کد خبر: ۱۹۲۹۷
تاریخ انتشار: ۱۲ شهريور ۱۳۹۹ - ۰۸:۱۵-02 September 2020
- هر سال همزمان با فصل برداشت محصولات کشاورزی ، بعضی از کشاورزان بقایای محصولات کشاورزی خود را می سوزانند این کار به منظور از بین بردن علف های هرز باقیمانده در مزارع ، از بین بردن آفات گیاهی و برای جلوگیری از ایجاد محیط مناسب تکثیر این آفات و ایجاد سهولت بیشتر در عملیات کاشت و داشت زراعت بعدی انجام می شود.
کاه و کلش و بقایای محصولات می تواند  برای مصارف تغذیه دام ،  به عنوان منبع سوخت و تولید انرژی ،تولید پروتئین، کودهای آلی و حاصلخیزی خاک کاربرد داشته باشد و آتش زدن آن علاوه بر هدر دادن ثروت ملی، عواقب تخریبی زیادی برای محیط زیست و اکوسیستم منطقه به همراه دارد.

تخریب زمین های کشاورزی، از بین رفتن ریز مغذی های موجود در خاک، آلودگی هوا، پراکندگی سموم شیمیایی در هوا، کاهش حاصلخیزی و افزایش درصد فرسایش خاک ، کاهش جذب عناصر غذایی توسط ریشه‌ها، کاهش ظرفیت نگهداری آب در خاک، کاهش راندمان مصرف آب، کاهش نفوذ پذیری خاک و کاهش فعالیت میکروارگانیسم‌های خاک بخشی از پیامدهای سوزاندن بقایای محصولات کشاورزی است.در واقع هر سال و هر بار که کشاورز بقایای محصولات خود را آتش می زند مقداری از خاک سطحی، ارزش حیاتی خود را از دست می دهد و  این کار به مرور باعث از بین رفتن ارزش زراعی خاک  خواهد شد.

یعنی خاک در معرض فرسایش شدید آب و هوا قرار می‌گیرد و با از بین رفتن لایه‌های خاک، زمین زراعی قدرت حاصلخیزی و تولید محصول خود را از دست می دهد.بنابراین سوزاندن بقایای گیاهی هم اثرات نامطلوب بر کیفیت خاک  دارد و کاهش عملکرد محصول را در پی خواهد داشت و هم  باعث افزایش گازهای گلخانه‌ای در جو می شود.

کشاورزان می توانند با خرد کردن و توزیع بقایا در سطح مزرعه، رعایت تناوب زراعی و انجام آیش، چراندن دامها و کمپوست کردن  از بقایای محصولات خود بهره ی بهتری ببرند.از مسوولان سازمان جهاد کشاورزی استان نیز انتظار می رود با توجه به مشکلات بسیار زیاد به وجود آمده از آتش زدن بقایای محصولات و خسارات جبران ناپذیر آن، روش های جایگزین و مقرون به صرفه ای به کشاورزان پیشنهاد کنند.


 اراز قلی قرنجیک
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها