کد خبر: ۲۲۹۱۴
تاریخ انتشار: ۱۸ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۷:۲۴-06 February 2021
کارگری به علت Head Trauma به یک مرکز آموزشی درمانی آورده می شود برای وی Brain CTscan درخواست می گردد که با نظر دستیار نورولوژی نکته غیر طبیعی در آن مشاهده نمی شود.
پارگی فرق سر بیمار سچور می شود و بعد از چند ساعت تحت نظر گرفتن، بیمار از سرویس نورولوژی ترخیص می گردد.

 همراهان بیمار که کارگرانِ همکار وی می باشند به دنبال کارهای ترخیص می روند و چون پول کافی برای ترخیص وی به همراه ندارند برای تهیه پول به خارج از بیمارستان می روند و این در حالی است که بیمار همچنان بر روی تختِ تحت نظر اورژانس قرار دارد و این زمان کمی طولانی می شود و شیف کادر درمانی عوض می گردد و شیفت بعد بیماران را از شیفت قبل تحویل می گیرند هر دو سیستم پرستاری و پزشکی با توجه به صدور دستور ترخیص این بیمار توجهی به وی نکرده و به قول معروف کاری به کاری وی ندارند غافل از اینکه بیمار در طی چند ساعت اخیربعد از صدور دستور ترخیص دچار هماتوم مغزی تأخیری شده است و در وضعیت بحرانی به سر می برد!

 در همین میان یک اینترن کنجکاو بیمارِ به ظاهر خواب را ویزیت می کند و در معاینه به میدریاز واضح یک طرفه بیمار پی می برد و فوراً دستیاران نورولوژی شیفت جدید را درجریان امر قرار می دهد که بلافاصله بیمار، مورد معاینه قرار گرفته و با انجام CTscan مجدد به وجود یک هماتوم وسیع مغزی پی برده می شود.

 بیمار فوراً به اتاق عمل منتقل و تحت عمل تخلیه هماتوم قرار می گیرد و سپس به ICU منتقل می شود. 

گرچه ترخیص بیمارِ فاقد علامت، با ارائه علایم خطر به بیمار و همراهان وی، از جمله اصول پذیرفته شده علمی در بیماران ترومایی از این دست می باشد ولی در این پرونده اشتباه فاحشی رخ داده است که به آنها اشاره می گردد.

 کادر محترم درمانی باید آگاه باشند ، بیمار تا زمانی که در مرکز درمانی حاضر است باید تحت نظر بوده و در زمان ترخیص نیز لازم است یک بار دیگر تحت معاینه و بررسی دقیق قرار گیرد.

 چنین امری خصوصاً در مورد بیماران ترومایی لازم به نظر می رسد شاید در این پرونده عدم توجه اینترن به بیمار، (که ظاهراً از سر کنجکاوی بوده است) اگر با تأخیر بیشترِ همراهان که برای پرداخت هزینه های درمان بیمارستان را ترک کرده بودند همراه می شد با فاجعه غیر قابل جبرانی همراه می گردید.

***

یکی از مواردی که مکرر در مراکز درمانی رخ می دهد، درخواست (ولی) پدر کودک یا نوزادی است که علی رغم توصیه کادر درمانی خواستار ختم درمان فرزندش بوده و می خواهد وی را ترخیص نماید و بعضاً چنین اقدامی ممکن است منجر به بروز آسیب جدّی به کودک و حتی مرگ وی گردد. 
همینطور کودک یا نوزادی که در بیمارستان بستری است و پدر، اجازه انجام اقدامات درمانی لازم و ضروری را برای حفظ جان وی و یا جلوگیری از بروز عوارض جبران ناپذیر نمی دهد 
حال سوال این است که در چنین مواردی چه باید کرد؟ و آیا در قوانین فعلی کشور ما در این مورد راهکاری وجود دارد یا خیر؟

در ماده 2 "قانون حمایت از کودکان و نوجوانان" چنین آمده است:

ماده ۲ – هر نوع اذیت و آزار کودکان و نوجوانان که موجب شود به آنان صدمه‌جسمانی یا روانی و اخلاقی وارد شود و سلامت جسم یا روان آنان را به مخاطره اندازد‌ ممنوع است. 
بر اساس و استناد به این ماده می توان با درخواست غیر منطقی اولیای کودک مخالفت نمود و از طریق تماس با اراده سرپرستی و در جریان قرار دادن این اداره که جزئی از قوه محترم قضاییه می باشد، مجوز انجام اقدامات درمانی لازم و ضروری برای کودک را کسب نمود.

لازم به ذکر است که به استناد به این قانون، تنها در خصوص افرادی که سنی کمتر از 18 سال دارند می توان چنین اقدامی را انجام داد 

متن کامل این قانون به شرح دیل می باشد: 
قانون حمایت از کودکان و نوجوانان


مصوب ۱۳۸۱

ماده ۱ – کلیه اشخاصی که به سن هجده سال تمام هجری شمسی نرسیده‌اند از‌حمایت‌های قانونی مذکور در این قانون بهره‌مند می‌شوند. 

ماده ۲ – هر نوع اذیت و آزار کودکان و نوجوانان که موجب شود به آنان صدمه‌جسمانی یا روانی و اخلاقی وارد شود و سلامت جسم یا روان آنان را به مخاطره اندازد‌ ممنوع است. 

ماده ۳ – هرگونه خرید، فروش، بهره‌کشی و به کارگیری کودکان به منظور ارتکاب ‌اعمال خلاف ازقبیل قاچاق، ممنوع و مرتکب، حسب مورد علاوه بر جبران خسارات وارده‌به شش ماه تا یک سال زندان و یا به جزای نقدی از ده میلیون (۱۰۰۰۰۰۰۰) ریال تا ‌بیست میلیون (۲۰۰۰۰۰۰۰) ریال محکوم خواهد شد. 

ماده ۴ – هرگونه صدمه و اذیت و آزار و شکنجه جسمی و روحی کودکان و نادیده‌گرفتن عمدی سلامت و بهداشت روانی و جسمی و ممانعت از تحصیل آنان ممنوع و‌ مرتکب به سه ماه و یک روز تا شش ماه حبس و یا تا ده میلیون (۱۰۰۰۰۰۰۰) ریال جزای‌ نقدی محکوم می‌گردد. 

ماده ۵ – کودک‌ آزاری از جرائم عمومی بوده و احتیاج به شکایت شاکی خصوصی‌ ندارد. 

ماده ۶ – کلیه افراد و مؤسسات و مراکزی که به نحوی مسؤولیت نگاهداری و‌سرپرستی کودکان را بر عهده دارند مکلفند به محض مشاهده موارد کودک آزاری مراتب را‌جهت پیگرد قانونی مرتکب و اتخاذ تصمیم مقتضی به مقامات صالح قضائی اعلام نمایند ‌تخلف از این تکلیف موجب حبس تا شش ماه یا جزای نقدی تا پنج میلیون (۰۰۰/۰۰۰/۵)‌ ریال خواهد بود. 

ماده ۷ – اقدامات تربیتی در چارچوب ماده (۵۹) قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۰/۹/۷ و ماده (۱۱۷۹) قانون مدنی مصوب ۱۳۱۴/۱/۱۹ از شمول این قانون مستثنی‌است. 
ماده ۸ – اگر جرائم موضوع این قانون مشمول عناوین دیگر قانونی شود یا در قوانین ‌دیگر حد یا مجازات سنگین‌تری برای آنها مقرر شده باشد، حسب مورد حد شرعی یا‌ مجازات اشد اعمال خواهد شد. 

ماده ۹ – از تاریخ تصویب این قانون کلیه مقررات مغایر با آن ملغی‌الاثر می‌گردد. 
قانون فوق مشتمل بر نه ماده در جلسه علنی روز دوشنبه مورخ بیست و پنجم آذر ماه‌ یکهزار و سیصد و هشتاد و یک مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۸۱/۱۰/۱۱ به‌تأیید شورای نگهبان رسیده است.

منبع: دادمهر
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان