کد خبر: ۲۲۲۲۷
تاریخ انتشار: ۱۰ دی ۱۳۹۹ - ۰۷:۵۵-30 December 2020
▫️در تلاقی دو مفهوم با مخرج مشترک، یک کلمه به تواتر تکرار میشود؛«تنهایی»دل کندن یک نقطه آغاز دارد اما نیمخط جدایی چیزی نیست که محاط در فهم و اراده انسانی باشد.
اینها را گفتم که بدانیم مهاجرت از هجرت و هجران می‌آید و اگر کسی درگیر تنهایی شد، یعنی از خودش سر رفته است.

اینروزها زیاد می‌بینم که مرثیه‌سرایی از مهاجرت نخبگان به فریاد بلندتری از فرار مردم عادی هم کشیده شده است؛ اما یک سوال میپرسم.

برای همه رفتن‌ها، یک چیز قبل از انگیزه رفتن، باید تمام شده باشد.
دلیلِ ماندن...این دلیل چیزی نیست مگر ریشه‌ها...

دلبستگی به وابستگی‌ها را نمیشود همینطوری از دست داد، پس باید اتفاقی بنیادین در جوان ما افتاده باشد.

خاک و ریشه دو مفهوم اصیل اما مختلط هستند و برای لمس زندگی باید به زمین متصل باشید.
این مقدمه ادبی را همینجا نگه دارید...

امروز ما چیزی را در جوان‌ها ایجاد کرده‌ایم که من آن را القاء مهاجرت با چاشنی تجرد مینامم.
این القاء در جامعه جوانپزشک از حقیقت گذشته و به واقعیت محض مبدل شده است.
بالا رفتن سن ازدواج تمام پابندهای اجتماعی را مخدوش کرده است.

ریشه زدن انسان دو آوند دارد؛
خانه و خانواده...

هر وقت اینها را از کسی گرفتید، دیگر این تنه‌های خشک پیوند به خاک را تجربه نخواهند کرد.
ما از جوان هرچه که از وابستگی به خاک و پابستگی به زمین است، گرفته‌ایم.
تجرد، جدی‌ترین تجربه تنهایی ست؛

مهاجرت، عمیق ترین درجه تنهایی...

من فکر میکنم با تحمیل تجرد بر جوانپزشکان و تبعید آنان از خانه پدری نشأتی در تمرین چله تنهایی ایجاد کرده‌ایم که مهاجرت با چاشنی تجرد را یک نهضت ملی خواهد کرد.

رویای پوشش مناطق محروم با قبیله مجرد جوانپزشک قصه فاجعه مهاجرت را همه‌گیر کرد.
امروز فقر جوانپزشک با تجرد قطعی و گسستن رابطه عاطفی‌اش از زیست‌بوم پدری رها کردن و فراموشی را یاد جوانپزشکان ما داده است.

ما هیچ فکر نمیکردیم که تبعید به لب مرز با تنهایی و انزوای بیتوته، تمرین تجربه بزرگتری ست که مهاجرت آنسوی مرز را با حس بی‌ریشگی ساده‌تر کرده است!

ما جوانپزشک مان را در دل خانواده ندیدیم و امروز خیل عظیم جوانپزشکان مجرد ۳۰ ساله داریم که برای پریدن حتی نیاز به پر پرواز ندارند! چرا که سرگردان به تبعید طرح به تلنگری خلاء زندگی تبعیدی خود را به تبعید کبری مبدل میکند.

درک مفهوم پابست و پابند عشیره‌ای نیاز به انسانهای اصیلی دارد که حب مام وطن را از جنس عشق به خانواده بداند و وقتی کسی را از دار و دیار پدری‌ش آواره کردیم باید فکر میکردیم که این تبعیدهای احمقانه به مهاجرت سلام خواهد کرد.

ما جوانپزشک را از خانه و عشیره منفک کردیم و این انهدام خانوادگی واقعیت داشت!
من از جنس فردا حرف میزنم اما تمرین تنهایی و انزوا تحمیل کثیفی بود که نخبگان ما را به گریز آسان عادت داد و این عادت دادن به دل کندن از همه چیز همان اپیدمی تجرد با توالی مهاجرت جوانپزشکان بود...

اینها که نوشتم برای اندک فهمندگان مدیر نادر دلسوزی ست که تلاش کنند به سراب پوشش بیابانهای محروم، سرزمین سبز مرا از جوانان‌ش برای همیشه محروم نکنند.
ما با تحمیل احمقانه تنهایی در تبعیدگاه‌های خودمانی، اردوی تمرینی کوچک مهاجرت را برپا کردیم...

 به عوارض مفسده اکبر در این مهاجرت صغری کاش کمی فکر کرده بودیم...

دکترسهیل طالبی حسینی جراح و متخصص ارتوپدی


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان