کد خبر: ۱۹۵۱۵
تاریخ انتشار: ۲۳ شهريور ۱۳۹۹ - ۱۵:۰۹-13 September 2020
لابد این جمله را شنیده اید که دلالها میوه را از باغدار ۱۰۰۰ تومن میخرن و چند هزار تومن به مصرف کننده میفروشند! زحمت کشاورزان، در جیب دلالان! یا عبارتهایی مثل این را!
این حرف چقدر درسته؟ 
فرض کنید هیچ واسطه ای بین تولید کننده و مصرف کننده وجود نداشت، شبیه سازی این جامعه به شرح زیر خواهد بود:

۱- شهروندان، برای خرید هر کدام از کالاهای کشاورزی، باید هر روز وقت و انرژی و هزینه زیادی میکردن تا محصول مورد نظر خودشون رو از تولید کننده مربوطه پیدا کنن و خریداری کنن. یک تولید کننده، فقط سیب تولید میکنه و سیب عرضه میکنه، دیگری گوجه فرنگی، دیگری سیب زمینی و ...! جستجو دنبال تولید کنندگان مختلف، بویژه اگر تولید کننده به دلیل مشغله فراوان کار در زمین کشاورزی، فرصت کافی برای آوردن محصول خود به نزدیک شهر نداشته باشه، هزینه بسیار زیادی رو بر مصرف کننده تحمیل میکنه. در ضمن، مصرف کننده امکان مقایسه بین کیفیت محصولهای مختلف و انتخاب را نخواهد داشت.

۲- تولیدکنندگان، با هر مقدار محصولی که تولید کرده اند، باید راهی شهرها شوند و در کوچه و خیابانها آواره بشن تا مصرف کننده ای که قبلا همین محصول را از تولید کننده دیگری نخریده، بفروشن. ممکنه یک محله به طور اتفاقی از یک محصول، ده ها تولید کننده بیان و در محله ای دیگه، هیچ تولید کننده ای نرود. اتلاف محصول در این حالت به شدت بالا خواهد رفت و هزینه های زیادی (چه مادی و چه فرصتی) بر دو طرف مصرف کننده و تولید کننده وارد خواهد کرد.
در چنین شرایطی، فعالیتی به عنوان دلالی صورت میگیره که حاضره بخشی از مجموع این هزینه مصرف کننده و تولید کننده را دریافت کنه و کار جستجو و ارتباط دادن عرضه و تقاضا را انجام بده.

✅ اینجا چهار مسئله مهم وجود دارد:

۱- حداکثر مبلغی که دلالان میتونن دریافت کنن، هزینه نهایی مبادلاتی (مادی و زمانی) تولید کننده است. چون اگر بخواد بیش از این مبلغ رو دریافت کنه، مسلما صرف میکنه که تولید کننده خودش مستقیما به طرف مقابل مراجعه کنه. به عنوان مثال اگر قیمت سیب زمینی سر زمین کشاورزی ۲ هزار تومان باشه، اگر تولید کننده بخواد خودش اون رو به دست مصرف کننده برسونه، هزینه ای معادل هزار تومان (به صورت مادی و هزینه فرصت) داشته باشه، در این صورت دلال حداکثر میتونه سیب زمینی را ۲ هزار تومان خریده و ۳ هزار تومان بفروشه. اگر بخواد ۴ هزار تومان بفروشه، تولید کننده ترجیح میده که مستقیما به مصرف کننده مراجعه کنه. چون میتونه ۴ هزار تومان بفروشه در حالیکه مجموع هزینه های او (قیمت محصول و هزینه فرصت) ۳ هزار تومانه و هزار تومان سود میکنه. در این حالت دلالی از بین خواهد رفت. در واقع، اگر کشاورز بدونه که در صورت عدم فروش محصول به دلال و فروش مستقیم به مصرف کننده، به نفع او خواهد بود (یعنی تفاوت قیمت بالای شهر از هزینه فرصت او مثبت خواهد بود)، مطمئنا بی درنگ این کار را خواهد کرد.

۲- خود واسطه گری، هزینه هایی از جمله حمل و نقل، انبارداری (بویژه با توجه به هزینه های بالای اجاره مکان فعالیت و انبار در کلان شهرها) و ... داره. بنابراین اینگونه هم نیست که اختلاف قیمت ۲ هزار تومان سر زمین و ۱۰ هزار تومان مغازه در جیب دلالان می رود.

۳- ممکن است گفته شود که اگر مراکز عرضه مستقیم در شهرها در نظر گرفته بشه، تولید کننده مستقیما میتونه غرفه ای اجاره کرده و محصول خودش رو ارزان به دست مصرف کننده برسونه. این موضوع، فرض را بر این میگیره که تنها هزینه محل عرضه مهم است و از سایر هزینه ها، از جمله هزینه فرصت کشاورز، هزینه انبارداری، هزینه حمل و نقل و ... غافل می شود. چنین موضوعی اگر ممکن بود، تجربه های قبلی شکست نمی خورد.

۴- تنها در یک حالت می توان گفت که اجحافی توسط دلالان در حق تولید کننده یا مصرف کننده صورت میگیرد، آن هم زمانی است که یک دلال برای خود انحصار ایجاد کنه. در این شرایط نیز، مبارزه با هر نوع انحصار باید باشد نه با فعالیت دلالی.
منبع: کانال انجمن صنایع خوراک دام ایران


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان