کد خبر: ۱۹۹۴۶
تاریخ انتشار: ۱۰ مهر ۱۳۹۹ - ۱۹:۱۲-01 October 2020
خبرنگاری زرد به خبرها و خبرنگارانی اطلاق می‌شود که پایشان را از اصول حرفه‌ای و اخلاقی روزنامه‌نگاری بیرون گذاشته و در مورد موضوعاتی مانند رسوایی و تهمت‌های جنسی، دلالی تهمت و شبهه وارد کردن به دیگران یا دست‌آویز کردن موضوعات احساسی برای سوءاستفاده از آنها، اطلاق می‌گردد.
عصراسلام: این واژه در عصر حکمفرمایی سرمایه‌داری مابین دهه‌های ۱۹ و ۲۰ بین دو نفر از اصحاب مطبوعات رخ داد. این جنگ تیراژ، بین ژوزف پولیتزر مدیر روزنامه نیویورک وورلد و ویلیام راندالف هیسر مدیر روزنامه نیویورک ژورنال در طی سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۸۹۵ رخ داد. منتقدین هر دو روزنامه را متهم می‌کردند که برای بالا بردن تیراژ روزنامه‌های خود، دست به تحریف و احساسی کردن اخبار می‌زنند برای همین مطبوعات نیویورک واژهٔ «روزنامه‌نگاری مسخرهٔ زرد» را در سال ۱۸۹۷ برای این منظور در نظر گرفتند. این نام از یک کمیک استریپ مردمی که در آن زمان معروف شده بود و دو روزنامه را به صورت کاغذهایی زرد به تصویر می‌کشید، برگرفته شد.

ژورنالیسم زرد به سبکی از روزنامه‌نگاری اطلاق می‌شود که حقیقتی را به شکلی اغراق‌آمیز جلوه دهد یا اینکه مطلبی را در ظاهر بدون سوگیری ولی در اصل به همراه پیش‌داوری‌های مغرضانه به خورد مخاطب دهد.

به‌طور کلی روزنامه‌نگاری زرد از تاکتیک‌هایی نظیر درشت‌نمایی پیام، دست‌چین کردن پیام، تحریف، جنجال‌آفرینی خبری، شایعه، نزدیکی منبع پیام به مخاطب، فوریت ‌بخشیدن ساختگی به خبر، استفاده از عقاید و گرایش‌های فکری و یا سمبل‌های ملی مخاطبان و همسو ‌سازی پیام با مخاطبان و هم‌چنین عاطفه‌ی‌ گیرندگان پیام به میزان بسیار زیادی بهره می‌گیرد.

در این نوع روزنامه‌نگاری، اولین و آخرین هدف، سود است. در زرد نویسی، مخاطب به عنوان بازار یا کالا یا شیء قلمداد شده و رسانه‌ی مخاطب خویش را در برخوردی تعاملی (interactive) مدنظر قرار می‌دهد. 

برای تبیین مفهوم نشریات و رسانه‌های زرد که فاقد ارزش‌های فرهنگی یا ناقل عناصر با ارزش فرهنگی کم‌تراند متغیرهای بسیاری وجود دارد؛ این گونه نشریات ناگزیرند زبان خود را ساده‌تر کرده و به اقتصاد نشر توجه کنند ضمن این که گرچه از اصول کلی مطبوعات بهره می‌گیرند، اما هدف تمامی آن‌ها کسب سود بیش‌تر است.

برخلاف نشریات دیگر که تقریباً هیچ‌گونه تلاشی برای جذب خوانندگان سطوح متوسط خود نمی‌کنند، گردانندگان این نشریات بسته‌های متفاوتی را برای سنین و اقشار مختلف اجتماعی تدارک می‌بینند. سطحی نگری به موضوعات مختلف، بارزترین شاخصه‌ی نشریات زرد است.

*برای این گروه از نشریات بیش از آن که کیفیت و غنای مطالب، مهم و با ارزش تلقی شود، کمیّت است که عرض اندام می‌کند. نشریات زرد تلاش می‌کنند با جلب توجه مخاطبان خود به وسیله‌ی تیترهای جنجال برانگیز و عامه پسند، مخاطب بیش‌تری را به سوی خود جذب کنند.*

در واقع این گونه نشریات از هنگامی شکل گرفتند که رسانه‌های نوشتاری برای ادامه‌ی بقا در برخی دوره‌ها به مخاطب و فروش بیش‌تر برای کسب سود نیاز داشتند به همین دلیل کوشیدند با توسل به هر شیوه‌ی ممکن و با سطحی نگری، غوغاسالاری و جنجال آفرینی قشر وسیعی را به سوی خود جذب کنند. 

منتهی باید دانست که توفیق آن‌ها در جذب مخاطب مقطعی است و به هیچ عنوان در دراز مدت پاسخ مطلوبی را نخواهد داد. سیر فعالیت این گونه نشریات در دنیا نیز مؤید آن است که هر از چندی اوج می‌گیرند و دوباره افول می‌کنند.

عموم صاحب‌نظران ارتباطاعات معتقدند که اصطلاح روزنامه‌نگاری جنجالی یا ژورنالیسم زرد (Yellow journalism) از نام شخصیت کارتونی جنجالی اواخر قرن نوزدهم (yellow kid) گرفته شده است.


کانال تحلیل گفتمان نشانه‌شناسی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان