کد خبر: ۱۹۵۱۲
تاریخ انتشار: ۲۳ شهريور ۱۳۹۹ - ۱۴:۵۸-13 September 2020
دوست و استاد عزیزم دکتر سیدجواد میری در نقد نحوه اداره پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی عریضه‌ای به وزیر علوم در ده بند نوشته که چکیده آن خواست احترام به نظر عالمان و پایان دادن به نفوذ غیرکارشناسانه و منفعت‌جویانه نزدیکان حوزه ریاست در امر اداره یک نهاد علمی است
. با اینحال تصور می‌کنم لحن نامه ایشان و زیرساخت مفروضاتی که این عریضه در آن نوشته شده همچنان متأثر از تجربه زیست این استاد عزیز در کشوری مثل سوئد است و این نقد به ایشان وارد است که علی‌رغم حضور ده ساله در مناسبات آکادمی ایرانی، دکتر میری همچنان دستگاه مفهومی خود را با توجه به زیست‌جهان بومی ایران کنونی ما به روزرسانی نکرده است. 

آنچه عریضه دموکراسی‌خواهانه، عدالت‌خواهانه و علم‌جویانه دکتر میری را از بنیاد دچار چالش می‌کند، هستی‌شناسی ایشان و تصور ایشان از دانشگاه و پژوهشگاه بعنوان دارالعلم است. مسأله اینجاست که چرخی اولیه در آموزش و پژوهش این کشور به خوبی نشان می‌دهد که بی‌مقدارتر و بی‌اهمیت‌تر از علم و پژوهش، بویژه علوم انسانی و علوم اجتماعی در این کشور وجود ندارد و اساسا نظام حاکمه ما نیازی در خود به علم و پژوهش و تحقیق و بالتبع عالم احساس نمی‌کند. به گمان حقیر تنها با اعمال این چرخش هستی‌شناختی در فهم آکادمی ایرانی است که امکان درک مناسبات کنونی آن  حاصل می‌شود. 

 واقعیت این است که دانشگاه‌ها و پژوهشگاه ها در ایران چیزهایی به میراث رسیده از گذشته‌اند که تنها با استعاره «زمین مرغوب» یا «گاو شیرده» در دستگاه فاهمه فئودالی اربابان آموزش قابل فهم می‌شوند. از همین حیث شیوه اداره این نهادهای عمومی هم نه از قبیل و یا حتی شبیه به آن مسائلی است که دکتر میری متذکر شده‌اند، بلکه از قماش «تیولداری آموزشی» است. استاد و دانشجو و فصلنامه و مقاله و کلاس و همایش و مدرک تحصیلی تنها از جهتی اهمیت دارند که تولید قدرت می‌کنند و البته چون فئودالهای آموزشی ما عرضه همین را هم ندارند، معمولا در این فقره هم به شکل سلبی عمل می‌کنند، یعنی معتقدند این منابع هر طور ویران و نابود می‌خواهد باشد ولی در اختیار کس دیگری نباشد و «ما مالک آن باشیم.»


دکتر میری عزیز اگر دقت کنند به فراست درخواهند یافت که تیولداری آموزشی در ساختار مدیریتی ما نه لغزش یا خطایی از سر جهل یا فساد از مسیر درست، بلکه منطق اصلی اداره امور در ایران است و نه تنها پژوهشگاه علوم انسانی بلکه همه دانشگاه ها و پژوهشگاه ها و مدارس و نه فقط اینها بلکه صداوسیما و سازمان تبلیغات و نه فقط اینها بلکه دادسراها و استانداری ها و پارلمان و وزارتخانه ها به همین شیوه اداره می‌شود. مگر نه آنکه جماعتی در ایران سالها درباره اقتصاد دولتی یا خصوصی‌سازی در ایران بحث می‌کنند و حال آنکه اقتصاد ما سالهاست که به شیوه تیولداری خصولتی اداره می‌شود؟


 اگر غیر از این بود جناب دکتر میری به بنده توضیح دهند که در کجای دنیا یک پژوهشگاه عمومی ساخته شده با پول بیت المال که با آبروی خون شهدا برپای ایستاده مثل پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی را به نام مردی با  سند "مالکیت مادام‌العمر" می‌زنند و هرگز هم از یاوگی سیستماتیک محصولات بی‌مایه آن که حیف درختان این سرزمین است، نمی‌پرسند تا بی هیچ واهمه از حسابرسی و پاسخگویی، موجوداتی مثل سردبیر کنونی روزنامه صبح نو را بر مسند یکی از  پژوهشکده‌های آن بگمارد ؟ تصور می‌کنم خلط آکادمی و دارالعلم با ساختمانهایی که در ایران است اشتباه روش‌شناختی فاحشی است و  تا زمانی که منطق درک حاکمان ما از امور فهمیده نشود امکان اصلاح امور فراهم نخواهد شد. 
در یک کلام باید پرسید که چگونه می‌شود با قلم به جنگ تیولداران رفت ؟



دکتر محمد حسین بادامچی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان