کد خبر: ۱۹۴۸۸
تاریخ انتشار: ۲۱ شهريور ۱۳۹۹ - ۲۰:۳۷-11 September 2020
احکام تحقیرآمیز دیانت زرتشتی در دوران ساسانی در برخورد با زنانی که فرزند مرده به دنیا می‌آوردند یا در عادت ماهیانه به سر می‌بردند.
عصراسلام: اگر زنی بچه مرده به‌دنیا می‌آورد، گناه بزرگی مرتکب شده بود و او ناپاک گشته بود و باید خود و محیط اطرافش تطهیر می‌شد و اولین خوراکش، ادرار گاو آمیخته با خاکستر بود. آن‌ها (زرتشتیان) بر این باور بودند که چنین زنی چون دیو در رحمش وارد شده است، باید مخلوطی از ادرار گاو و خاکستر در رحمش در چند نوبت و به اندازه‌ی معینی ریخته شود. 

در دین زرتشتی چون آب از عناصر طبیعی و مقدس به شمار می رفت، زن آلوده و ناپاک حق نداشت تا پایان مراسم طولانی آب بنوشد و از تماس با مردم و همچنین آب و آبادانی محروم می‌گردید و در جایی محقر و با محدودیتی بسیار در خوراک و پوشاک به سر می‌برد. این محدودیت‌ها حدود دوازده شبانه‌روز طول می‌کشید. آنگاه چندین مغ که هرکدام وظیفه و کاری به عهده داشتند، پس از غسل‌دادن زن با ادرار گاو، به او اجازه می‌دادند که به زندگی عادی برگردد. 

در دین زرتشتی دوره ساسانی، زنانی که در ایام عادت ماهیانه بودند، باید در اتاقی تنها محبوس می‌شدند و حتی نگاهشان به آتش نیافتد و هیچ کسی را لمس نکنند و خوراکشان، دو قطعه نان خشک و مقداری شربت جو بود که با ظرفی فلزی به آن‌ها داده می‌شد. 

بخشی از وندیداد اوستا را در این باره می‌خوانیم: 

 برای نوشیدن 
«زنی که کودک مرده زاید... باید سه یا شش یا نه جام گُمیز آمیخته با خاکستر بیاشامد تا گور درون زهدان وی شسته شود.»

تنها تصور کنید حال زنانی را که در آن شرایط آشفته‌ی روحی و روانی قرار گرفته بودند و به جای آنکه مورد مدارا و مراقبت قرار گیرند، باید چه احکام دشواری را نیز تحمل می‌کردند. 

بررسی احکام سنگین آیین زرتشتی به خصوص در دوره ساسانی، بیش‌ازپیش، ما را با گوشه‌هایی از سختی‌ها و ظلم‌هایی که در آن دوره به زنان این سرزمین روا داشته می‌شد، آگاه می‌کند.

بدون شک، نقش چنین احکام سنگین و وحشتناکی در آیین زرتشتی ساسانی در مقایسه با احکام ساده اسلامی را در گرویدن بسیاری از مردم به اسلام نمی‌توان نادیده گرفت.


منابع: 
[۱] «دین زرتشت و نقش آن در جامعه ساسانیان»، فرشته عبداللهی، نشر با همکاری انتشارات ققنوس، چاپ اول، ۱۳۶۹‌شمسی، ص۱۸۱و۱۸۲؛ «اوستا»، جلیل دوستخواه، جلد دوم، «نسک وندیداد، فرگرد ۵، بند ۵۰و۵۱، ص ۷۱۴و۷۱۵». 
[۲] بنگرید به: «اوستا»، جلیل دوستخواه، جلد دوم، «نسک وندیداد، فرگرد ۱۶، بند ۱تا۱۸، ص ۸۳۵تا۸۳۹». 


برگرفته از: کانال ناگفته‌های ایران باستان
رد شبهات ملحدین
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها