرع»] 

پيامبر (ص) به كدويى كه در ديگ پخته مى‌شد علاقه داشت و آن همان كدو حلوايى است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۷۰
المحاسن،ج۲،ص۵۲۱
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۲۰۵
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۲۸

كانَ النَّبِيُّ ص يُعْجِبُهُ الدُّبَّاءُ وَ كَانَ يَأْمُرُ نِسَاءَهُ إِذَا طَبَخْنَ قِدْراً يُكْثِرْنَ مِنَ الدُّبَّاءِ وَ هُوَ الْقَرْعُ. 

سيّارى در روايت مرفوعه‌اى گويد: پيامبر (ص) به كدو علاقه داشت و به همسران خود دستور مى‌فرمود كه هرگاه ديگ(غذا) را بار مى‌گذارند، كدوى آن را زياد نمايند و آن همان كدو حلوايى است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۷۱
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۲۰۳
المحاسن،ج۲،ص۵۲۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۲۸ 

پيامبر خدا (ص) خطاب به امام على (ع): 

كُلِ الْيَقْطِينَ فَإِنَّهُ مَنْ أَكَلَهَا حَسُنَ خُلُقُهُ وَ نَضُرَ وَجْهُهُ وَ هِيَ طَعَامِي وَ طَعَامُ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلِي‏. 

كدو بخور؛ زيرا هر كس آن را بخورد، خويَش نيكو و رويَش شاداب می‌شود. آن، خوراک من و پيامبرانِ پيش از من است. 

الدعوات (للراوندي)،ص۱۵۴
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۲۹
مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل،ج۱۶،ص۴۲۵

شیرینی:

بعَثَ إِلَيَّ الْمَاضِي ع يَوْماً فَأَكَلْنَا عِنْدَهُ وَ أَكْثَرَ مِنَ الْحَلْوَاءِ فَقُلْتُ مَا أَكْثَرَ هَذِهِ الْحَلْوَاءَ فَقَالَ إِنَّا وَ شِيعَتَنَا خُلِقْنَا مِنَ الْحَلَاوَةِ فَنَحْنُ نُحِبُّ الْحَلْوَاءَ.

هارون بن موفق مدينى گويد: روزى امام هادى (ع) كسى را در پى من فرستاد، من خدمت آن حضرت شرف‌ياب شدم و غذا خوردم و حلواى فراوانى در آن‌جا بود، عرض كردم: چرا حلوا اين‌قدر زياد است‌؟ فرمود: ما و شيعيان ما از شيرينى آفريده شديم، بنابراين حلوا را دوست داريم.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏ ۶، ص۳۲۱
وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵،ص۷۲
المحاسن،ج ۲، ص ۴۰۸
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳، ص ۲۸۵

امام کاظم (ع) :

إِنَّا أَهْلُ بَيْتٍ نُحِبُّ الْحَلْوَاءَ وَ مَنْ لَمْ يُحِبَّ الْحَلْوَاءَ مِنَّا أَرَادَ الشَّرَابَ.

ما خاندانى هستيم كه حلوا را دوست داريم و هر كه از ما حلوا دوست نداشته باشد، شراب خواهد.

وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵، ص۲۷۶
المحاسن،ج ۲، ص ۴۰۸
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳،ص ۲۸۶

قيلَ لِرَسُولِ اللَّهِ ص يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُّ الشَّرَابِ أَحَبُّ إِلَيْكَ قَالَ الْحُلْوُ الْبَارِدُ.

خدمت پیامبر (ص) عرض شد: یا رسول الله! نوشیدنی محبوب شما کدام است؟ فرمودند:(نوشيدنى) شيرين و خنک.

وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵، ص ۲۷۵
المحاسن،ج ۲، ص۴۰۷
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳، ص۲۸۵

امام صادق (ع): 

لَيْسَ شَيْ‏ءٌ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنَ السُّكَّرِ.

چیزی نزد من محبوب تر از شکر نیست.

وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵، ص ۱۰۴
المحاسن،ج ۲، ص ۵۰۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج ۶۳ ،ص ۲۹۹
مكارم الأخلاق،ص۱۶۷

اصل شکر آن دانه های قرمزی است که روی نی شکر قرار می‌گیرد اما شکری که الان تهیه می‌کنند این گونه است که آب نی شکر را می‌گیرند و روی آتش قرار می‌دهد تا اینکه غلیظ می‌شود. به نظر می‌رسد که این شکر را نیز شامل بشود.

امام صادق (ع):

كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص يُعْجِبُهُ الْعَسَلُ.

پيامبر خدا (ص) همواره به عسل علاقه داشت.

الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏۶ ،ص ۳۳۲
وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵،ص ۹۸
المحاسن،ج ۲،ص ۴۹۹
دعائم الإسلام ،ج۲ ،ص ۱۱۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج ۶۳، ص ۸۵ و ۲۹۰ و ۲۹۲

دخَلْتُ عَلَى أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا ع وَ بَيْنَ يَدَيْهِ تَمْرٌ بَرْنِيٌّ وَ هُوَ مُجِدٌّ فِي أَكْلِهِ يَأْكُلُهُ بِشَهْوَةٍ فَقَالَ يَا سُلَيْمَانُ ادْنُ فَكُلْ فَدَنَوْتُ فَأَكَلْتُ مَعَهُ وَ أَنَا أَقُولُ: لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنِّي أَرَاكَ تَأْكُلُ هَذَا التَّمْرَ بِشَهْوَةٍ فَقَالَ نَعَمْ إِنِّي لَأُحِبُّهُ فَقُلْتُ وَ لِمَ قَالَ لِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص كَانَ تَمْرِيّاً وَ كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ تَمْرِيّاً وَ كَانَ الْحَسَنُ تَمْرِيّاً وَ كَانَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ تَمْرِيّاً وَ كَانَ سَيِّدُ الْعَابِدِينَ تَمْرِيّاً وَ كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ تَمْرِيّاً وَ كَانَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ تَمْرِيّاً وَ كَانَ أَبِي تَمْرِيّاً وَ أَنَا تَمْرِيٌّ وَ شِيعَتُنَا يُحِبُّونَ التَّمْرَ لِأَنَّهُمْ خُلِقُوا مِنْ طِينَتِنَا وَ أَعْدَاؤُنَا يَا سُلَيْمَانُ يُحِبُّونَ الْمُسْكِرَ لِأَنَّهُمْ خُلِقُوا مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ.

سليمان بن جعفر جعفرى گويد: به حضور امام رضا (ع) شرف‌ياب شدم در مقابل حضرت خرماى برنى بود، آن حضرت با اشتها از آن مى‌خورد، به من فرمود: اى سليمان! نزديك بيا و بخور.من نزديك شدم و با آن حضرت از آن خرما خوردم و به حضرتش گفتم: فدايت شوم! مى‌بينم كه اين خرما را با علاقه ميل مى‌كنيد.فرمود: آرى، من خرما را دوست دارم.گفتم: چرا؟ فرمود: زيرا پيامبر خدا (ص) بسيار خرما را دوست مى‌داشت، حضرت (ع) نيز، چنين بود. امام حسن (ع) نيز، چنين بود. امام حسين (ع) نيز، چنين بود. امام سجّاد (ع) نيز، چنين بود. امام باقر (ع) نيز، چنين بود. امام صادق (ع) نيز، چنين بود. پدرم (ع) نيز، چنين بود و من نيز خرما را بسيار دوست مى‌دارم، شيعيان ما نيز خرما را دوست مى‌دارند؛ زيرا آنان از سِرشت ما خلق شده‌اند و اى سليمان! دشمنان ما به شراب علاقه دارند؛ زيرا آنان از آتشى بدون دود خلق شده‌اند.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۴۶
وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵،ص۱۳۶
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۴۹،ص۱۰۳

سبزیجات:

كانَ أَحَبُّ الْبُقُولِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص الْبَاذَرُوجَ.
محبوب‌ترین سبزی نزد پیامبر (ص) بادروج بود.

المحاسن،ج۲،ص۵۱۴
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۸۶
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۱۳

حضرت علی (ع):
 كَانَ يُعْجِبُ رَسُولَ اللَّهِ ص مِنَ الْبُقُولِ الْحَوْكُ.

پیامبر (ص) از میان سبزیجات حوک را دوست داشتند.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۴
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۸۶و۱۸۷
المحاسن،ج۲،ص۵۱۴
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۱۴


امام صادق (ع):
كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع يُعْجِبُهُ الْبَاذَرُوجُ.

اميرالمؤمنین (ع) همواره به بادروج علاقه داشت.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۴
وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵،ص۱۸۵
مكارم الأخلاق،ص۱۷۹
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳،ص ۲۱۵

امام صادق (ع):
الْحَوْكُ بَقْلَةُ الْأَنْبِيَاءِ أَمَا إِنَّ فِيهِ ثَمَانَ خِصَالٍ يُمْرِئُ وَ يَفْتَحُ السُّدَدَ وَ يُطَيِّبُ الْجُشَاءَ وَ يُطَيِّبُ النَّكْهَةَ وَ يُشَهِّي الطَّعَامَ وَ يَسُلُّ الدَّاءَ وَ هُوَ أَمَانٌ مِنَ الْجُذَامِ إِذَا اسْتَقَرَّ فِي جَوْفِ الْإِنْسَانِ قَمَعَ الدَّاءَ كُلَّهُ.

حوک سبزی پیامبران است و هشت خاصیت دارد، غذا را هضم می‌کند(موجب جذب مواد مفید غذا می‌شود)، راه بسته‌شده و گرفتگی‌ها (در بدن) را باز می‌کند، آروغ را خوش‌بو می‌کند، دهان و بدن را خوش‌بو می‌کند، اشتهاآور است، بیماری را از بدن بیرون می‌کشد، ایمنی از جذام است و زمانی که در بدن انسان مستقر شود همه بیماری‌ها را سرکوب می‌کند.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۴
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۸۶
مكارم الأخلاق،ص۱۷۹
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۱۵
مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل،ج۱۶،ص۴۱۹

امام صادق (ع):
كَانَ أَحَبَّ الصِّبَاغِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص الْخَلُّ وَ أَحَبَّ الْبُقُولِ إِلَيْهِ الْحَوْكُ يَعْنِي الْبَاذَرُوج‏.

محبوب‌ترین خورشت نزد رسول خدا (ص) سرکه بود و محبوب‌ترین سبزیجات نزد ایشان حوک بود که همان بادروج است.

بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۳۹۴
مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل،ج۱۶،ص۴۱۹

حضرت علی (ع):
 نَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِلَى الْبَاذَرُوجِ فَقَالَ هَذَا الْحَوْكُ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى مَنْبِتِهِ فِي الْجَنَّةِ.

پیامبر (ص) به بادروج نگاه کردند و فرمودند این همان حوک است، همانا می‌بینم که این در بهشت روییده است.

وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۸۶
المحاسن،ج۲،ص۵۱۳
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳،ص۲۱۳

با توجه به این روایت بادروج و حوک هر دو یکی هستند و روایات آنها برای هم قابل استفاده است.باذروج ریحان کوهی است و همان چیزی است که تخم آن تخم شربتی است.

امام صادق (ع): 
وَطِئَ رَسُولُ اللَّهِ ص الرَّمْضَاءَ فَأَحْرَقَتْهُ فَوَطِئَ عَلَى الرِّجْلَةِ وَ هِيَ الْبَقْلَةُ الْحَمْقَاءُ فَسَكَنَ عَنْهُ حَرُّ الرَّمْضَاءِ فَدَعَا لَهَا وَ كَانَ يُحِبُّهَا ص وَ يَقُولُ مِنْ بَقْلَةٍ مَا أَبْرَكَهَا.

امام صادق (ع): پیامبر خدا (ص) بر زمین سوخته ای پا نهاد و آن زمین، پایش را سوزاند. پس، پای خویش را بر خُرفه نهاد و در نتیجه، سوزش حاصل از زمین سوخته، فرو نشست. از آن پس، پیامبر (ص) خُرفه را دوست داشت، برای آن دعا می کرد و می گفت: «چه گیاه پُربرکتی است!».

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۷
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۹۵
المحاسن،ج۲،ص۵۱۷
دعائم الإسلام،ج۲،ص۱۴۹
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۱۶،ص۲۹۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۳۴ 

امام صادق (ع):
ذُكِرَ الْبُقُولُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ ص فَقَالَ سَنَامُ الْبُقُولِ وَ رَأْسُهَا الْكُرَّاثُ وَ فَضْلُهُ عَلَى الْبُقُولِ كَفَضْلِ الْخُبْزِ عَلَى سَائِرِ الْأَشْيَاءِ وَ فِيهِ بَرَكَةٌ وَ هِيَ بَقْلَتِي وَ بَقْلَةُ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلِي وَ أَنَا أُحِبُّهُ وَ آكُلُهُ وَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى نَبَاتِهِ فِي الْجَنَّةِ يَبْرُقُ وَرَقُهُ خُضْرَةً وَ حُسْناً.

امام صادق (ع) به نقل از پدرانش (ع): نزد پيامبر خدا از سبزى‏ها ياد شد. فرمود: «تره، مهتر و سرآمد همه سبزى‏هاست و برترىِ آن بر ديگر سبزى‏ها، همانند برترىِ نان بر ديگر چيزهاست. در آن، بركت است و آن، سبزى من و سبزى پيامبرانِ پيش از من است. من آن را دوست دارم و مى‏خورم. گويا بوته آن را مى‏نگرم كه برگ‏هايش از سرسبزى و زيبايى در بهشت مى‏درخشند».

وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۹۲
المحاسن،ج۲،ص۵۱۳
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۰۴

امام صادق (ع):
لَيْسَ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ بَقْلَةٌ أَشْرَفَ وَ لَا أَنْفَعَ مِنَ الْفَرْفَخِ وَ هُوَ بَقْلَةُ فَاطِمَةَ ع ثُمَّ قَالَ لَعَنَ اللَّهُ بَنِي أُمَيَّةَ- هُمْ سَمَّوْهُ بَقْلَةَ الْحَمْقَاءِ بُغْضاً وَ عَدَاوَةً لِفَاطِمَةَ ع.

بر روى زمين هيچ سبزى ارزشمندتر و سودمندتر از خرفه، وجود ندارد و آن، سبزى حضرت فاطمه (س) است.آن‌گاه فرمود: خداوند بنی اميه را لعنت كند! آنان به خاطر كينه با ما و دشمنى با فاطمه (س) خرفه را سبزى نادان ناميدند.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۷
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۹۴
المحاسن،ج۲،ص۵۱۷
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۳۵
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۴۳،ص۸۹

امام صادق (ع):
بَقْلَةُ رَسُولِ اللَّهِ ص الْهِنْدَبَاءُ وَ بَقْلَةُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع الْبَاذَرُوجُ وَ بَقْلَةُ فَاطِمَةَ ع الْفَرْفَخُ.

سبزی پیامبر(ص) کاسنی، سبزی امیرالمؤمنین (ع) بادروج و سبزی حضرت زهرا (س) خرفه است.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۴
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۸۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۴۳،ص۹۰

رسول خدا(ص): 
الْكَرَفْسُ بَقْلَةُ الْأَنْبِيَاءِ.

كرفس، سبزى پيامبران است.

وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۹۴
المحاسن،ج۲،ص۵۱۵
دعائم الإسلام،ج۲،ص۱۱۳
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۳۹
مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل،ج۱۶،ص۱۹


رسول خدا(ص):
الْكَرَفْسُ بَقْلَةُ الْأَنْبِيَاءِ وَ يُذْكَرُ أَنَّ طَعَامَ الْخَضِرِ وَ إِلْيَاسَ الْكَرَفْسُ وَ الْكَمْأَة.

كرفس سبزى انبياء است و طعام خضر و الياس كرفس و کمأة (نوعی قارچ) می‌باشد.

مكارم الأخلاق،ص۱۸۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۴۰
مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل،ج۱۶،ص۴۲۰

رسول خدا(ص):
‏عَلَيْكُمْ بِالْكَرَفْسِ فَإِنَّهُ طَعَامُ إِلْيَاسَ وَ الْيَسَعِ وَ يُوشَعَ بْنِ نُونٍ.

بر شما باد كرفس؛ چرا كه خوراک الياس، يَسَع و يوشع بن نون بوده است. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۶
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۹۳
المحاسن،ج۲،ص۵۱۵
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۲۴۰
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج13،ص397


عنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَنَانٍ قَالَ: كُنْتُ مَعَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع عَلَى الْمَائِدَةِ فَمَالَ عَلَى الْبَقْلِ وَ امْتَنَعْتُ أَنَا لِعِلَّةٍ كَانَتْ بِي فَالْتَفَتَ إِلَيَّ فَقَالَ يَا حَنَانُ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع- لَمْ يُؤْتَ بِطَبَقٍ إِلَّا وَ عَلَيْهِ بَقْلٌ قُلْتُ وَ لِمَ قَالَ لِأَنَّ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ خَضِرَةٌ فَهِيَ تَحِنُّ إِلَى شَكْلِهَا.

حنان گويد: با امام صادق عليه السّلام بر سر يك سفره غذا مى‌خورديم، حضرت عليه السّلام به سبزى علاقه داشت و از آن مى‌خورد و من به خاطر بيمارى كه داشتم، نمى‌خوردم. آن حضرت به من رو نمود و فرمود: اى حنان! مگر نمى‌دانى كه براى امير مؤمنان على عليه السّلام ظرف غذايى نمى‌آوردند مگر آن كه روى آن سبزى بود؟! عرض كردم: فدايت شوم! چرا چنين بود؟ فرمود: چرا كه قلب‌هاى مؤمنان سبز است و به امثال خود تمايل دارند.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶،ص۳۶۲
وسائل الشيعة،ج‏۲۵،ص۱۷۸
المحاسن،ج۲،ص۵۰۷
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج۶۳،ص۱۹۹


میوه:

امام صادق (ع):
مَا عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ ثَمَرَةٌ كَانَتْ‏ أَحَبَ‏ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص مِنَ الرُّمَّانِ وَ كَانَ وَ اللَّهِ إِذَا أَكَلَهَا أَحَبَّ أَنْ لَا يَشْرَكَهُ فِيهَا أَحَدٌ.

 بر روى زمين هيچ درختى نزد پيامبر خدا (ص) محبوب‌تر از انار نبود. به خدا سوگند! هرگاه #انار ميل مى‌فرمود دوست داشت كه كسى با او شريک نشود.

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏۶ ،ص ۳۵۲
وسائل الشيعة،ج‏ ۲۴،ص۴۱۱
المحاسن،ج۲ ،ص۵۴۱
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳،ص۱۵۸

امام رضا (ع):
أُهْدِيَ لِلنَّبِيِّ ص سَفَرْجَلٌ فَضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى السَّفَرْجَلِ فَقَطَعَهَا وَ كَانَ يُحِبُّهَا حُبّاً شَدِيداً فَأَكَلَهَا وَ أَطْعَمَ مَنْ كَانَ بِحَضْرَتِهِ مِنْ أَصْحَابِهِ ثُمَّ قَالَ عَلَيْكُمْ بِالسَّفَرْجَلِ فَإِنَّهُ يَجْلُو الْقَلْبَ وَ يَذْهَبُ بِطَخَاءِ الصَّدْرِ. 

یک بِهْ، به پیامبر (ص) هدیه شد. پیامبر (ص) دست خود را بر بِهْ زد و آن را قطعه قطعه کرد. ایشان، بِهْ را بسیار دوست داشت. آن را خورد و به کسانی از اصحاب که در محضر ایشان بودند نیز داد. سپس فرمود: «بر شما باد بِهْ؛ چرا که قلب را جلا می دهد و سنگینیِ سینه را می‌برد».

وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵،ص۱۶۷
مكارم الأخلاق،ص۱۸۴
المحاسن،ج۲،ص۵۴۹
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳،ص۱۶۹


علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ قَالَ: كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع يُعْجِبُهُ‏ الْعِنَبُ‏ فَكَانَ يَوْماً صَائِماً فَلَمَّا أَفْطَرَ كَانَ أَوَّلُ مَا جَاءَ الْعِنَبُ أَتَتْهُ أُمُّ وَلَدٍ لَهُ بِعُنْقُودِ عِنَبٍ فَوَضَعَتْهُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَجَاءَ سَائِلٌ فَدَفَعَهُ إِلَيْهِ فَدَسَّتْ‏  أُمُّ وَلَدِهِ إِلَى السَّائِلِ فَاشْتَرَتْهُ مِنْهُ ثُمَّ أَتَتْهُ بِهِ فَوَضَعَتْهُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَجَاءَ سَائِلٌ آخَرُ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ فَفَعَلَتْ أُمُّ الْوَلَدِ كَذَلِكَ ثُمَّ أَتَتْهُ بِهِ فَوَضَعَتْهُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَجَاءَ سَائِلٌ آخَرُ فَأَعْطَاهُ فَفَعَلَتْ أُمُّ الْوَلَدِ مِثْلَ ذَلِكَ فَلَمَّا كَانَ فِي الْمَرَّةِ الرَّابِعَةِ أَكَلَهُ ع.

هشام بن سالم گويد: امام سجّاد عليه السّلام به انگور علاقه داشت. روزى حضرت روزه بود، هنگام افطار يكى از كنيزان فرزنددار خوشۀ انگورى آورد و مقابل حضرت نهاد، در اين هنگام مسكينى آمد و سؤال نمود. حضرت خوشۀ انگور را به او داد، آن كنيز پنهانى خوشه انگور را از آن مسكين خريد. سپس آن را آورد و در مقابل حضرت نهاد. مسكين ديگرى آمد و حضرت خوشه انگور را به او عطا كرد، آن كنيز همان كار را دوباره انجام داد، براى مرتبه سوم باز مسكين ديگرى آمد و امام خوشۀ انگور را به او داد، كنيز كار خود را تكرار كرد و در مرتبه چهارم حضرت خوشه انگور را ميل نمود. 

الكافي (ط - الإسلامية)،ج‏ ۶،ص ۳۵۰
وسائل الشيعة،ج‏ ۲۵،ص۱۴۸
المحاسن،ج ۲ ،ص۵۴۷
مكارم الأخلاق،ص۱۷۴
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۴۶،ص ۷۲
بحار الأنوار (ط - بيروت)،ج ۶۳،ص۱۴۸



 مرکز طب اسلامی آیت الله تبریزیان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان