کد خبر: ۱۹۵۵۴
تاریخ انتشار: ۲۵ شهريور ۱۳۹۹ - ۰۷:۲۷-15 September 2020
در روند «جهانی شدن» یکی از راه‌های محک زدن جایگاه یک کشور در «دهکده جهانی» نوع توریسمی است که به خود جلب می‌کند.
عصراسلام: کیفیت تعامل میان جامعه میزبان و توریستهای خارجی میتواند - در مقیاس کوچک -  بازتاب رابطه آن ملت با جهان خارج باشد. توریستها معمولاً دو نوع هستند:

توریست‌هایی که جلب «فرهنگ» کشورها می‌شوند و انگیزه‌شان از سفر کسب یک تجربه مستقیم از یک فرهنگ است. این توریست ها معمولاً نگاهی محترامانه به تاریخ و تمدن ملت میزبان دارند؛ سعی می‌کنند با آداب و رسوم آنها آشنا شوند، حساسیت‌های فرهنگی آنها را رعایت کنند و تا جایی که ممکن است برای مدتی جهان را از چشم‌های آنها نگاه کنند. 

برخورد آنها با مردم کشور میزبان متواضعانه و صمیمانه است و با کنجکاوی و ریزبینی به دنبال کشف نکات مشترک و درک اختلافات فرهنگی میگردند. این توریستها حتی اگر برای کشور میزبان چندان درآمدزا نباشند اما بهترین پل‌های ارتباطی و سفیران صلح میان ملتها هستند. گاهی روایت مثبت یک توریست از تجربه اش در یک کشور میتواند سالها تبلیغات منفی رسانه های بزرگ علیه آن ملت را خنثی کند. 
 
نوع دیگر، توریست‌هایی هستند که به واسطه قدرت «واحد پولشان» یا به اعتبار موقعیت «جهان اولی»شان کشورهای میزبان را به مثابه «حیاط خلوت» خود میبینند. هدف آنها درک آداب و رسوم و کسب تجربه  در یک فرهنگ متفاوت نیست بلکه تکرار سبک زندگی و تفریحات خود با قیمتی ارزان تر و بعضاً خارج از قید و بندهای قانونی و عرفی کشور خودشان است. 

این توریستها توجه و کنجکاوی نسبت به فرهنگ و تمدن و تاریخ ملت میزبان ندارند بلکه عمدتاً خودشان «مرکز توجه» و کنجکاوی و تعریف و تمجید آنها واقع میشوند. رابطه آنها با جامعه میزبان رابطه خریدار/مشتری یا کارفرما/خدمتکار است ؛ آنها در ازای پولی که می‌دهند فضای جامعه، شکل امکانات و نوع سرویس ها را بر اساس سلیقه خودشان تعیین میکنند. 

شکل عریان این نوع توریسم را می‌توان در مراکز تفریحی (resort) آمریکایی در «کانکون» مکزیک، جزایر کارائیب، فیلیپین، تایلند و برخی کشورهای خلیج فارس مشاهده کرد. این نوع توریسم اگر چه می‌تواند بسیار درآمدزا باشد، اما جایگاه یک ملت را در جامعه جهانی تنزل می‌دهد و اصالت فرهنگی و عزت نفسش را تدریجاً از بین می‌برد.   

آنچه باعث جلب این یا آن نوع توریست به یک کشور میشود، چیزی نیست جز نگاهی که یک ملت به خودش دارد و میزان «احترام»ی که برای هویت و فرهنگ خود قائل است. 
 
چند سال پیش یکی از دانشجویان دانشگاه منترال کانادا که تجربه زیادی در گردشگری فرهنگی داشت سفری هم به ایران رفته بود. در بازگشتش از او پرسیدیم که سفرت چطور بود؟ گفت؛ خیلی بد! ایرانی ها مدام این احساس را به من میدادند که به عنوان یک غربی از آنها بالاترم و معذبم میکردند، رستوران که میرفتم افراد غریبه میزم را حساب می‌کردند، مکرراً از اینکه مشروبات الکلی سرو نمی‌شود ازم عذرخواهی می‌کردند و این در حالی که من اصلاً مشروب نمیخورم، افرادی که ملاقات میکردم یا بی وقفه از ایران بدی می‌گفتند یا مدام می‌خواستند به من ثابت کنند که ایران هیچ فرقی با غرب ندارد، در مورد همه چیز نظرم را می‌پرسیدند و مدام ازم تایید می‌خواستند. چیزی از فرهنگ ایران نفهمیدم!

بر طبق تحلیل‌ها و آمارهای موجود، در سالهای آینده ایران یکی از مقصدهای مورد توجه توریستهای خارجی خواهد بود. جامعه امروز ایران این قابلیت را دارد که صنعت توریسمش را به هر یک از این دو سمت سوق بدهد. اما این تعیین مسیر از طریق ساختن ساختارهای بیرونی نیست بلکه یک بازسازی «درونی» نیاز دارد.

علی نصری

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان