کد خبر: ۲۲۱۶۹
تاریخ انتشار: ۰۸ دی ۱۳۹۹ - ۰۷:۱۲-28 December 2020
از یک نقاش معروف پرسیدند؛ آیا عادلانه است که فقط یک نصف روز بر روی یک تابلوی نقاشی کار می‌کنی و به اندازه حقوق یک ماه یک کارگر به رویش قیمت می‌گذاری؟ گفت؛ تابلوهای من کار «یک نصف روز» نیست، بلکه حاصل «سال‌ها» زحمت کشیدن به اضافه «یک نصف» روز است.
امروز برخی از دوستان اصولگرا به قشر متوسط جامعه ایراد میگیرند که: آیا همه مشکل شما شنیدن ربنای شجریان و تماشای برنامه عادل فردوسی‌پور از صدا و سیماست؟ یعنی جامعه ما هیچ مشکل دیگری ندارد؟ درگیر فقر و محرومیت و حاشیه‌نشینی و ‌بی‌عدالتی نیست؟ آیا معضل فساد و اختلاس و رانت‌خواری هیچ ‌اهمیتی برای شما ندارد؟ آیا دشمنان خارجی ما، هر روز با جنگ‌ اقتصادی و تهدید نظامی و ترور و انواع توطئه‌ها، رفاه و امنیت و استقلال و تمامیت ارضی ما را نشانه نگرفته‌اند؟ آنوقت همه دغدغه‌ها و اولویت‌های شما در همین ربنای شجریان و گزارش فوتبال فردوسی‌پور و این قبیل مسائل خلاصه میشود؟ 

باید در پاسخ به این دوستان گفت؛ خیر! مشکل طبقه متوسط یک ربنای شجریان و گزارش فردوسی‌پور نیست، بلکه «سال‌ها» نادیده گرفته شدن،‌ به رسمیت نشناخته شدن و بعضاً سرکوب شدن سبک‌زندگی و سلیقه‌ها و مطالباتش، به اضافه «یک ربنای شجریان» و «گزارش فردوسی‌پور»‌ است. 

واقعیت این است که طبقه متوسط جامعه هم، مثل شما، تمام فراز و ‌نشیب‌های تاریخ چهار دهه گذشته را درک کرده. تلخی جنگ را چشیده. تحریم‌ها را با گوشت و استخوانش لمس کرده. کمرش زیر بار سنگین تورم و بی‌کاری خم شده. از مشاهده فقر و محرومیت و کودکان کار خیابان و سفره‌های خالی هموطنان رنج کشیده. از فساد و اختلاس و رانت‌خواری به خشم آمده. از ترور قهرمانان وطن‌ اشک‌‌‌ ریخته. از چشم طمع بیگانگان به خاک ایران خونش به جوش آمده. اما...

اما شکایتش این است که چهل سال در «مدار» نبوده. در وطن خودش «غریب» بوده. «غیر خودی» بوده. برای ظاهرش، سلایق‌اش، علایق‌اش، دیدگاههایش، سبک‌زندگی‌‌اش، احساس «مجرم» بودن کرده. برای عادی‌ترین خواسته‌هایش هر لحظه را در جنگ و جدال و کشمکش و چانه‌زنی و استیصال بسر برده.

زمانی برای دیدن یک فیلم سینمایی دستگاه ویدئویش را در لابه‌لای چندین پارچه در کمد اتاق خانه‌اش پنهان می‌کرده و مانند یک مشتری مواد مخدر با «قاچاقچیان» فیلم‌ قرار پنهانی میگذاشته؛ فیلم‌هایی که بعدها خود صدا و سیما با دوبله فارسی هفته چندین مرتبه پخش کرده. زمانی برای گوش دادن به یک کاست «غیر مجاز» در ماشین‌ش، به خاطر مقداری ژل مو بر روی سرش، پوشیدن یک تی‌شرت یا کلاه نقش‌دار یا شلوار جین یا کمی عقب رفتن روسری یا زدن لاک ناخن یا شرکت در یک میهمانی یا ورود به یک استادیوم ورزشی، لحظه به لحظه‌‌اش را مانند یک «خلافکار» در دلهره و اضطراب «گیر افتادن» گذرانده.  

امروز قشر متوسط می‌خواهد در «مدار ملی» باشد، نه در «مدار بسته» یک جریان خاص. میخواهد در تمام نهادهایی که پسوند «ملی» را یدک میکشند جایگاهی داشته باشد و به رسمیت شناخته شود. اگر برای پخش صدای ربنای استاد شجریان یا شنیدن گزارش عادل فردوسی‌پور از «صدا و سیما» اینچنین اصرار میورزد به خاطر این است که میخواهد «سهمی» از «رسانه ملی» داشته باشد، نه اینکه دغدغه‌ای جز این ندارد. وگرنه «دانلود» ربنای شجریان از فضای مجازی کمتر از یک دقیقه زمان می‌برد و «فالو» کردن یک صفحه اینستاگرام برای شنیدن گزارش زنده فردوسی‌پور کار یک «کلیک» است.

رسیدگی به مسائل کلان کشور و حل معضلات جدی جامعه و ایستادگی در برابر دشمنان خارجی نیازمند عبور از جدال‌ها و کشمکش‌ها و جنگ سلیقه‌‌های فرساینده داخلی است. و این امر جز‌ با شکستن «مدار»های بسته، گشودن فضای مشارکت و فعالیت و خلاقیت برای همه، ترمیم شکاف‌های اجتماعی بوجود آماده و ایجاد انسجام ملی و به رسمیت شناختن دیگری و همدلی و همسویی و هم‌افزایی، امکان‌پذیر نیست. 

 علی نصری 


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان