کد خبر: ۱۹۴۹۳
تاریخ انتشار: ۲۲ شهريور ۱۳۹۹ - ۰۷:۱۵-12 September 2020
شاه عباس در طول زندگانى خود زنان بسیارى اختیار کرد و همچنان که در کار سیاست و ملک دارى مهارت و استعداد فوق العاده داشت، در اداره حرم سرا متعصب و دقیق بود.
عصراسلام: عده زنان حرم شاه عباس را از چهارصد تا پانصد نفر نوشته اند (سفرنامه اولئاریوس، ج ۱، ص ۶۲۷). بیشتر ایشان، دختران و کنیزان خوبرویى بودند که امیران و حکام گرجستان و ارمنستان و ولایات دیگر براى شاه به هدیه مى‏‌فرستادند! 

از این عده سه یا چهار تن از شاهزاده خانم‌ها، زنان عقدى و رسمى‏‌ شاه بودند، و دیگران به عنوان کنیز و صیغه در حرم سرا به سر مى‏‌بردند.

هر وقت که شاه مغموم و دلتنگ بود، هیچ‌یک از زنانش جرٲت اینکه به او نزدیک شوند و سخنی بگویند، نداشتند! تنها بانویی گرجی و مسیحی بود (دختر عبدالغفار گرجی) که بر روح شاه تسلط فوق‌العاده داشت و می توانست آهسته آهسته او را از فکر کردن به غمی که داشت منحرف سازد و آنگاه که شاه از غمگینی بیرون می آمد و شاد و خندان بود، همهٔ زنان به دور او حلقه زده و به شوخی و تفریح می‌پرداختند و خوردن و آشامیدن و بازی‌های گوناگون آغاز می گشت. 

در این مواقع، یکی او را قلقلک می دهد و دیگری او را با عشوه و ناز یا اعمال زور، به کُنجی می کشاند. گاهی اوقات سروپای او را می گیرند و به هوا پرتابش می کنند! یا بهمین نحو در اتاق ها می چرخانند و سپس به روی قالی های نفیس و مشهور ایرانی رها می‌سازند! شاه نیز فریاد می زند: قحبه‌ها، دیوانه‌ها، مرا رها کنید، و سپس از خنده بی حال می شود و می گذارد آنان هرچه می خواهند بکنند!!! 

بدین ترتیب شاه مشغول خنده و تفریح شده و افکار سیاه خود را لااقل برای مدتی فراموش می‌کند. در اینزمان زنان شاه سعی دارند بیشتر از دیگران به شاه نزدیک شده و موجبات شادی‌اش را فراهم کنند! ولی از حسادت های معمول زنانه خبری نیست و یا در ظاهر سعی می‌کنند که آنرا پنهان کنند.

البته پیترو دلاواله در مورد فحش هایی که شاه عباس در هنگام شوخی و تفریح با زنانش بر زبانش میگذشت، چنین توضیح می دهد:

نبایستی تصور کرد که شاه با زنهایش به خشونت رفتار میکند، زیرا در زبان ترکی که امروزه مصطلح حرم شاه ایران است، همه به کلمهٔ قحبه یعنی روسپی آشنایی دارند. گرچه این کلمه درهنگام دعوا و عصبانیت دشنام بزرگی‌ست، ولی باید توجه داشت که اگر به یک زنِ مورد توجه با لحن خاصی همراه با خنده و خوشرویی، گفته شود، علامت محبت است و بسیاری از نجیب زادگان و خانواده های بزرگ نیز این کلمه را بدون اینکه موجب خشم همسرانشان شوند، بر زبان می آورند و این تقریبا همان رسمی‌ست که نزد مردم ناپل نیز رایج است. 

به نظر من (پیترو دلاواله) علت اینکه شاه همیشه در جنگ ها نیز زنان خود را همراه می برد، وجود همین شوخی ها و تفریح هاست تا به کمک آنهاخشونت محیط جنگ را از یاد ببرد. ولی افراد ناآگاه این عمل را نتیجهٔ میل سیر نشدنی او به زنان تلقی میکنند


پی نوشت:
شاه عباس بزرگ همان است که در عرض چند دهه، ایران ضعیف و متلاشی شده را تبدیل به یکی از چند قدرت جهانی کرد. از اینرو اساتید تاریخ، چه ایرانی و یا خارجی، او را بزرگترین پادشاه ایران پس از اسلام میدانند



منبع: پشت پرده‌های حرمسرا ،حسن آزاد
تاریخ‌و‌فرهنگ‌ایران‌زمین
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان