کد خبر: ۲۲۶۷۴
تاریخ انتشار: ۰۵ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۹:۰۵-24 January 2021
رویدادهای اخیرِ عرصه‌ای که از آن به "روشنفکری دینی" یا "نوگرایی دینی" تعبیر می شود (اساسا مهم نیست که این نحله، چه خوانده شوند، هر چند ترکیب عناوینی که سر دست گرفته اند نیز، متناقض می نماید!) بس عبرت آموز گشته و حتی از جنبه‌ای، مضحک به نظر می آید!
عصراسلام: چهره‌های شاخص این جریان، به رغم داعیه داری بازسازی اندیشه دینی در دوره‌ای متمادی، در شکستن ساختارهای کلان آن و گام نهادن به وادی ارتداد، از یکدیگر سبقت می جویند و در هویت زدایی از پیشوایان آئین، روی مستشرقان معاند یا مزدورِ یهودی و مسیحی را سفید کرده اند! معطّل تان نکنم، در یک کلام، امروز روشنفکری دینی، به  "کشف عورت" رسیده است!

یکی به شیوه.ای ابتدایی، جنبه های جمالی شخصیت پیامبر اسلام را فرو می نهد و ابعاد جلالی آن را (آن هم در تمسک به روایات و تفاسیر مخدوش) بر می‌کشد و نهایتا وی را اقتدارگرا و سلطه جو لقب می دهد! جالب اینجاست هم او که پیشتر نیز، وحی را به رویا و خیال فروکاسته بود، همچنان "عارف مسلح" را می ستاید! پرسش مهم اینکه: اساسا وی، از پیامبر چه باقی نهاده که در خورِ درود و اعتقاد باشد؟

حکایت دومی نیز در خوشمزگی، کمتر از اولی نیست‌. وی در اینکه میراث هزار و چهارصد ساله کلامی، فقهی، عرفانی و... اسلام و تشیع، نهایتا به جیب اقتدارگرایی و خشونت می رود، با اولی همدل است، منتها در اینکه پیامبر و کتابش نیز اینگونه است، با وی به اختلاف برخورده! معنای دقیق داعیهِ دومی آن است که وی در پی جست و جوی رسولی برآمده که هویتا با سازه های کلان معارف اسلامی در چهارده دهه اخیر،‌ متفاوت خواهد بود! با تجربیات پیشینی که از بافته‌های دُن کیشوت وارِ این شیخ در دست است، احتمالا پیامبر و قرآنش نیز، چیزی خواهد شد در حدود گزینش " علمای ابرار!" در برابر "ائمه معصومین!".

خسته تان نکنم. می‌دانم که بدنه عالمان دین و ایضا دینداران، برای این تُرّهات تَره هم خرد نمی کنند، همانگونه که تجربه تاریخی نشان می دهد برای کسروی، حکمی زاده، شریعت سنگلجی و حتی بازرگان و شریعتی نیز نکردند! فقط می ماند تذکاری به این مهم، که از آغازِ سر برآوردن اینان در عرصه اندیشه دینی، برخی به توجیه و رُفوی آورده‌هایشان پرداختند، در برابر بسیاری که از همان دوره، ارتداد یا چیزی شبیه به آن را، در ناصیه این جماعت خوانده بودند! 

هیچکس نمی‌تواند دو پای خویش را در دو نقطه در حال گریز از یکدیگر نهد و همچنان‌ نیز، سر پا بماند! تقلای آشتی اومانیسمِ پس از قرون وسطی و حقوق بشرِ برآمده از آن، با دینداری اسلامی و شیعی، سرابی است که همچنان از جریان موسوم به روشنفکری یا نوگرایی دینی، تلفات خواهد گرفت!

نویسنده: محمدرضا کائینی
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۹:۵۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۶
0
0
دین ارث پدری شماست
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان