کد خبر: ۲۲۵۱۷
تاریخ انتشار: ۲۵ دی ۱۳۹۹ - ۰۸:۰۸-14 January 2021
بیماری سفلیس یکی از انواع بیماری‌های مقاربتی است که از باکتری ترپونما پالیدوم به وجود می‌آید. این نوع باکتری از طریق رابطه جنسی به فرد دیگر منتقل می‌شود. یعنی مهم‌ترین راه انتقال سفلیس تماس جنسی در اندام‌های مختلف جنسی مثل آلت تناسلی، مقعد و هم چنین دهان است.
عصراسلام: سیفلیس عفونت جنسی است که از طریق تماس مستقیم با زخم های سیفلیس منتقل می‌شود. این بیماری از اوایل قرن شانزدهم شناخته شده و روش های درمان آن نیز از همان زمان شروع به شکل گیری کردند. این بیماری قابل درمان است و جلوگیری از آن تقریباً آسان است. اما متاسفانه شیوع این بیماری در قرن بیستم افزایش چشمگیر داشته است، به خصوص در بین زنان ۲۰ تا ۲۴ ساله و مردان ۳۵ تا ۳۹ ساله. اگر سیفلیس بدون درمان رها شود، فرد مبتلا در معرض خطر ابتلا به نوروسیفیلیس یا همان سیفلیس عصبی قرار می گیرد. 

پس از ایجاد عفونت اولیه و آلوده‌ شدن شخص به این بیماری، باکتری سیفلیس می‌تواند سال‌ها به صورت غیرفعال و خاموش در بدن فرد باقی بماند. در صورتی که بیماری سیفلیس در مرحله اولیه خود باشد، قابل درمان  بوده و گاهی اوقات حتی با یک بار تزریق پنی‌سیلین می‌توان آن را برطرف نمود. در صورتی که سیفلیس درمان نشود، می‌تواند آسیب‌های جدی به قلب، مغز یا سایر ارگان‌های بدن وارد کرده و جان بیمار را به خطر بیندازد. بیماری سیفلیس می‌تواند از طریق مادر به جنین نیز انتقال یابد.  

سیفلیس عصبی یک نوع عفونت در سیستم عصبی، به ویژه در مغز و نخاع است. سیفلیس عصبی یک بیماری خطرناک و متاسفانه کشنده است.  

روش‌های انتقال بیماری سفلیس 

بطور کلی سفلیس از طریق تماس مستقیم با زخم فرد مبتلا به فرد سالم منتقل می‌شود 

باکتری عامل سفلیس از طریق رابطه جنسی مقعدی، واژینال و یا دهانی منتقل می‌شود 

مردانی که هم‌جنس خود رابطه جنسی دارند، 

افراد مبتلابه اچ آی وی و افرادی که شرکای جنسی متعدد دارند 

این بیماری از طریق بارداری به جنین انتقال می‌یابد 

بیماری سفلیس با نشستن روی توالت فرنگی، ورود به استخر، وان، گرفتن دستگیره در، پوشیدن لباس فرد بیمار و استفاده از ظروف غذای مشترک منتقل نمی‌شود. 

علائم سفلیس 

بیماری سیفلیس دارای مراحل مختلفی است که در هر مرحله علائم متفاوتی دارد؛ اما در روند پیشرفت این بیماری، ممکن است مراحل همپوشانی داشته باشند، بنابراین علائم به وجود آمده در بدن بیمار همیشه در یک ترتیب مشخص به وجود نمی‌آیند. ممکن است شخصی به این بیماری مبتلا شود، اما تا چندین سال هیچ گونه علائمی در بدن او پدیدار نشود. در ادامه به بررسی علائم این بیماری در هر سطح خواهیم پرداخت: 

سیفلیس اولیه: نخستین علامت بیماری سفلیس، ایجاد زخم کوچکی است که با نام شانکر (Chancre) شناخته می‌شود. این زخم در محلی به وجود می‌آید که باکتری از آنجا وارد بدن شده است. با اینکه در اکثر افراد مبتلا به این بیماری تنها یک شانکر به وجود می‌آید، اما در مواردی نیز ممکن است چندین شانکر در بدن بیمار مشاهده شود. شانکر معمولا سه هفته پس از قرارگرفتن در معرض باکتری سیفلیس به وجود می‌آید. بسیاری از افراد متوجه وجود شانکر در بدنشان نمی‌شوند زیرا این زخم علاوه بر اینکه با هیچ گونه دردی همراه نیست، ممکن است در نقاطی مخفی مانند داخل واژن یا راست روده ایجاد شود. زخم ایجاد شده به صورت خودکار پس از گذشت سه تا شش هفته از بین خواهد رفت.  

سیفلیس ثانویه: چند هفته بعد از محو شدن شانکر، ممکن است راش‌های پوستی در قسمت میانی بدنتان ایجاد شود. این راش‌ها در نهایت به کل بدنتان، حتی کف دست‌ها و کف پاها نیز سرایت می‌کند. معمولا این راش‌ها بدون خارش هستند و ممکن است با ایجاد زخم‌های زگیل مانند در دهان یا ناحیه تناسلی همراه باشند. بعضی از بیماران ممکن است در این سطح از بیماری، ریزش مو، دردهای عضلانی، تب، گلودرد و تورم غدد لنفاوی را نیز تجربه کنند. این علائم ممکن است در طول چندین هفته از بین بروند یا اینکه به صورت مداوم حدود یک سال رفت و آمد داشته باشند.  

سیفلیس نهفته: در صورتی که بیماری سیفلیس در بدن شما درمان نشود، از مرحله ثانویه وارد مرحله سیفلیس نهفته می‌شود که در آن هیچ گونه علائمی از خود نشان نمی‌دهد. مرحله سیفلیس نهفته می‌تواند تا سال‌ها ادامه پیدا کند. هنگامی که بیمار در این مرحله قرار می‌گیرد، علائم و نشانه‌های بیماری ممکن است بازگشت نداشته باشند یا اینکه بیماری به مرحله سوم خود وارد شود. 

مرحله سوم: حدود ۱۵ تا ۳۰ درصد افرادی که به سیفلیس مبتلا می‌شوند و آن را درمان نمی‌کنند، وارد مرحله سوم این بیماری می‌شوند. در مرحله سوم که مرحله آخر سیفلیس نیز هست، بیماری می‌تواند به مغز، اعصاب، چشم، قلب، رگ‌های خونی، کبد، استخوان‌ها و مفاصل آسیب وارد کند. این مشکلات ممکن است سال‌ها پس از گرفتن بیماری و درمان نکردن آن در بدن فرد ایجاد شوند.  

نوروسفلیس: بیماری سیفلیس در هر مرحله‌ای می‌تواند در بدن گسترش یافته و در کنار سایر آسیب‌هایی که به بدن وارد می‌کند، باعث آسیب دیدگی مغز، اعصاب (نوروسفلیس) و چشم‌ها (سیفلیس چشمی) شود.  

سیفلیس مادرزادی: در کودکانی که مادر آن‌ها به بیماری سیفلیس مبتلا است، ممکن است این بیماری از طریق جفت جنین (عضوی که با بند ناف به جنین متصل است) یا هنگام زایمان به آن‌ها منتقل گردد. اکثر نوزادانی که به سیفلیس مادرزادی مبتلا هستند هیچ‌ گونه علائمی از این بیماری ندارند، اگرچه در مواردی وجود راش‌های پوستی در کف دست یا کف پا گزارش شده است. از جمله علائمی که بعدها ممکن است به سراغ این بیماران بیاید می‌توان به ناشنوایی، تغییر شکل دندان‌ها و بینی زینی شکل اشاره نمود. در کودکان مبتلا به سیفلیس مادرزادی، زایمان زودرس، مرگ هنگام زایمان و مرگ پس از زایمان نیز مشاهده می‌شود. 

تشخیص سفلیس عصبی

چندین تست آزمایشگاهی وجود دارد که به تشخیص سیفلیس عصبی کمک می کند. این تست‌ها عبارتند از: 

معاینه فیزیکی 

برای پیدا کردن اینکه آیا بیمار دارای نورو سیفلیس است یا خیر، پزشک رفلکس عضلانی  را بررسی می کند و طی آن تعیین می کند که آیا عضلات و ماهیچه ها تحلیل رفته اند یا خیر؟

آزمایش خون 

آزمایش خون می تواند نورو سیفلیسی که در مراحل میانی خود به سر می برد را، تشخیص دهد. آزمایشات مختلفی وجود دارد که می تواند تعیین کند که آیا در حال حاضر مبتلا به سیفلیس هستد یا در گذشته این عفونت را تجربه کرده اید یا خیر؟ 

پونکسیون نخاعی 

اگر پزشک به این بیماری مشکوک شده باشد، آزمایش پونکسیون کمری یا نخاعی را تجویز می کند. در این روش یک نمونه از مایع اطراف مغز و نخاع گرفته می شود. سپس پزشک از این نمونه برای تعیین میزان عفونت و برنامه ریزی درمان خود استفاده خواهد کرد. 

آزمایشات تصویربرداری 

پزشک ممکن است سی تی اسکن را برای تشخیص تجویز کند. در این تست، مجموعه ای از اشعه های ایکس، در مقطع و زاویه های مختلف بر روی بدن تابیده می شود و به کمک بازتاب این اشعه ها تصاویری دقیق از اجزای بدن تشکیل می شود. 

گاهی بیمار به اسکن MRI نیاز دارد. MRI تستی است که در آن بیمار درون یک دستگاه لوله مانند حاوی یک آهنربای قوی قرار می گیرد. این دستگاه امواج رادیویی را وارد بدن می کند و به پزشک اجازه می دهد تا تصاویر دقیقی از ارگان ها در اختیار داشته باشد. 

این آزمایشات می توانند شواهدی از حضور بیماری در نخاع و مغز را نشان دهند. 

درمان سفلیس 

درمان زودرس سفلیس با پنی‌سیلین از اهمیت بسیاری برخوردار است، زیرا عدم درمان سفلیس و قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض این بیماری می‌تواند به عواقب تهدیدکننده منتهی شود.
به‌طورمعمول در افراد مبتلابه سفلیس، بر اساس علائم عفونت و مدت‌زمان ابتلا، یک یا چند دوز از پنی‌سیلین توصیه می‌شود.
افرادی که به پنی‌سیلین حساسیت دارند، احتمالاً با یک آنتی‌بیوتیک خوراکی مانند داکسی سیکلین، آزیترومایسین، یا سفتریاکسون درمان خواهند شد.
در طول درمان سفلیس ، تا زمانی که زخم‌ها به‌طور کامل بهبود نیافته‌اند، از رابطه جنسی خودداری کنید و در مورد زمان مناسب برای شروع مجدد رابطه جنسی با پزشک خود مشورت نمایید. تا پیش از کامل شدن درمان‌ها از رابطه جنسی اجتناب ورزید. 

این بیماری با تشخیص سریع قابل درمان است. اما در صورتی که درمان آن به تاخیر بیفتد، حتی پس از درمان نیز ممکن است آسیب‌های داخلی به مغز و قلب وارد شود. 

رفع اسکار 

در صورت درمان مناسب و به‌موقع، سفلیس معمولاً پس از چند روز بدون ایجاد اسکار ناپدید می‌گردد. اما در صورت وجود اسکار سفلیس، پزشک کرم‌ها و لوسیون‌هایی را تجویز کرده و یا از لیزر، کرایوتراپی یا میکرودرم ابریژن برای رفع آن استفاده می‌کند.


منابع: پیام‌سلامت، دکتر دکتر

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان