کد خبر: ۲۱۵۴۸
تاریخ انتشار: ۱۶ آذر ۱۳۹۹ - ۱۱:۴۷-06 December 2020
نويسنده به كارگردان نمی­ گويد كه دوربين در چه جايی قرار می­ گيرد.
عصراسلام: نويسنده به بازيگران نمی­ گويد، چطور جملات را ادا كنند.

نويسنده جزئيات، اشياء و اشخاص غير ضروری را در فيلمنامه نمی­‌آورد.

نويسنده اطلاعاتی كه قابل انتقال به مخاطب نيست را مطرح نمی­‌نمايد.

به نظر می­‌رسد كه توضيحاتی در مورد مطالب فوق می­‌تواند مفيد واقع گردد.

۱. نويسنده جای دوربين را مشخص نمی­‌كند:

نويسنده در فيلمنامه خود مشخص می­ كند كه چه چيز را بايد ببينيم اما نمی­‌گويد كه چطور و چگونه آن را ببينيم. به عبارت ديگر انتخاب قاب بندی و مكان قرار گيری دوربين به عهده نويسنده نمی­‌باشد و اين از وظايفی است كه كارگردان پروژه بر عهده دارد. 

برای مثال گفتگويی دو نفره را در نظر بگيرید كه طرفين يك گفتگوی تعاملی را در كنار خيابان، خودرو، سر ميز يا هرجای ديگری صورت می­ دهند. در اين جا نويسنده تنها می­ تواند اشاره كند كه هر دو طرف در كنار يكديگر و در حين قدم زدن و يا در حالی كه مقابل هم سر ميز نشسته­ اند گفتگو می­ كنند. كارگردانی كه به كار خود اشراف دارد ممكن است از چند نمای مختلف اين صحنه را فيلم بگيرد و در نهايت بهترين نما را انتخاب نمايد.

۲‌. نويسنده به بازيگر نمی­‌گويد چطور جملات خود را ادا كند:

پسر: می‌دونی واسه همين دو پرس چقد پول دادم؟... سيری؟... خوب نخور، ديگه چرا بهونه می‌گيری؟

هنگام نوشتن ديالوگي اين چنين ديگر لازم به اضافه كردن (با عصبانيت) در ابتدای گفتگو نيست. چرا كه در اين صورت بازيگر يا عصبانی می شود يا شما را مسخره می كند چرا كه همان قدر كه نويسندگی حرفه شما است به همان اندازه هم او به عنوان بازيگر در حرفه خود مهارت دارد. 

تنها در صورتی مجاز به توضيح در ابتدای ديالوگ هستید كه جمله واقعا نامفهوم باشد و نياز به توضيح داشته باشد. در غير اين صورت از ارائه دستورالعمل برای باريگر خودداری نماييد. قطعا بازيگر برای ايفای آن نقش، فيلمنامه را به دقت مطالعه می كند و می داند كه كدام ديالوگ را با چه لحنی بيان كند و يا در كدام موقعيت با چه حسی به ايفای نقش خود بپردازد.

۳. از نوشتن بيش از اندازه جزئيات (درباره شخصيت) پرهيز نماييد:

برای مثال شما در توصيفی كه از شخصيت خود داريد اين گونه می نويسيد: "محمد 25 ساله با موهای بور و با قد ۱۷۰ سانتيمتر است. او بسيار چاق است و به زحمت می تواند از جايش برخيزد. بسيار آرام حرف می زند و حرف­هايش اصلا قابل تشخيص نيست."

توجه نماييد كه اين­گونه توصيف شخصيت مناسب فيلمنامه رئال نيست و تنها در يك فيلمنامه تخيلی كاربرد دارد. چرا كه يافتن چنين فردي برای ايفای نقش از سوی كارگردان اگر نگوييم غير ممكن، قطعا بسيار مشكل است و در صورت پيداكردن چنين آدمی مشخص نيست كه او توانايی ايفای نقش را داشته باشد. 

پس بهتر است اين­گونه بنويسيد: محمد جوانی حدودا ۲۵ ساله با هيكلی چاق كه كمی تنبل به نظر می رسد. البته لازم به ذكر است كه چنين توصيفاتی در رمان بسيار جالب به نظر می رسد اما همان طور كه می دانيد رمان و فيلمنامه با هم تفاوت دارند. لذا با چنين توصيفاتی از شخصيت، يافتن و انتخاب بازيگر مورد نظر را برای كارگردان دشوار نسازيد.

۴. از ارائه اطلاعات غير ضروری به مخاطب خودداری كنيد: 

برای درك راحت­ تر در مورد اين مسئله می‌توان از مثالی ساده استفاده كرد.

حميد دارای اختلالات عصبی، به شدت تند خو و عصبانی و در اغلب لحظات غير قابل كنترل است.

تنها در صورتی چنين اطلاعاتی را بدهيد كه در فيلمنامه به درد شخصيت بخورد و به كارتان بيايد. ديگر لازم نيست بگوييد كه چرا حميد دچار اين بيماری شده و يا حادث شدن مسئله ه­ایی در دوران كودكی هایش عامل بوجود آمدن بيماری در او است. تنها اطلاعاتی را ارائه دهيد كه در طول داستان قصد فاش كردن آن را داريد. 

البته داشتن زندگينامه مختصری از شخصيت­ ها برای شما به عنوان نويسنده بهتر به نظر می رسد و می تواند در پرداخت شخصيت به كار بيايد، اما لازم نيست آن را به مخاطب ارائه دهيد. در اين جا است كه اين مثل قديمی (كم گوی و گزيده گوی چون در) به كارتان می آيد.

با نگاهی به كتاب "فيلمنامه نويسی برای تلويزيون" به قلم "استيون ولتون"

محمد باغی، تالار فیلمنامه نویسان

کانال رقص قلم
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان