کد خبر: ۲۳۱۵۳
تاریخ انتشار: ۰۲ اسفند ۱۳۹۹ - ۲۲:۵۶-20 February 2021
جمعه یکم اسفند ۱۳۹۹ «روز جهانی مردم شناسی» بود و پژوهشکده مردم شناسی ایران همایش بین المللی به این مناسبت برگزار کرد. از برگزارکنندگان این همایش سپاسگزاری می‌کنم.
در این همایش بخشی هم یادبود استاد هوشنگ پورکریم بود. پورکریم از پیشگامان پژوهش های مردم شناسی و مردم نگاری در ایران بود. او به ویژه نقش مهمی در شناخت ترکمن های ایران داشت. در مدخل ویکی پدیا استاد پورکریم اطلاعات دقیق و ارزشمندی درباره او هست. از اینرو نمی خواهم او را معرفی کنم. 

نکته‌ای درخور تأمل در همایش امروز این بود که هر کس به ایران و فرهنگ آن خدمتی کند، این خدمت از چشم ملت ما دور نمی ماند و عاقبت روزی تاریخ ارزش و قدر او را پاس می دارد. البته اگر این قدرشناسی‌ها و اعتباربخشی‌ها در زمان حیات خادمان مردم انجام شود بسیار ارزشمندتر است، زیرا زمینه گسترش خدمات آنها را بهتر می‌سازد.

تاریخ مردم شناسی ایران در هشتاد سال گذشته قابل نقد و تحلیل است، اما در عین حال مردم شناسان ایرانی نقش مهمی در شناخت و شکل دادن فرهنگ معاصر ایران داشته اند و باید این نقش دیده شود. ما نیازمند توجه جدی به نقش و عملکرد سازنده همه محققان به ویژه مردم شناسان مان داریم. مسئله این نیست که بخواهیم از کسی ستایش کنیم، مسئله توجه کردن و اعتبار بخشیدن به کنشگری و کنشگران فرهنگی است. 

سیطره سیاست از یک سو و سیطره سلبریتی‌های ورزشی و سینمایی و ... از سوی دیگر مانع از این شده است که قهرمانان فرهنگی که برای این سرزمین و فرهنگ آن سخت و جانانه کوشیدند و می کوشند، دیده و شنیده شوند. بسیارند کنشگران بزرگ فرهنگی ایران معاصر که حتی نام آن ها در گوش دانشجویان و نسل امروزی ما کاملا غریبه و ناآشناست. 

بعید می دانم نام استادان جواد صفی نژاد، صادق همایونی، ابوالقاسم انجوی شیرازی، هوشنگ پورکریم، علی بلوکباشی، مرتضی فرهادی، باجلان فرخی، صادق کیا، اسکندر امان الهی بهاروند، و بسیاری دیگر از مردم شناسان و فولکلوریست‌های بزرگ ایرانی برای نسل امروز ما آشنا باشد. این گمنامی شایسته و بایسته مردم ایران و فرهنگ آن نیست. این قهرمانان، راویان صادق فرهنگ مردم ایران نقش مهمی در ساخته شدن فرهنگ و جامعه معاصر ایران داشته و دارند. آن ها مادرانه از ارزش های انسانی و اخلاقی این سرزمین مراقبت کرده و می کنند. این مراقبت ها برای انسانی تر کردن جامعه ما نیازی مبرم و ضرورت اجتناب ناپذیری است. 

شاید از این شگفت انگیزتر نباشد که ما هیچ خیابانی و هیچ نمادی و نشانی به یادبود و احترام محققان فرهنگ مردم ایران نداریم؛ همین ایرانی که سرزمین قصه‌هاست، خاستگاه و زادگاه بسیاری از ارزشمندترین آئین های انسانی و اخلاقی است. نمی دانم به راستی چرا ما چنین سرِستیز با فرهنگ مردم داریم؟ می دانید تلخی این قصه کجاست؟ 

سرنخ هرگونه توسعه در این سرزمین در این است که باید از درون گفت و گوی خلاق و فعال با میراث فرهنگی، تاریخ و سنت های خود راه های امروزی شدن خود را بسازیم و فرهنگ مردم و محققان آن نقش مهمی در این گفت و گو دارند. شگفتا که برای توسعه مشتاقیم اما از فرهنگ مردم بیزاری می جوییم. نمی‌دانیم یا نمی خواهیم بدانیم که بدون توجه جدی و واقعی به فرهنگ مردم (در معنای دقیق و جامع آن) راهی به سوی بهروزی نخواهیم گشود.

دکتر نعمت الله فاضلی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان