کد خبر: ۲۳۰۶۶
تاریخ انتشار: ۲۶ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۰:۱۷-14 February 2021
بر خلاف تصور رایج در ایران، بزرگترین مبدا مهاجران اروپایی در ایالات متحده، انگلستان نیست. جمعیت حدودا ۴۴ میلیونی آلمانی آمریکایی‌ها (Deutschamerikaner) بزرگترین گروه جمعیت‌های اروپایی در ایالات متحده است.
عصراسلام: این گروه که بخش وسیعی ‏از مناطق مرکزی و شمالی آمریکا را به خود اختصاص داده و ۱۴/۹ درصد جمعیت کشور هستند. همچنین بزرگترین جمعیت آلمانی تبار خارج از حوزه اروپای ژرمنی است. با آنکه کشورهای آلمانی زبان هیچگاه در قاره آمریکا مستعمره‌ای نداشتند اما با مساعدت بریتانیا در قرن شانزدهم میلادی ‏مهاجران آلمانی از حوزه قلمروی امپراتوری مقدس روم (اتریش و آلمان فعلی) به سواحل شرقی آمریکا که منطقه استعماری بریتانیا بود کوچیدند و بیشتر در نیویورک و پنسیلوانیا ساکن شدند. به طوری که امروزه ایالت پنسیلوانیا با ۳/۵ میلیون آلمانی تبار، بزرگترین کانون جمعیتی آلمانی/آمریکایی‌ها در ایالات متحده است. اولین مهاجران آلمانی در۱۶۸۳ و در شمال غرب فیلادلفیای امروزی (دومین بندربزرگ شرق آمریکا) مهاجرنشین ژرمن تاون را بنیان گذاشتند.

بیشترین سیل مهاجرتی آلمانی‌ها به آمریکا در حدفاصل ۱۸۱۲ تا ۱۹۰۰ صورت گرفت در طول این مدت بر اساس برآوردها نزدیک به ۸ میلیون آلمانی به ایالات متحده مهاجرت کرده اند که ۷/۵ میلیون نفر آن در حدفاصل ۱۸۱۲ تا ۱۸۷۰ (قبل از تشکیل آلمان واحد) بوده است. در ایالت‌های شمالی نظیر مینه سوتا، داکوتای شمالی، مونتانا، آیداهو و واشینگتن اکثریت قاطع جمعیتی آلمانی تبار هستند و در ایالت‌های میانی نظیر ‏ایلینویز، نبراسکا، وایومینگ، کلرادو و میسوری نیز در اکثریت هستند. با این حال کمتر از ۵ درصد این جمعیت به زبان آلمانی مسلط هستند و بیشتر آنها در طول ۱۵۰ سال گذشته آمریکایی سازی شده و ارتباط فرهنگی و تاریخی بسیار کمی با موطن اجدادی خود دارند. 

دومین گروه جمعیت اروپایی در آمریکا ایرلندی تبارها (Irish American) هستند که اکنون با جمعیت ۳۲ میلیونی خود حدود ۹/۷ درصد جمعیت ایالات متحده را شکل میدهند. در حالیکه جمعیت خود ایرلند حدودا ۷ میلیون نفر است. البته تشخیص ایرلندی‌ها به نسبت آلمانی‌ها که از تفاوت‌های فرهنگی بیشتری با انگلیسی‌ها برخوردار بودند ‏کمی دشوارتر است. به خصوص سابقه مهاجرتی ایرلندی‌ها نیز همانند آلمانی‌ها بسیار قدیمی و شروع آن مربوط به قرن ۱۶ است. 

با این حال در اخرین سرشماری ها این تعداد تقریبا ۳۲ میلیونی خود را دارای ریشه ایرلندی میدانند که اکثرا، اجداد آنها از پیروان کلیسای پروتستان های اولستر بوده اند و از آنجا که مبدا کلیسای اولستر در اسکاتلند است، به نظر میرسد بیشتر این گروه مبدا ایرلندی/اسکاتلندی دارند. با این حال از دهه ۷۰ میلادی به این سو جمعیت ایرلندی های آمریکایی افت داشته و حدودا ۱۲ درصد کمتر شده است. 

سومین گروه اروپایی ساکن در ایالات متحده انگلیسی تبارها هستند که مبدا اصلی آنها خود انگلستان بوده است. این گروه قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین مهاجران تاریخ ایالات متحده هستند که فرهنگ و زبان انگلیسی را در این کشور نهادینه کردند. اولین مرکز مهمی که به دست انگلیسی‌ها ساخته شد شهر جیمزتاون در ایالت ویرجینیا بود. ‏که در ماه می۱۶۰۷ بنا نهاده شد‌.

عمده مهاجران انگلیسی در ایالتهای شمال شرقی نظیر ، ورمونت و نیوهمپشایر ساکن شدند و همزمان بامهاجران هلندی از اولین سازندگان شهرها درآمریکا بودند. اولین مهاجران انگلیسی درحکم شهروندان انگلستان برای توسعه کلنی مستعمراتی لندن به قاره جدید کوچ می‌کردند به گونه ای که روند این مهاجرت در قرن۱۶ کند و در قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی شتاب گرفت. اما پس از چند نسل زندگی در سرزمین مقصد، تعلق میهنی آنها به انگلستان جای خود را به حس تملک به سرزمین جدید داد و نهایتا این مهاجران انگلیسی، استقلال آمریکا را رقم زدند. 

شش ایالت ورمونت، نیوهمپشایر نیویورک، ماساچوست، ردایلند و کنتیکت را که مبدا اولیه مهاجران انگلیسی بودند به نام ایالت‌های نیوانگلند (NewEngland) می شناسند. ایالت‌های نیوانگلند که در ابتدا مستعمره نشین‌های بریتانیای کبیر بودند با همراهی ۷ ایالت پنسیلوانیا، کارولینای شمالی و جنوبی ‏جورجیا، ددلاویر، مریلند و نیوجرسی با تشکیل اتحادیه ایالتی(united states) در ۱۷۶۶، کشور آمریکا را پایه گذاری کردند. 

چهارمین گروه مهاجرین اروپایی به ایالات متحده ایتالیایی ها هستند که با جمعیت تقریبی۱۷میلیون ۵/۵ درصد جمعیت آمریکا هستند‌. مهاجرت ایتالیایی تبارها پس از ۱۸۲۰ در زمانی..‏که هنوز وحدت ایتالیای امروزی هم شکل نگرفته بود .اوج این روند درسالهای۱۹۰۰ تا ۱۹۱۴بود که هزاران کشتی نزدیک به ۳ میلیون ایتالیایی را به سواحل شرقی آمریکا رساندند. 

اگر فیلم پدرخوانده ۲را دیده باشید بهتر به این مطلب پی می‌برید.بیشتر این مهاجرین از نواحی جنوب ایتالیا و سیسیل هستند و ‏بیشتر در دلاویر، نیوجرسی و مریلند ساکن هستند. ایتالیایی های قدیمی‌تر بیشتر در کلانشهر نیویورک زندگی می‌کنند. 

سایر مهاجران اروپایی با میزان کمتر در قرون ۱۸ و ۱۹ پا به سرزمین جدید گذشتند. هلندی‌ها نیوآمستردام را ساختند که بعدها کلانشهر نیویورک شد. فرانسوی‌ها در لوئیزیانا ساکن شدند و مهاجران اروپای شرقی نظیر روس‌ها و لهستانی‌ها که جمعیت بسیار کمتری داشتند در قسمتهای مرکزی سکنی گزیدند. 

سوئدی‌ها مستعمره NewSweden را در قلعه کریستینای پنسیلوانیا بنا کردند. کشکمش بر سر بخش هایی از نیوجرسی و پنسیلوانیا به چندین مرحله جنگ های آنگلو-داچ بین دو کشور اروپایی انگلستان و هلند در قرن۱۶ منجر شد. سایر مطالب مرتبط با این کشکمش‌ها از حوصله این نوشتار خارج است. 

بر خلاف تصور عامه درصد زیادی از بومیان آمریکایی نه بر اثر کشتار اروپایی‌ها که بر اثر همه گیری بیماری‌هایی که اروپایی با خود به آمریکا آوردند از بین رفتند. توان بدنی بومیان آمریکایی در برابر امراضی نظیر آبله زود در هم میشکست و چندین مرحله همه گیری های مرگبار در قرن ۱۶ و ۱۷ صدها هزار بومی آمریکایی را نابود کرد. 

باز هم بر خلاف تصور بومیان آمریکایی سرخپوست نبوده و از نژاد زرد هستند. رنگ سرخی که آنها بر صورت خودشان می‌کشیدند ‏باعث شد تا مهاجران اولیه اروپایی آنها را سرخپوست خطاب کنند. جمعیت باقی مانده از بومیان ایالات متحده با احتساب اهالی آلاسکا چیزی نزدیک به ۳ میلیون نفر است. کمتر از ۲ درصد جمعیت آمریکا. 

بزرگترین جمعیت نژادی ایالات متحده آمریکایی های هیسپانیک( HispanicAmerican )هستند که ریشه لاتین و زبان اسپانیولی دارند و بر اساس اخرین نتایج سرشماری ها در سال ۲۰۱۹ حدود ۶۰ میلیون نفر هستند. بزرگترین گروه زیرشاخه آن مکزیکی تبارها هستند که در ایالات جنوب غربی ساکن هستند. این گروه تلفیقی از بومیان آمریکایی و مهاجران اسپانیایی اولیه هستند که ابتدا ‏از آمریکای مرکزی و دریای کارائیب وارد قاره شدند و به تدریج در نواحی سرزمینی مکزیک بزرگ(نقشه زیر)ساکن شدند. 

کالیفرنیا، تگزاس، نیومکزیکو و آریزونا، ۴ ایالت اصلی حوزه لاتینی/مکزیکی هستند که پس از پیروزی آمریکا در جنگ ۱۸۴۶ با مکزیک این مناطق از مکزیک به آمریکا منضم شدند. بر خلاف مهاجرین اروپایی این گروه بواسطه مجاورت سرزمینی با مکزیک از تغییرات فرهنگی/زبانی کمی برخوردار بوده و با حفظ اِلمان های لاتین خود ایالتهای جنوبی آمریکا را به حوزه فرهنگ اسپانیولی بدل کرده‌اند. اما همانند تمام نژادهای مهاجرتی آمریکا، علیرغم حضور گویش لاتینی در جنوب غرب باز هم  زبان انگلیسی، معیار اصلی تکلم در این مناطق است که به انگلیسی جنوبی نیز مشهور است و در میان آن گویش تگزاسی از همه شناخته شده تر است. لس آنجلس و سانفرانسیسکو دو کلانشهر مهم تجمع هیسپانیک در کالیفرنیا هستند. در خود تگزاس نیز شهرهای آستین و ال پاسو یکی از مهمترین مراکز فرهنگ آمریکایی/اسپانیولی هستند. 

آمریکایی‌های آفریقایی تبار قصه متفاوت تری دارند .اکثر این مهاجران نه بر اساس میل و خواسته خود که بر اساس جبر تاریخی نظام تاسف بار برده داری روانه قاره جدید شدند. ریشه آمریکایی های آفریقایی تبار بیشتر مناطق غربی و مرکزی آفریقاست.

رشد مهاجرت سیاهپوستان افریقایی تا ۱۸۶۰ متوقف شد و پس از پایان جنگ داخلی آمریکا که معضل اصلی آن لغو برده داری بود به صورت موقت نزولی شد. با این حال جمعیت سیاهپوست آمریکا امروز به مرز ۴۰ میلیون نفر رسیده اند. در پراکندگی جمعیتی آمریکایی های آفریقایی تبار تمرکز بیشتر بر ایالت های جنوبی است که به صورت سنتی خاستگاه سیاهپوستان بوده است. با این حال امروز در کلانشهرهای اصلی آمریکا نظیر نیویورک، لس آنجلس و شیکاگو جمعیت افریقایی تبارها رو به رشد است. 

تغییر سیاست های مهاجرتی ایالات متحده بعد از جنگ جهانی دوم به افت مهاجرت اروپا و جنبش مدنی دهه ۱۹۶۰ هموار کننده چراغ سبز به مهاجرت از آسیا بود. قبل از جنگ جهانی دوم دو گروه مهاجران چینی و ژاپنی عمده گروه مهاجران به ایالات متحده بودند‌. در دهه های بعد مهاجران هندی، پاکستانی؛ عرب، ترک و ایرانی نیز افزایش چشمگیری داشتند. 

درصدر فهرست مهاجران آسیایی چینی ها قرار دارند که حدود ۲۵درصد آسیایی ها و ۱ درصد جمعیت ایالات متحده را شکل می‌دهند. بیشتر چینی-آمریکایی ها درکالیفرنیا ساکن هستند و بعد از آن در نیوجرسی و کلانشهر نیویورک جا دارند. آمریکایی-ژاپنی‌ها که ابتدا درهاوایی بیشتر بودند به مرور درکالیفرنیا گسترش پیدا کردند و درطی دوران جنگ جهانی دوم علیرغم بازداشت ‏گروهی بسیاری از آنان و انتقال به کمپ های مخصوص به خاطر حمله ژاپن به پرل هاربر و رژه مرگ باتان، به آمریکا وفادار ماندند و در جبهه اروپا علیه آلمان نازی جنگیدند. 

در مورد آمریکایی ایرانیها آمارها همواره متفاوت و متناقض است و از نیم میلیون نفر تا ۱ میلیون نفر متغیر بوده است. درصد کثیری از مهاجرت این جمعیت ایرانیان مهاجر ،مربوط به بعد از سال ۱۹۷۹ و انقلاب اسلامی در ایران هستند و مهمترین منطقه تجمع آنها ایالت کالیفرنیا و سپس تگزاس، نیوجرسی و نیویورک است. در لس انجلس تجمع ایرانی تبارها بیشتر از هر شهر دیگری در آمریکاست. به گونه‌ای که ‏این گروه گاه به شوخی لس انجلس را تهرانجلس می‌خوانند. 

این پراکندگی نژادی و جمعیتی متنوع در ایالات متحده در شرایطی است که این مهاجران مختلف در طول چندین قرن با یکدیگر ترکیب شده و عمده شهروندان امروز ایالات متحده در واقع ترکیبی از ملیت‌ها و نژادهای مختلفی هستند. 

به طور مثال‌اسکارت جوهانسون هنرپیشه مطرح آمریکایی ترکیبی از نژادهای دانمارکی، سوئدی، بلاروسی و یهودی اشکناری است‌. دونالد ترامپ رییس جمهور سابق آمریکا اصالتی آلمانی/انگلیسی دارد و لئوناردو دیکاپریو تلفیقی از نژادهای آلمانی/ایتالیایی/آمریکایی است. تقریبا تعیین نژادی دقیق بسیاری از شهروندان آمریکایی کاری مشکل و ناممکن است و برآورد گروه‌های جمعیتی معمولا بر اساس نظرسنجی، سرشماری و بررسی پیشینه مهاجرتی صورت می‌گیرد. 


Baskerville
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان