کد خبر: ۲۰۶۰۵
تاریخ انتشار: ۰۹ آبان ۱۳۹۹ - ۰۱:۳۱-30 October 2020
شاه نعمت ‏الله ولی، روز دوشنبه، چهاردهم ربیع‏ الاوّل ۷۳۱، در شهر حَلَب، از شهرهای شام، زاده شد. پدرش، میر عبداللّه، از بزرگان عرب، و مادرش بانویی باشخصیّت از ایل شبانکارۀ فارس بود. نسبت وی با ۱۹ واسطه، به رسول خدا(صلّی الله علیه و آله) می رسد.
سیّد نعمت‏الله که از شاعران و دانشمندان برجستۀ عصر مغول است، نزدیک ۱۰۰ سال زیست، و سرانجام در روز پنج شنبه، ۲۳ رجب ۸۳۲، و بنا بر قولی ۸۳۴، در کرمان خرقه تهی کرد. شاگردان، خادمان، درویشان و بزرگان شهر، جنازه‌‏اش را تا ماهان بر دوش حمل کردند و در آن جا به خاک سپردند.(۱) 

 پیشگو نبودن شاه نعمت‌‏الله ولی و کم ارزش بودن پیشگویی‌هایش

نویسنده با بررسی‌های چندین ساله ای که در پیشگوییهای گوناگون در بارۀ رویدادهای آخر الزّمان کرده است، هیچ چون و چرایی در بارۀ زمانی که شاه نعمت‏الله ولی در پیشگوییهایش برای پدیدارشدن نشانه های ظهور امام مهدی(علیه السّلام) تعیین کرده، نیافته است، جز آن که بگوید وی از عالمان هزاره گرا بوده و بی آن که دارای علم پیشگویی باشد، تیری در تاریکی انداخته و سال ۹۷۰ را که نزدیک پایانه های نخستین هزارۀ اسلامی می باشد، برگزیده، و با رمزی نه چندان پنهان -«عین و را ذال»-، بیان کرده است.

گفتنی است، برخی نویسندگان و پژوهشگران کم بهره از دانش چنین پنداشته اند که دو بیت مشهور شاه نعمت‏الله ولی: «نایب مهدی آشکار شود = بلکه من آشکار می بینم» «تا چهل سال ای برادرْ من = دور آن شهریار می بینم» به بنیادگذار انقلاب ایران، سیّد روح الله خمینی، و ۴۰ ساله بودن عمر انقلاب و حکومت «جمهوری اسلامی» در ایران اشاره دارد، در حالی که بنا بر پژوهش نویسنده، میان درون مایۀ اشعار یادشده و انقلاب ایران پیوندی دیده نمی شود، و مقصود شاعر، رهبر و حکومت دیگری بوده است!!!

شنیدنی است اگر بدانید که مقصود شاه نعمت‏الله ولی از «نایب مهدی» که پس از روی دادن ۷ سال فتنه و کارزار در خراسان و مصر و شام و عراق، در پی زمستان ششم، یعنی سال ۹۷۷ هـ.ق، آشکار می شود، و در یک دورۀ ۴۰ سالۀ پیش از ظهور امام مهدی(علیه السّلام) زمامداری می کند، همان یمانی ای است که بر پایۀ بخشی ساختگی و دروغین در دنبالۀ روایتی درست از امام صادق(علیه السّلام)، ۳۰ سال زمامداری می کند و دنبالۀ زمامداری اش تا نزدیک ۴۰ سال را پسرش سعید بر دوش می کشد، و چنین می نماید که شاه نعمت‏الله ولی نه تنها به ساختگی و دروغ بودن روایت بیانگر زمامداری چهل سالۀ یمانی و پسرش سعید و ناسازگاری اش با دیگر روایات اسلامی پی نبرده است، از دقّت کافی و حافظۀ نیرومند در گزارش متن حدیث نیز برخُردار نبوده است.

از زُرارَة پسر اَعْیَن روایت شده است كه ابو عبدالله -امام صادق-(علیه السّلام) فرمود: ... یمانی ... سپس آسوده از دشمنان سی سال در زمامداری اش زندگانی می کند، سپس پادشاهی را به پسرش می سپرد و به مکّه پناه می برد و چشم به راه ظهور قائم ما(علیه السّلام) می ماند تا آن که می میرد. پس، پسرش در پی درگذشت پدرش، در پادشاهی و زمامداری اش نزدیک چهل سال می ماند، و آن دو با دعای قائم ما(علیه السّلام) به این جهان باز می گردند...(۲).

در بخشهایی از سروده های اصلی شاه نعمت‏الله ولی آمده است:

«عین و را ذال» چون گذشت از سال 
             بوالعجب کار و بار می‏بینم

در خراسان و مصر و شام و عراق 
         فتنه و کارزار می‏بینم

بعد امسال و چند سال دگر
      عالمی چون نِگار می‏بینم (....)

چون زمستان پنجمین بگذشت 
      ششمش خوش‏بهار می‏بین

نایب مهدی آشکار شود 
     بلکه من آشکار می‏بینم

 تا چهل سال ای برادرْ من  
     دور آن شهریار می‏بینم

 دور او چون شود تمام به کام  
      پسرش یادگار می‏بینم

  بعد از آن خود امام خواهد بود   
       که جهان را مدار می‏بینم


  با پژوهشی که پیشکش خانندگان گرامی کرده ایم، و پس از گذشت ۶ سده، پرده از راز نهان در پیشگوییهای شاه نعمت‏الله ولی برداشته ایم، کم ارزش بودن اشعار وی و نیز نادرست و بیهوده بودن سخنان برخی نویسندگان روزگار ما که گفته اند: «آن چه اکنون همه شاه نعمت‏الله را به آن می شناسند، پیشگوییهای بسیار دقیقی است که تمام آن چه تا کنون بر ما گذشته محقّق گشته؛ از ظهور صفویّه تا سقوط پهلوی و وقوع انقلاب اسلامی که به گفته وی بعد از چهل سال متّصل به ظهور حضرت ولی عصر(عج) خاهد شد»، برای همگان آشکار شده است!!!

۱. كلّيّات اشعار شاه نعمت‏الله ولی، ص ۹-۳، مقدّمه، با حذف و تصرّف.
۲. مختصر إثبات الرجعة، ح ۱۶، نشریافته در مجلّۀ: تراثنا، سال ۲، ش ۴، ص ۵-۴۵۴ (ترجمۀ سیّد سلیمان مدنی تنکابنی).

نسخه‌های اشعار پیشگویی‌های شاه نعمت‏‌الله ولی

شاه نعمت‏‌الله ولی اشعار فراوانی سروده است، و مشهورترین آنها قصیده ای در پیشگویی حوادث آخر الزّمان و نشانه‏‌های ظهور امام مهدی (علیه السّلام) می باشد که در زمانهای پسین، دیگران بر اشعار آن قصیده ابیاتی افزوده یا دستکاری‌های کرده و دگرگونی‌هایی پدید آورده اند. تلاش ما در نوشتار کنونی، ارائۀ اصل اشعار یادشده بر‏ پایۀ نسخه های کهن بر جای مانده از روزگار شاعر است، و چهار نسخۀ دیگر را نیز که ناسازگاریهایی با هم و با نسخۀ اصلی دارند، از دید خانندگان گرامی می گذرانیم:

۱. نسخۀ اصل اشعار پیشگوییهای شاه نعمت‏الله ولی در «کلّیات اشعار شاه نعمت‌‏الله ولی» - چاپ هشتم، تیر ۱۳۸۳- که با سعی دکتر جواد نوربخش گردآوردی شده است، و کاملترین و درست ترین چاپ دیوان به شمار می‏رود، و با بهره گیری از نسخه‌های کهن معتبر، مانند نسخۀ زمان زندگانی شاعر، فراهم شده است.

۲ و ۳ و ۴. نسخه های اشعار پیشگوییهای شاه نعمت الله ولی در کتاب «علائم ‏الظهور» -چاپ سنگی، رجب ۱۳۲۹، تهران- که با دست میرزا محمّد کرمانی (ناظم الإسلام) گرد‏آوری شده اند، و پُر از کاستیها، لغزشها و افزوده های برخی شاعران دوران قاجار می باشند، و در آنها به صفوی‌ها، نادر شاه، کریم‌خان زند و برخی پادشاهان قاجار اشاره شده است!

۵. نسخۀ اشعار پیشگوییهای شاه نعمت‏الله ولی فراهم شده پس از پیروزی انقلاب و برپایی «حکومت جمهوری اسلامی» در ایران که در آن، دستکاریها و افزایشهایی در بخشهایی از اصل اشعار پیشگوییهای شاه نعمت‏الله ولی و نیز در اشعار نسبت داده شده به وی انجام داده اند تا چنین جلوه دهند که سرایندۀ آن اشعار، حکومت خاندان پهلوی و سقوطش و حکومت روحانیّون در ایران را پیشگویی کرده است.

 نسخۀ ۱؛ اصل اشعار پیشگویی‌های شاه نعمت‏‌الله ولی:

قدرت کردگار می‏بینم
    حالت روزگار می‏بینم

حکم امسال صورتی دگر است
    نه چو پیر‏ار(۱) و پار (۲) می‏بینم

از نجوم این سخن نمی‏گویم
    بلکه از کردگار می‏بینم

«عین و را ذال»(۳) چون گذشت از سال
    بوالعجب کار و بار می‏بینم 

در خراسان و مصر و شام و عراق
    فتنه و کارزار می‏بینم

گِرد آئینۀ ضمیر جهان
    گَرد و زنگ و غبار می‏بینم

همه را حال می‏شود دیگر
    گر یکی ور هزار می‏بینم

ظلمتِ ظلمِ ظالمانِ دیار
    بی‏حد و بی‏شمار می‏بینم

قصّه‏ای بس غریب می‏شنوم
    غصّه‌‏ای در دیار می‏بینم

جنگ و آشوب و فتنه و بیداد
    از یمین و یسار می‏بینم

غارت و قتل و لشکر بسیار
    در میان و کنار می‏بینم

بنده را خواجه‏وَش(۴) همی ‏یابم
    خواجه را بنده‏وار می‏بینم

بس فرومایگان بی‏حاصل
    عامل(۵) و خواندگار(۶) می‏بینم

هر که او پار یار بود، امسال
  خاطرش زیر بار می‏بینم

مذهب و دین ضعیف می‏یابم
    مُبتَدِع افتخار می‏بینم

سکّۀ نو زنند بر رخ زر
    درهمش کم‏عیار می‏بینم

دوستان عزیز هر قومی
    گشته غمخوار و خوار می‏بینم

هر یک از حاکمان هفت اقلیم
    دیگری را دچار می‏بینم

نصب و عزل بِتَکْچی(۷) و عُمّال
    هر یکی را دو بار می‏بینم

ماه را روسیاه می‏یابم
    مهر را دل‏فَگار(۸) می‏بینم

ترک و تاجیک را به همدیگر
    خصمی(۹) و گیر و دار می‏بینم

تاجر از دست دزد بی‏همراه
    مانده در رهگذار می‏بینم

مکر و تزویر و حیله در هر جا
    از صغار و کبار می‏بینم

حال هندو خراب می‏یابم
    جور تُرک و تَتار می‏بینم

بقعۀ خیر سخت گشته خراب
    جای جمع شرار می‏بینم

بعض اشجار بوستان جهان
    بی‏بهار و ثمار می‏بینم

اندکی امن اگر بود آن روز
    در حد کوهسار می‏بینم

همدمی و قناعت و کنجی
    حالیا اختیار می‏بینم

گرچه می‏بینم این همه غمها
    شادی‏ای غمگسار می‏بینم

غم مخور زانکه من در این تشویش
    خرّمی وصل یار می‏بینم

بعد امسال و چند سال دگر
    عالمی چون نِگار(۱۰) می‏بینم

چون زمستان پنجمین بگذشت
    ششمش خوش‏بهار می‏بینم

نایب مهدی آشکار شود
    بلکه من آشکار می‏بینم

پادشاهی تمام‏دانایی
    سروری باوقار می‏بینم

بندگان جناب حضرت او
    سربه‏سر تاجدار می‏بینم

تا چهل سال ای برادرْ من
    دور آن شهریار می‏بینم

دور او چون شود تمام به کام
   پسرش یادگار می‏بینم

پادشاه و امام هفت اقلیم
    شاه عالی‏تبار می‏بینم

بعد از آن خود امام خواهد بود
    که جهان را مدار می‏بینم

«میم و حا، میم و دال» می‏خوانم
    نام آن نامدار می‏بینم

صورت و سیرتش چو پیغمبر
    علم و حلمش شعار می‏بینم

دین و دنیا از او شود معمور
    خلق از او بختیار می‏بینم

ید بیضا که باد پاینده
    باز با ذوالفقار می‏بینم

مهدی وقت و عیسی دوران
    هر دو را شهسوار می‏بینم

گلشن شرع را همی بویم
    گل دین را به بار می‏بینم

این جهان را چو مصر می‏نگرم
    عدل او را حصار می‏بینم

هفت باشد وزیر سلطانم
    همه را کامکار می‏بینم

عاصیان از امام معصومم
    خجل و شرمسار می‏بینم

بر کف دست ساقی وحدت
    بادۀ خوشگوار می‏بینم

غازی(۱۱) دوستدار دشمن‏کش
    همدم و یار غار می‏بینم

تیغ آهن‏دلان زنگ‏زده
    کنْد و بی‏اعتبار می‏بینم

زینت شرع و رونق اسلام
    محکم و استوار می‏بینم

گرگ با میش و شیر با آهو
    در چرا برقرار می‏بینم

گنج کسرا و نقد اسکندر
    همه بر روی کار می‏بینم

تُرکِ عیّارْ مست می‏نگرم
    خصم او در خمار می‏بینم

نعمت‏الله نشسته در کنجی
    از همه بر‏کنار می‏بینم(۱۲)


 ۱. پیرار: کوچک شدۀ پيرارسال، به معنای سالِ پيش از سالِ گذشته است.
 ۲. پار: کوچک شدۀ پارسال، به معنای سالِ گذشته است.
 ۳. از مادّه تاریخ «عین و را ذال»، بنا بر حساب ابجد، سال ۹۷۰ هـ.ق به دست می آید. گردآورندۀ كلّيّات اشعار شاه نعمت‏الله ولی، در این جا، در پاورقی، از نسخۀ نخست مورد استنادش که در كتابخانۀ مَلِك تهران نگهداری می شود و تاريخ نگارش آن اوّل ذی حجّۀ ۸۶۰ (حدود ۳۰ سال پس از درگذشت شاه نعمت‏‌الله ولی) می باشد، مادّه‏تاريخِ «فا و را ذال» را به عنوان نسخۀ جایگزین آورده است كه آن نیز، بنا بر حساب ابجد، به سال ۹۸۰ هـ.ق اشاره دارد.
 ۴. خواجه‏وَش: مانند آقا و سرور.
 ۵. عامل: كارگزار دولتی.
 ۶. خواندگار: کوچک شدۀ «خداوندگار»، به معنای والی، رئيس و سرور است (بهره گرفته شده از: لغت نامه، درگاه «خواندگار» و «خداوندگار»).
۷. بِتَكْچی يا بِيتَكْچی: تركی مغولی، به معنای مأمور ماليّات است (بهره گرفته شده از: لغت نامه، درگاه «بيتكچی»).
 ۸. فگار: کوچک شدۀ افگار، به معنای آزرده و خسته است (بهره گرفته شده از: فرهنگ فارسی، درگاه «فگار» و «افگار»).
 ۹. خصمی: دشمن.
۱۰. نگار: کوچک شدۀ «نگارستان»، به معنای جای پُرنقش و نگار و زينت داده شده است. 
۱۱. غازی: رزمنده و جنگجو.
 ۱۲. كلّيّات اشعار شاه نعمت‏الله ولی، ص ۶۰-۶۵۷، قصيده ها.

 نسخۀ ۲؛ اشعار دستکاری شدۀ پیشگویی‌های شاه نعمت‏‌الله ولی در دوران قاجار:

قدرت کردگار می‏بینم
    حالت روزگار می‏بینم

از نجوم این سخن نمی‏گویم
    بلکه از سرّ یار می‏بینم

از سلاطین گردش دوران
    یک‏به‏یک را سوار می‏بینم

هر یکی را به مثل ذرّۀ نور
    پرتوی آشکار می‏بینم

سال تاریخ را چنین گویم
    قدرت هشت و چار می‏بینم

بعد از آل ائمّۀ اطـهار
    دیگری را سوار می‏بینم

از پسِ شاهی همه اینها
    چند سلطان به کار می‏بینم

از بزرگی و رفعت ایشان
    صفوی برقرار می‏بینم

چند سلطان ز نسل او پیدا
    همه را برقرار می‏بینم

آخر پادشاهی صفوی
    یک حسینی به کار می‏بینم

از بُخارا، هَرات و بَلْخ و سَرَخْس
    لشکری بی‏شمار می‏بینم

باز بعد از خرابی ایشان
    ساربانی به کار می‏بینم

نادری در جهان شود پیدا
    قامتش استوار می‏بینم

بیست و شش سال پادشاهی او
    تا به گردون(۱) غبار می‏بینم

آخر عهد نوجوانی او
    قتل او آشکار می‏بینم

بعد از آن، دیگری فنا گردد
    شاه دیگر به کار می‏بینم

پادشاهی ز نو شود پیدا
    تیغ او آبدار می‏بینم

بیست و پنج است پادشاهی او
    سکّه‏اش پُرعیار می‏بینم

چون ز نسلش بسی وَلَد مانَد
    سربه‏سر روزگار می‏بینم

پادشاهی بود چو کوهِ وقار
    که محمّد به نام می‏بینم

ده و هفت است پادشاهی او
    اوّلش باوقار می‏بینم

لیک آن شاه را زیانی هست 
    محرم هر نگار(۲) می‏بینم

لشکرش سی سه صف برای جدال
    جنگ او آشکار می‏بینم

عهد آن شاه کشور دوران 
    دو بلا آشكار می‏بينم
    
یک تزلزل، یکی بود طاعون
    حال مردم فگار می‏بينم

غارت و قتلِ شیعیان علی
    دست ایشان به کار می‏بینم

«غین و شین»(۳) چون ‏که بگذرد از سال
    این اساس آشکار می‏بینم

شهر تبریز را چو کوفه کند
    شهر تهران خراب می‏بینم

جنگ او در میان افغان است
    فتح او آشکار می‏بینم

در سفاهان چو او پیاده شود
    در اَبَرْقو(۴) سوار می‏بینم

چون به هم می‏رسند شاه و سوار
    قتل او آشکار می‏بینم

قتل آن شاه کشور دوران
    در صف کارزار می‏بینم

بعد از آن، آن دگر فنا گردد
    شاه دیگر به کار می‏بینم

پادشاهی ز سمت ترکستان
    دفع اشرار زار می‏بینم

اربعین است پادشاهی او
    دولتش کامکار می‏بینم

دائم او را ز کثرت لیل
    لیل او بی‏نهار می‏بینم

لیک آن شاه را زیانی هست
    محرم او نگار می‏بینم

چون فریدون به تخت بنشیند
    دولتش برقرار می‏بینم

مُلْک تبریز و مُلْک تبرِستان
    پسرانش به کار می‏بینم

صَرصَرِ(۵) دیگرش شود پیدا
    پای او در رکاب می‏بینم

مسکن فوت او در اسفاهان
    بر سر مَرغْزار(۶) می‏بینم

حاکم قَنْدَهار مثل شتر
    بر دماغش مهار می‏بینم

حکم در باره‏اش صدور دهند
    سر او را به دار می‏بینم

بعد از آن، دیگری فنا گردد
    شاه دیگر به کار می‏بینم

که محمّد به نامْ او باشد
    تیغ او آبدار می‏بینم

چارده سال پادشاهی او
    دولتش کامکار می‏بینم

سال کز مرغ می‏شود پیدا
    فوت او آشکار می‏بینم

بعد از او، آن دگر فنا گردد
    شاه دیگر به کار می‏بینم

ناصرالدّین به نصرت دوران
    چار ده هشت سال می‏بینم

کوکب روشنی شود پیدا
   بلکه دنباله‏دار می‏بینم

از خراسان و ری، هم اسفاهان
    چه عَلَمها به کار می‏بینم

روز جمعه ز شهر ذی‏قعده
    تن او در مزار می‏بینم

شاه دیگر به کار می‏آید
    شاهی‏اش ناگوار می‏بینم

یازده سال پادشاهی او
    حالتش را فگار می‏بینم

چارشنبه ز شهر ذی‏قعده
    مرگ او آشکار می‏بینم

بعد از آن، دیگری فنا گردد
    پسرش یادگار می‏بینم

«غین و ده دال» چون گذشت از سال
    بوالعجب روزگار می‏بینم

گرد آیینه هست سیر چهار
    گرچه زنگ و غبار می‏بینم

جنگ و آشوب و فتنۀ بسیار
    از یمین و یسار می‏بینم

غارت و قتل و لشکر بسیار
    از میان و کنار می‏بینم

مرگ جُهّال را به یکدیگر
    خصم در گیر و دار می‏بینم

اندکی امن اگر بود آن روز
    در حد کوهسار می‏بینم

دولتش می‏رود به باد فنا
    حال مردم فگار می‏بینم

بعد از آن، چند سال دگر
    عالمی چون نگار می‏بینم

چون زمستان پنجمین بگذشت
    ششمین خوش‏بهار می‏بینم

نایب مهدی آشکار شود
    نوع عالی‏تبار می‏بینم

پادشاهی تمام دارنده
    سروری باوقار می‏بینم

بندگان جناب حضرت او
    سربه‏سر تاجدار می‏بینم

تا چهل سال ای برادر جان
    دور آن  شهریار می‏بینم

دور ایشان تمام خواهد شد
    لشکری را سوار می‏بینم

سیّدی را ز نسل آل حسن
    سروری را سوار می‏بینم

قائم شرع آل پیغمبر
    به جهان آشکار می‏بینم

«میم حا، میم دال» می‏خوانند
    نام او نامدار می‏بینم

  صورت و سیرتش چو پیغمبر
    حلم و علمش شعار می‏بینم

از کمربند آن سپهروقار
    تیغ چون ذوالفقار می‏بینم

سمت مشرق‏زمین طلوع کند
      کوردجّالِ زار می‏بینم
  
رنگ یک چشم او به رنگ کبود
    خری بر خر سوار می‏بینم

لشکر او بود ز اسفاهان
    هم یهود جُمار(۷) می‏بینم

هر قدم از خرش بود فرسنگ
    دور گردون غبار می‏بینم

صورتی پیش چشمۀ خورشید
    به نظر آشکار می‏بینم

آل سفیان همه طلوع کنند
    همه کس را فگار می‏بینم

سروری را که هست پاینده
    باز با ذوالفقار می‏بینم

هم مسیح از سما فرود آید
    پسِ کوفه غبار می‏بینم

آل سفیان تمام کشته شوند
    با هزاران سوار می‏بینم

از دم تیغ عیسیِ مریم
    قتل دجّال زار می‏بینم

مسکنش شهر کوفه خواهد بود
    دولتش پایدار می‏بینم

زینت شرع و دین از اسلام
    محکم و استوار می‏بینم

کارداران نقد اسکندر
    همه در راه کار می‏بینم

ترک اغیار صید خواهد بود
    خصم او در مهار می‏بینم

نه درودی به خود همی گویم
    بلکه از سرّ‏ یار می‏بینم

نعمة‏الله نشسته در کنجی
    همه را در کنار می‏بینم(۸)
۴
۱. گردون: آسمان. 
۲. نگار: معشوق و محبوب.
۳. مادّه تاریخ «غین و شین»، طبق حساب ابجد، به سال ۱۳۰۰ هـ.ق اشاره دارد. 
۴. ابرقو يا ابركوه، شهرستان و بخشی در جنوب غربی استان يزد، و نزديک استانهای اسفهان و فارس است.
۵. صرصر: بانگ، آواز.
۶. مرغزار: سبزه‏زار و چمنزار.
۷. یهود جمار: گروه هماهنگ یهود.
۸. علائم ‏الظهور، ص ۹۰-۸۶، مقالۀ ۵

نسخۀ ۳؛ اشعار دستکاری شدۀ پیشگوییهای شاه نعمت‌‏الله ولی در دوران قاجار:
  
بقعۀ خیر و خیر را ویران
    گلْسِتان پر ز خار می‏بینم

ناگهان شخصی از توابع لُر
    حاکم و کامکار می‏بینم

هست شاه و وکیل خوانندش
    کمترین هوشیار می‏بینم

پادشاهی کند چو بیست و دو سال
    کارش آخر به زار می‏بینم

بعد از آن لُر، لُرِ دگر آید
    ظالم و نابکار می‏بینم

سکّه از نو زند چو بر رخ زر
    درهمش کم‏عیار می‏بینم

هشت سال است پادشاهی او
    دولتش بی‏مدار می‏بینم

چون زمستان پنجمین گذرد
    ششمش خوش‏بهار می‏بینم

حال امسال صورت دگر است
    نه چو پیرار و پار می‏بینم

پادشاهی به تخت بنشسته
    دولتش پایدار می‏بینم

آن حَسَن‏خُلق و آن حَسَن‏نیّت
    باب عالی‏تبار می‏بینم

فرد مردانۀ اولوالعزمی
    محرم هر نگار می‏بینم

میم از اوّل و دال از آخر
    نام آن نامدار می‏بینم

پادشاه تمام‏دانایی
    در همه کار و بار می‏بینم

گرگ با میش و شیر با آهو
    در چرا برقرار می‏بینم

ناگهان کشته می‏شود در خواب
    قاتلِ آن چهار می‏بینم

این جهان را چو او کند بدرود
    بِنْ اَخَش(۱) یادگار می‏بینم

نوجوانی مثال سرو بلند
    رستمش بنده‏وار می‏بینم

در امورِ شهی‏ است بی‏تدبیر
    لکنش بخت یار می‏بینم

احتساب و حساب در عهدش
    سست و بی‏اعتبار می‏بینم

ظلم پنهان، خیانت و خوبی
    بر اعاظم شعار می‏بینم

دولتش بی‏حساب می‏بینم
    خفتنش بی‏شمار می‏بینم

در حقیقت شهی بود مظلم
    عاری از گیر و دار می‏بینم

علمای زمان او ز غرور
    همه چون شهریار می‏بینم

دایم اسبش به زیر زین تلا
    کمتران را سوار می‏بینم

چون فریدون به تخت بنشیند
    پسرانش قطـار می‏بینم

نیست فصل‏‌الخطاب در عهدش
    فصل را مات‏وار می‏بینم

کار و بار زمانه وارونه
    قحط، هم ننگ و عار می‏بینم

قسط و انصاف در زمانۀ او
    همچو هیمه به نار می‏بینم

در زمانش وفا و عهدِ دُرُست
    همچو یخ در بهار می‏بینم

بس فرومایگان بی‏حاصل
    حاصل کار و بار می‏بینم

کهنه‏رندی به کار برهمنی(۲) 
   اندر این روزگار می‏بینم

بِخْردی خوار و دانش و بینش
    سرّ ناموس‏وار می‏بینم

متّصف بر صفات سلطان است
    لیک درویش‏وار می‏بینم

بلکه ویرانۀ پر از گنج است
    کش سعادت‏شعار می‏بینم

یار غار بِه ‏است در اوّل
    شاه خوش‏روزگار می‏بینم

دویُمَش شیخ و زاهد ثانی
    هم جُنَید‏اعتبار می‏بینم

همچو مولا جلالِ دین مولا
    شمسِ تبریز‏وار می‏بینم

گوهر شبچراغ بهر کمال
    آن دُرِ شاهوار می‏بینم

باکرامات و جامع آداب
    آصف روزگار می‏بینم

از قماش و متاع چین و فرنگ
    عالمی چون نگار می‏بینم

بر فلک رفته معنی قرآن
    صورتش زرنگار می‏بینم(۳)
—---------------------------------------------------------- 
۱. بن اخش: برادرزاده‏اش. 
۲. بَرَهْمَن: پيشوای روحانی آيين برهمایی (فرهنگ فارسی).
۳. علائم ‏الظهور، ص ۹۲-۹۰، مقالۀ ۵.

نسخۀ ۴؛ اشعار دستکاری شدۀ پیشگویی‌های شاه نعمت‌‏الله ولی در دوران قاجار:
  
قدرت کردگار می‏بینم
    حالت روزگار می‏بینم

از نجوم این سخن نمی‏گویم
    بلکه از کردگار می‏بینم

«غین و شین دال»(۱) چون گذشت از سال
    بوالعجب کار و بار می‏بینم

از شهنشاه ناصرالدّین را
    شیونی بیمدار می‏بینم

در شبِ شنبه ماهِ ذی‏قعده
    تن او بر کنار می‏بینم

بعدِ آن شه مظفّر دین را
    تو بدان برقرار می‏بینم

از الف تا به دال می‏گویم
    شهی‏اش را مدار می‏بینم

چون گذشت از سریر دولت او
    تو ببین من دو بار می‏بینم

در خراسان و شام و مصر و عراق
    فتنه و کارزار می‏بینم

گِرد آیینۀ ضمیر جهان 
    گَرد و زنگ و غبار می‏بینم

جنگ و آشوب و فتنه و بیداد
    در یمین و یسار می‏بینم

غارت و قتل و لشکر بسیار
    در میان و کنار می‏بینم

 بعد از این شه چو رفت، از پی آن
   سیّدی تاجدار می‏بینم

نایب مهدی آشکار شود
    بلکه من آشکار می‏بینم

جنگ او در میان افغان است
    لشکرش بی‏شمار می‏بینم

بندگان جناب حضرت او
    سربه‏سر تاجدار می‏بینم

قلعۀ قندهار می‏گیرد 
    در گرفتن دو بار می‏بینم

حاکم قندهار را چو شتر 
    بر دماغش مهار می‏بینم

شور و غوغای زن شود پیدا
    بوالعجب کار و بار می‏بینم

اندکی دین اگر بُوَد آن روز
    در حد کوهسار می‏بینم

چون زمستان پنجمین بگذشت
    ششمش را بهار می‏بینم

گرگ با میش و شیر با آهو
    به چرا سبزه‏وار می‏بینم

دور آن چون شود تمام به کام
    پسرش یادگار می‏بینم

بعد از این خودْ امام خواهد بود
    صاحب ذوالفقار می‏بینم

پادشاه تمام‏ دانایی
    سروری باوقار می‏بینم

ید بیضا چو باد پاینده
    یار با ذوالفقار می‏بینم

تُرکِ عَیّارْ مست می‏نگرم
    ختم روز خمار می‏بینم

زینت شرع و رونق اسلام
    محکم و استوار می‏بینم

گنج کسرا و نقد اسکندر
    همه بر روی کار می‏بینم

صورت و سیرتش چو پیغمبر
    علم و حلمش شعار می‏بینم

نعمة‏الله نشسته در کنجی
    همه را برکنار می‏بینم(۲)
—------------------------------------------------------------ 
۱. مادّه تاریخ «غین و شین دال»، بنا بر حساب ابجد، به سال ۱۳۰۴ هـ.ق اشاره دارد.
۲. علائم ‏الظهور، ص ۹۴-۹۳، مقالۀ ۵.

نسخۀ ۵؛ اشعار دستکاری شدۀ پیشگوییهای شاه نعمت‌‏الله ولی در پس از پیروزی انقلاب ایران:
  
قدرت کردگار می‏بینم
    حالت روزگار می‏بینم

از نجوم این سخن نمی‏گویم
    بلکه از کردگار یار می‏بینم

از سلاطین گردش دوران
    یک‏به‏یک را سوار می‏بینم(...)

شه چو بیرون رود زجایگهش(۱) 
    شاه دیگر(۲) به کار می‏بینم

چون فریدون به تخت بنشیند 
    پسرانش قطار می‏بینم

متّصف بر  صفات سلطان  است
    لیک من گرگ‏وار می‏بینم

دائم اسبش به زیر زین طلا
    کمتران را سوار می‏بینم

عدل و انصاف در زمانۀ او
    همچو هیمه به نار می‏بینم

علمای زمان او دائم
    همه را تار و مار می‏بینم

هست فصل حجاب در عهدش(۳)
    فصل را بی‏اعتبار می‏بینم

جنگ سختی شود تمام جهان(۴)                                       
    کوه و صحرا فگار می‏بینم

کار و بار زمانه وارونه 
    قحط و هم ننگ و عار می‏بینم(۵) 

چون دو ده سال پادشاهی کرد                                       
    شهیش برکنار می‏بینم

پسرش چون به تخت بنشیند(۶)                                   
    بوالعجب روزگار می‏بینم

نوجوانی به سان سرو بلند                                 
    رستمش بنده‏وار می‏بینم

در امور شهی است بی‏تدبیر 
    لیکنش بخت یار می‏بینم

بس فرومایگان بی حاصل                                
    حامل کار و بار می‏بینم

مذهب و دین ضعیف می‏یابم                                
    مُبتَدِع افتخار می‏بینم

ظلم پنهان، خیانت و تزویر 
    بر اعاظـم شعار می‏بینم

ظلمت ظلم ظالمان دیار                              
    بی‏حد و بی‏شمار می‏بینم

ماه را روسیاه می‏یابم                                
    مهر را دل‏فَگار می‏بینم

دولت مرد و زن رود به فنا                               
    حال مردم فگار می‏بینم

غارت و قتل مردم ایران                                
    دست خارج به کار می‏بینم

کهنه رندی به کار اهرمنی(۷)                                            
    اندر این روزگار می‏بینم

دور او هم تمام خواهد شد                                      
    لشکری را سوار می‏بینم

شور و غوغای دین شود پیدا                              
    سربه‏سر کارزار می‏بینم(۸) 

قصّه ای بس غریب می‏شنوم                                                              
    غصّه ای در دیار می‏بینم

جنگ و آشوب و فتنۀ بسیار                                 
    نام او زشت و خوار می‏بینم

کم ز چل چون که پادشاهی کرد                               
    سلطه‏‌اش تار و مار می‏بینم

غم مخور زان که من در این تشویش                         
    خرّمی وصل یار می‏بینم

بعد از او شاهی از میان برود                             
    عالمی چون نگار می‏بینم

سیّدی را ز نسل آل رسول                                 
    نام «او برقرار»(۹) می‏بینم

نایب مهدی آشکار شود                                                
    سروری را سوار می‏بینم

پیشوای تمام دانایی
    رهبری باوقار می‏بینم

متّصف بر صفات سلطانیست
    لیک درویش‏وار می‏بینم

رهنما و امام هفت اقلیم
    نام او را شعار می‏بینم

همچو مولا جلالِ دین مولا
    شمس تبریزوار می‏بینم

بندگان جناب حضرت او
    سربه‏سر تاجدار(۱۰) می‏بینم

گوهر شب چراغ بهر کمال
    آن دُرِ شاهوار می‏بینم

هر کجا رو نهد به فضل اله                                                                                               
    دشمنش خاکسار می‏بینم

باکرامات و جامع آداب
    آصف روزگار می‏بینم

تا چهل سال ای برادر من                                               
    دورۀ شهریار می‏بینم

بعد از آن خود امام خواهد بود                                                                      
    که جهان را مدار می‏بینم(...)(۱۱)

۱. احمد شاه قاجار و بیرون رفتن وی از کشور.
۲. رضا شاه پهلوی.
۳. پیاده کردن قانون کشف حجاب در ایران با دست رضا شاه پهلوی.
۴. جنگ جهانی دوم.
۵. نابسامانی اقتصادی و حضور نیروهای اشغالگر متّفقین در ایران. 
۶. پادشاهی محمّدرضا پهلوی.
۷. کشور استعمارگر انگلستان. 
۸. آشکارشدن مبارزات انقلابی مذهبیها در ایران. 
۹. مجموع اعداد حروف «او برقرار»، طبق حساب ابجد، «۷۱۰» می باشد که برابر است با مجموع اعداد حروف «خمینی».
۱۰. روحانیّون انقلابیِ عمامه بر سر.
۱۱. نشریافته پس از پیروزی انقلاب ایران در ۱۳۵۷ هـ.ش در برخی جزوه ها، مجلّات و پایگاههای مجازی نامعتبر.

گردآوری، پژوهش و نوشته: سیّد سلیمان مدنی تنکابنی-ایران- قم

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان