کد خبر: ۱۹۹۵۱
تاریخ انتشار: ۱۱ مهر ۱۳۹۹ - ۰۹:۲۰-02 October 2020
میوه درخت جم بیضی شکل و رنگ آن قرمز تیره و هم اندازه زغال اخته و گیلاس بوده و مزه ترش و شیرین دارد.
عصراسلام: جمبو نام درخت میوه دار و همیشه سبزی است که در شهرها و مناطق ساحلی جنوب ایران می‌روید. این درخت گرمسیری با نام علمی (Syzygium cumini) بومی کشورهای هند، سریلانکا، بنگلادش و اندونزی است. نام این درخت در ایران برگرفته از نام هندی آن است. 

امروزه علاوه بر این کشورها، در بسیاری از کشورهای دیگر از جمله فیلیپین، میانمار، برزیل، جزایر و کشورهای آمریکای مرکزی، فلوریدای آمریکا و برخی کشورهای آفریقایی درخت جمبو وجود دارد. 

خصوصیات گیاه‌شناسی: 

درخت جمبو از جمله درختان سریع الرشد است که در دو سالگی می تواند به بلندی بیش از سه متر برسد. در هند این درخت تا سی متر ارتفاع پیدا می‌کند، ولی در جنوب ایران معمولاً به بلندی ۷ تا ۱۴ متر دیده می شود. این درخت بیش از صد سال عمر می‌کند. 

این درخت دارای تاجی انبوه و سایه اندازه است. پوست درخت در قسمت های پایین تر، زبر و به رنگ خاکستری تیره است ولی در قسمت های بالاتر به رنگ خاکستری روشن و صاف و نرم می باشد. برگ‌های جوان به رنگ مایل به صورتی و برگ های بالغ، چرمی، براق، به رنگ سبز تیره با رگبرگ میانی به رنگ زرد می باشند. 

گل‌ها کوچک و معطر به قطر حدود ۵ میلیمتر می‌باشند. این گل‌ها در بهار شکوفا می‌شوند. میوه رسیده جمبو سیاه رنگ است و به شکل و اندازه زیتون و یا کمی بزرگتر است. 

میوه جمبو که به صورت خوشه‌ای است، نخست کوچک و سبز است رفته رفته بزرگتر و سرخ رنگ می شود و سپس به رنگ سیاه در می آید. میوه جمبو هسته بزرگی دارد که سخت نیست. بخش خوردنی آن نرم و آبدار است. جمبو کال گس و ترش است ولی میوه رسیده شیرین و کمی ترش است. در جنوب ایران این درخت در ماه های تیر و مرداد ثمر می‌دهد. 

شرایط محیط رشد: 

بطور خلاصه این درخت در آب و هوای گرم و مرطوب می روید. منطقه رویش این گیاه از ساحل دریا تا ارتفاع ۱۸۰۰ متر از سطح دریا است ولی از ارتفاع ۶۰۰ متر به بالا میوه تولید نمی کند. در نواحی با بارندگی‌های فراوان (حدود ۱۰۰۰ سانتیمتر) در سال، رشد انبوه خواهد داشت. این گیاه نسبت به خشکی مقاوم است. آب و هوای خشک در طول دوره گلدهی و میوه دهی، سبب بهبود کیفیت و تولید محصول می‌گردد. 

درختان جوان نسبت به سرما و یخ زدگی حساس بوده ولی درختان بالغ می توانند دمای زیر صفر درجه را برای مدت محدودی تحمل کنند. این درخت به خوبی در خاک هایی با بافت مختلف و به خوبی آبیاری شده، رشد می کند. 

خواص درمانی و کاربردهای صنعتی: 

رنگدانه بنفش جمبو درواقع همان آنتی‌اکسیدان مفید این میوه است که بسیاری از خواص ضدالتهابی جمبو به آن برمی‌گردد. آنتوسیانین و فلاونول ازجمله آنتی‌اکسیدان‌های موجود در جمبو باعث کاهش التهاب و مهار رادیکال‌های آزاد بدن می‌شود که این نوع رادیکال‌های آزاد یکی از دلایل ایجاد سرطان در بدن نیز به شمار می‌رود.

گل های آن منبع خوبی برای زنبوران عسل برای تهیه شهد هستند. در فصل بهار بر روی این درختان کندوهای طبیعی زیاد را می توان یافت. از آنجا که درخت جمبو تاج و منظره زیبایی دارد در بسیاری از مناطق رویش به عنوان درخت زینتی و سایه دار استفاده می شود. چوب آن محکم است و در مقابل آب استقامت زیادی دارد. 

در برخی کشورها از چوب جمبو برای ساخت تراورس و وسایل و ابزارالات کشاورزی و روستایی و نیز سوخت استفاده می شود. از پوست این درخت به خاطر داشتن ۸ تا ۱۹ درصد تانن در صنعت چرم سازی استفاده می شود. 

از جمبو می توان سرکه، ژله و انواع شربت ها تهیه کرد. سرکه جمبو به دلیل خوشرنگ و معطر بودن در سراسر کشور هند ساخته و استفاده می شود. میوه و هسته و گل این دارای ارزش دارویی نیز می باشد. 

خواصی همچون ضد اسهال و رفع قارچ‌هایی که باعث کچلی می شوند را می‌توان برای آن نام برد. هسته‌های جمبو همچنین در درمان و کنترل بیماری قند یا دیابت مؤثرند. 

ارزش غذایی: 

در هر صد گرم از بخش خوراکی این گیاه:

حدود ۲۵۱ کیلوژول انرژی
۱۵.۵۶ گرم کربوهیدرات ها
۰.۲۳ گرم چربی
۰.۷۲ گرم پروتئین
۸۳.۱۳ گرم آب
۳ IU ویتامین آ
۰.۰۰۶ میلی‌گرم تیامین
۰.۰۱۲ میلی‌گرم ریبوفلاوین
۰.۲۶ میلیگرم نیاسین
۰.۱۶ میلی‌گرم ویتامین ب۵
۰.۰۳۸ میلی‌گرم ویتامین ب۶
۱۴.۳ میلی‌گرم ویتامین ث
۱۹ میلی‌گرم کلسیم
۰.۱۹ میلی‌گرم آهن
۱۵ میلی‌گرم منیزیم
۱۷ میلیگرم فسفر، ۷۹ میلی‌گرم پتاسیم 
۱۴ میلیگرم سدیم

تکثیر: 

تکثیر جمبو از طریق کشت بذرهای آن صورت می گیرد. این بذرها به سرعت قوه نامیه خود را از دست می دهند بنابراین باید هر چه زودتر در طی فصول بارانی کشت شوند. بذرهای کشت شده حدود دو هفته پس از کشت جوانه خواهند زد. 

همچنین با استفاده از قلمه‌های چوب نیمه سخت نیز می‌توان این گیاهان را تکثیر نمود. قبل از کشت قلمه‌ها، تیمار با هورمون‌های رشد نیز ضروری است. خوابانیدن هوایی نیز یکی دیگر از روش های ازدیاد این گیاه است. 

تیمار با ۵۰۰ پی پی ام ایندول بوتیریک اسید در فصل بهار سبب افزایش ریشه دهی شاخه‌ها خواهد شد. اما این روش تکثیر در فصل تابستان، سبب از بین رفت و عدم ریشه دهی می‌شود.


نگاه
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان