کد خبر: ۲۰۴۸۱
تاریخ انتشار: ۰۳ آبان ۱۳۹۹ - ۱۶:۵۸-24 October 2020
Centre for Addiction and Mental Health.CAMH
  دلایل مختلفی برای عدم پیروی از درمان در بیماران مبتلا به اختلالات روانشناختی وجود دارد. آنها ممکن است به وجود مشکلی در خود باور نداشته باشند. برخی، به دلیل عوارض جانبی ناخوشایند تصمیم به عدم استفاده از داروهای روانپزشکی می گیرند؛ ممکن است ترس هایی دربارهٔ سیستم درمان یا انگ یک اختلال روانی داشته باشند، یا تصور کنند که می‌توانند بدون درمان مشکلاتشان را حل کنند. 

 برخی متخصصان سلامت روان بر این باورند که وجود وضعیتی به نام آنوسوگنوزیا(anosognosia) یا اختلال در ادراک بیماری، که به معنای ناتوانی از درک وجود یک بیماری روانشناختی در خود است، میتواند منجر به بی میلی به مصرف دارو و مشارکت در درمان شود. هنگامی که فرد، بینشی نسبت به وضعیت خود ندارد، شرایطی ایجاد می‌شود که در آن، باور به ضروری بودن درمان نیز برای او دشوار میشود. 

  در هر صورت، آنچه به عنوان یک هدف برای بسیاری از افراد اهمیت دارد، برخورداری از یک زندگی آرام ‌و رضایت بخش است؛ اما واقعیت این است که بدون دریافت درمان، برای بسیاری از بیماران مبتلا به اختلالات روانشناختی، این هدف قابل دستیابی نیست.

  اجتناب از درمان، میتواند اعضای خانواده بیمار را در شرایط دشواری قرار دهد، آنها را به سمت اصرار، خواهش و حتی تهدید عضو بیمار خانواده سوق دهد. که در غالب موارد به مسدود شدن ارتباط از سوی بیمار یا فاصله گرفتن بیشتر او منتهی می‌شود. 

  در چنین شرایطی توصیه می‌شود که در هنگام گفتگو با بیمار، بیش از معطوف کردن خطاب و سرزنش به "او"، به بیان احساسات و نگرانی های "خود" بپردازید. به طور مثال به جای گفتن: 
"تو نیاز به دریافت کمک داری"
میتوان گفت: 

"وقتی میشنوم که میگویی نمی‌توانی خوشحال باشی، احساس نگرانی می‌کنم، فکر می‌کنم شاید اگر با کسی دربارهٔ احساساتت حرف بزنی، کمک کننده باشد"  این سبک از گفتگو، به احتمال کمتری باعث قرار گرفتن بیمار در موضع تدافعی می‌شود.

  همچنین، وارد شدن به گفتگویی صادقانه با بیمار، در ارتباط با اینکه چگونه تصمیمات درمانی او، بر کیفیت روابطش تاثیر می‌گذارد، کمک کننده است. بیان شفاف انتظارت خود از بیمار، و بحث کردن دربارهٔ پیامدهای عدم تبعیت از درمان در برآورده کردن آن انتظارات، اهمیت دارد.

  هنگامی که فرد بیمار، سابقه ای طولانی از عدم تبعیت از درمان، مشکل در یادآوری مصرف روزانه داروها، یا سابقهٔ قطع مکرر مصرف دارو دارد، استفاده از گزینه های درمانی مانند داروهای ضدجنون تزریقی طولانی اثر، می‌تواند یکی از راهکارهای موثر باشد.

  برخی از بیماران، دسترسی به درمانگران، تنظیم زمان ملاقات، رفت و آمد و تامین هزینه های درمان را بسیار دشوار تجربه می کنند. بر این اساس، با حمایت از بیمار برای دسترسی به امکانات درمانی، و تسهیل این مسیر برای او، اعضای خانواده می‌توانند نقش مهمی در  رفع دشواری ها و موانع درمان برای بیمار، داشته باشند.

  در صورت ناموفق بودن تلاش برای متقاعد کردن بیمار به دریافت کمک، پیش بینی احتمال وقوع بحران، و برنامه ریزی برای آن ضرورت دارد. بخش مهمی از برنامه ریزی برای بحران، در دسترس داشتن همیشگی اطلاعات لازم برای تماس های فوری است؛ شامل تلفن اورژانس نزدیک ترین بیمارستان، نزدیک ترین مرکز پلیس، افراد یا مکان هایی که امکان پناه دادن به کودکان را دارند، و اعضای خانواده یا دوستانی که امکان حضور فوری و حمایت دارند.

  در نهایت باید دانست که مراقبت و حمایت از یک بیمار مبتلا به اختلال  روانشناختی می‌تواند موضوعی بسیار دشوار و همراه با فرسودگی جسمی و روانی قابل توجه برای اطرافیان باشد. یکی از چالش های پیش رو در این شرایط، برقراری تعادل میان توجه به نیازهای خود و حضور موثر در کنار بیمار است. باید دانست، که در صورت برآورده نشدن نیازها و رفاه ذهنی خود، حمایت موثر از بیمار ممکن نخواهد بود. به همین دلیل در نظر گرفتن زمان هایی برای فعالیت های کاهش دهندهٔ استرس، حفظ روابط اجتماعی، درخواست کمک از دوستان و سایر اعضای خانواده، مراقبت از سلامت جسمانی و روانی خود و دریافت حمایت روانشناختی در صورت نیاز، اهمیت دارد.


▫️ترجمه توسط کانال:  @alipsychiatrist /علی نیک جو
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان