کد خبر: ۲۰۵۰۲
تاریخ انتشار: ۰۴ آبان ۱۳۹۹ - ۰۱:۲۱-25 October 2020
ادبیات شگرف گونه‌ای ادبی است که زیرمجموعه‌ای از ادبیات گمانه‌زن محسوب می‌شود و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ساخته شده‌است.
 می‌توان گفت که این ژانر داستان‌های روح و داستان‌های خوفناک دیگر که مربوط به مرگ می‌شوند را شامل می‌شود. ادبیات شگرف آمیخته‌ای از ادبیات وحشت و ادبیات فانتزی در زمینه‌ای از ماوراطبیعی، افسانه‌ای و حتی علمی تشکیل شده‌است.

  نویسندگان معروف ادبیات شگرف شامل ادگار آلن پو، ویلیام هوپ هاجسون، اچ پی لاوکرافت، ادوارد پلانکت، آرتور ماچن، ام. آر. جیمز و کلارک اشتون اسمیت هستند.

  ادبیات شگرف عمدتاً به عنوان یک توصیف تاریخی برای آثار از دهه ۱۹۳۰ مورد استفاده قرار گرفته‌است، این اصطلاح نیز از دهه ۱۹۸۰ گاهی اوقات برای توصیف داستان‌های عامیانه که ترکیبی از ترسناک، فانتزی و علمی تخیلی است، به‌طور فزاینده‌ای استفاده شده‌است.  

  اچ پی لاوکرافت اصطلاح را از شریدن لفانو برگرفت و آن را در مقالات خود محبوب کرد. در «ادبیات وحشت ماوراطبیعی»، لاوکرافت این ژانر را اینطور تعریف می‌کند: 

داستان شگرف واقعی چیزی بیش از قتل‌های مخفی، استخوان‌های خونین یا نبرهای قبیله‌ای به‌شمار می‌آید. یک فضای خاصی از نگرانی بی پایان و غیرقابل توضیح نیروهای ناشناخته بیرونی باید وجود داشته باشد؛ و باید یک نکته وجود داشته باشد که با جدیت و ظلم وحشتناک‌ترین درک مغز انسان از شرایط را تبدیل به موضوع داستان کند. مربوط به، یک تعلیق بد و خاص که قوانین ثابت طبیعت را بشکند و تنها محافظ ما در برابر شیاطین و هرج و مرج است. 

  اس. تی. جاشی چندین بخش از داستان شگرف را شرح می‌دهد که شامل وحشت ماوراطبیعی داستان ارواح، داستان علمی تخیلی، فانتزی و داستان‌های وحشتناک مبهم است و استدلال می‌کند که «داستان شگرف» عمدتاً نتیجه دلایل فلسفی و زیبایی‌شناسی نویسندگان مربوط به این نوع داستان است. 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان