کد خبر: ۱۹۸۱۲
تاریخ انتشار: ۰۵ مهر ۱۳۹۹ - ۱۸:۲۱-26 September 2020
خیلی از والدین فرزندان کوچکی دارند که تقریبا هم‌سن و سال‌اند و به‌طور معمول در طولِ روز ممکن است چندین بار، شاهدِ اختلافات و بگومگوهای آن‌ها باشند.
عصراسلام: واقعیت این‌ست که مشاجره‌ی خواهر و برادرها اجتناب‌ناپذیر است و لزومی ندارد که والدین در هر مشاجره‌ای دخالت کنند، چراکه بسیاری از این مشاجراتِ، معمولا آسیبی در پی ندارند و خیلی زود خاتمه پیدا می‌کنند، لذا نیازی به مداخله‌ی والدین نیست. 

برخی دیگر از این مشاجرات لفظی‌اند و شاملِ مخالفت‌های منطقی هستند و ممکن است سازنده باشند، از این‌رو تا زمانی‌که به پرخاش‌گری کشیده نشوند قابلِ اغماض‌اند.

باید مرز شلوغ‌بازی و بگومگو را تشخیص دهید؛ در بازی‌هایی که به شلوغ‌بازی معروفند بچه‌ها رفتارهایی از قبیلِ دعوا، دنبالِ هم کردن، کُشتی‌گرفتن، کش‌رفتن پول یا اسباب‌بازی هم‌دیگر، گرفتن و هُل‌دادن را دارند، که این بازی‌ها به‌خصوص در دوران کودکی و در سنین دبستان و در بین پسرها بیش از دخترها رایج هستند. 

به‌یاد داشته باشید که شلوغ‌بازی با پرخاشگری تفاوت دارد. در شلوغ‌بازی اثری از بگومگو و مشاجره نیست و بچه‌ها پرخاش‌گری ندارند و در عین‌حال در حین شلوغ‌بازی نقش‌های خود را عوض می‌کنند و در پایان از هم عصبانی نیستند، اما در پرخاشگری و مشاجره شرایط کاملا برعکس است. شلوغ‌بازی را باید تحمل کرد چراکه بچه‌ها در کنار شلوغ‌بازی مهارت‌ها و قابلیت‌های اجتماعی را فرا می‌گیرند.

فقط در مواردی که بگومگوهای کودکان مخرب باشد، طوری‌که احتمال آسیب فیزیکی یا عاطفی برای یکی از کودکان که معمولا کودک کوچک‌تر است، وجود داشته باشد، و در شرایطی که مشاجره‌ی بچه‌ها خیلی هیجانی می‌شود و کار به توهین، ناسزاگویی، فحاشی و پرخاشگری فیزیکی شدید می‌کشد و احتمال از دست‌رفتن کنترل کودکان وجود دارد، والدین باید دخالت کنند.

توجه داشته باشید که اگر در شرایطی که احتمال آسیب و پرخاشگری شدید در مشاجرات بچه‌ها وجود دارد، نسبت به رفتار آن‌ها بی‌تفاوت باشید، این سکوت بی‌جا از آن‌جا که به کودک این پیام را می‌دهد که، کار تو اشتباه نیست و مورد تائید است می‌تواند باعث تکرار و تشدید رفتارهای غلط او شود. از طرفی فراموش نکنید که مداخله‌ی مداوم والدین مانع از این می‌شود که کودکان خودشان روش حل اختلاف را بیاموزند. 

مداخله‌ی والدین بهتر است به چه صورت باشد؟

والدین باید از تعجیل و جانب‌داری‌کردن و حمایت از یکی از دو کودک (که احتمالا کودک کوچک‌تر و با جنسیت دختر است)، صرفا با این استدلال که مبادا او قربانی شود، بپرهیزند.

مداخلات پدر و مادرها در دعواهای بچه‌هایشان باید بر حل مسئله، تشویق طرفین به در نظر گرفتن نقطه‌ نظر دیگری و بهبود ارتباط بین دو کودک متمرکز باشد. در چنین شرایطی است که مداخله‌ی والدین جنبه‌ی آموزشی پیدا می‌کند.

از کودکان خود در مورد دعواهایشان توضیح بخواهید و سعی کنید آن‌ها را متوجه نقطه‌نظراتشان کنید، در واقع از طریق این تعاملات سازنده می‌توانید راه‌های پیچیده‌ی رفع مشاجرات را به بچه‌ها بیاموزید و این رویه می‌تواند کودکان را با راهبردهای مثبت آشنا کند.

از این‌که بخواهید نقش قاضی داشته باشید بپرهیزید و دنبال مقصر نگردید، بلکه تلاش کنید موقعیت پر تنش موجود را به فرصتی برای یادگیری و آموزش تبدیل کنید.

اگر دعواهای خواهر و برادرها بیش از حد است، بهتر است برای آن‌ها مقررات روشنی در بازی‌ها مقرر کنید و با رعایت مقررات به آن‌ها پاداش دهید، اما با عدم رعایت قوانین مشخص برایشان  تنبیه مناسب اعمال کنید.

تنبیه‌کردن هر دو کودک به‌خاطر دعوا، کار منطقی‌ای به‌نظر نمی‌رسد، چون در این بین بچه‌ای که واقعا مقصر نبوده ممکن است دچار احساسات منفی شود و از طرفی بچه‌ی دیگر که عامل راه‌انداختن دعوا بوده با آگاهی از این شیوه‌ی واکنش والدین ممکن است سوءاستفاده کند.

دکتر سمیرا شیرمحمدی، متخصص روان‌شناسی

کانال طب اطفال
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان