کد خبر: ۱۸۹۷
تاریخ انتشار: ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۵:۰۱-19 May 2018
خیلی از ما این چند روزه از وقوع کشتارهایی گسترده در غزه باخبر شدیم، اما شنیدن این خبر برای ما – و حتی برای بسیاری از فعالین سیاسی و روزنامه‌نگاران ایرانی – مثل شنیدن یک خبر تکراری و قدیمی بود. 
خبری تکراری و قدیمی که البته بابت استفاده‌ی تبلیغاتی حاکمیت از موضوع فلسطین، رغبت چندانی هم به پیگیری بیشتر آن نداریم.

با همه‌ی این احوال، آن‌چه این روزها در غزه رخ‌داد، واقعه‌ای کم‌سابقه در تاریخ منازعات فلسطین – اسرائیل بود. این بار اعتراضاتی که تماماً عاری از خشونت بود، به‌صورتی کاملاً آشکار و بی هیچ بهانه‌‌ی قابل‌باوری با کشتار شدید و قدرت نظامی غیرقابل‌توجیه مواجه شد. 

متأسفانه من در هیچ‌یک از خبرگزاری‌های داخلی روایت قابل‌قبولی از وضعیت غزه، چرایی و چگونگی اعتراضات و شدت قساوت واکنش دولت و ارتش اسرائیل به این اعتراضات پیدا نکردم، و به همین دلیل تصمیم گرفتم خلاصه‌ای از آن‌چه در منابع انگلیسی‌زبانِ مستقل خوانده‌ام را ترجمه کنم و بازنشر بدهم. بع گزارش عصراسلام، خلاصه‌ی زیر، کوتاه اما گیرا، نشان می‌دهد که وقتی از «غزه» و «اسرائیل» سخن می‌گوییم، از چه چیز حرف می‌زنیم.

مختصری درباره‌ی کشتار اخیر مردم غزه توسط ارتش اسرائیل

1-  غزه در چه وضعی است؟

غزه، با جمعیت قریب به 2 میلیون نفر، یکی از پرتراکم‌ترین نقاط زمین است که حدود نیمی از جمعیت آن را کودکان (زیر 18 ساله) تشکیل می‌دهند. بیش از یک دهه است که نوار غزه در محاصره‌ی کامل نیروهای اسرائیلی است و خروج از غزه برای ساکنین آن تقریباً غیرممکن است. چهره‌های شناخته‌شده‌ی سیاست جهانی، غزه را «بزرگترین زندانِ فضای باز جهان» و «یک اردوگاهِ بزرگِ تنبیهی» نامیده‌اند. بر اثر محاصره‌ی غزه، اهالی غزه در دسترسی به آب آشامیدنی، غذا، دارو، شغل و هر چیز دیگر با مشکلات و موانع جدی مواجه‌اند. در سال 2015، یک نهاد وابسته به سازمان ملل اعلام کرد که غزه تا سال «2020» غیرقابل سکونت خواهد شد. البته،‌ در سال 2017، نماینده‌ای از این سازمان گفت: «ما زیاده از حد خوشبین بودیم. غزه سال‌ها پیش از مرز غیرقابل‌سکونت‌بودن عبور کرده. هم‌اکنون که ما صحبت می‌کنیم، غزه غیرقابل سکونت است».

2-  اعتراض فلسطینی‌ها به چیست؟

ساده است. مطابق قوانین بین‌المللی و بنا بر عقل سلیم، اسرائیل هیچ حقی برای اشغال سرزمین‌های آن‌ها ندارد. آن‌ها سالیان سال است که برای به موفقیت رسیدن مذاکرات صلح و تعیین تکلیف کشور و زمین‌هایشان صبر کرده‌اند، اما از این مذاکرات نتیجه‌ای جز پیشروی بیشتر و بیشتر اسرائیل حاصل نشده. آن‌ها متعلق به نسل فلسطینیانی هستند که با شکل‌گیری حکومت اسرائیل به جرم یهودی نبودن از سرزمین‌هایشان اخراج شده و پیوسته مورد تهاجم و کشتار قرار گرفته‌اند. در تمام این مدت، دو راه حل پیش روی آن‌ها بوده: 1- تشکیل یک دولت مستقل فلسطینی در کنار دولت اسرائیل 2- بازگشت به سرزمین‌های یهودی‌نشین (چه از طریق بازپس‌گیری اراضی و ایجاد حاکمیتی جدید، و چه با پذیرش حاکمیت اسرائیل).

با اعلام انتقال سفارت آمریکا به بیت‌المقدس به دستور ترامپ، امید به ایجاد تشکیل یک دولت مستقل فلسطینی طی مذاکرات از همیشه بسیار کمرنگ‌تر شده است. و حالا مردم غزه خواهان بازگشت به اراضی اشغالی شده‌اند، حقی که در یکی از قطع‌نامه‌های سازمان ملل نیز برای ایشان تصریح شده. اما بازگشت آن‌ها، صرفاً به دلیل یهودی نبودن، برای اسرائیل که خود را دولتی اختصاصاً یهودی می‌داند، تهدید تلقی می‌شود. یک دولت یهودی، نمی‌تواند و نمی‌خواهد دو میلیون عرب غیریهودی را در میان مردم خود داشته باشد.

3-  اعتراض‌های چند روز اخیر از کجا شروع شده، چگونه و به چه هدف انجام شده است؟

هم‌زمان با بهار عربی، احمد ابو ارتیمه، جوانی 33 ساله، در صفحه‌ی فیس‌بوک خود نوشت: «چه می‌شد اگر دویست‌هزار فلسطینی به‌صورت صلح‌آمیز به سمت مرز [و به سوی سرزمین اجدادیشان که امروز اسرائیل نامیده شده] می‌رفتند و با خود نوشته‌هایی حمل می‌کردند که روی آن درج شده که آن‌ها فقط می‌خواهند به سرزمینشان برگردند؟»

این پیشنهاد ابو ارتیمه، در آن زمان پیشنهادی دیوانه‌وار تلقی شد، اما امسال و با وخیم‌تر شدن شرایط و پس از اعلام انتقال سفارت به بیت‌المقدس، صورتی عملی به خود گرفت. آن‌ها تصمیم‌گرفتند به‌صورت صلح‌آمیز و بی هیچ سلاح یا وسیله‌ی تهدید‌آمیزی به سوی فنس‌های ساخته شده توسط اسرائیل بروند و به مدت شش هفته، از روز زمین (30 مارس) تا روز نکبت (15 می)، این راهپیمایی مسالمت‌آمیز را تکرار کنند. آنان،‌ نام این تظاهرات را «راهپیماییِ بزرگِ بازگشت» گذاشتند. شریف عبدالقدوس، خبرنگار «دماکراسی ناو!» در غزه، که شخصاً در محل راهپیمایی‌ها حضور داشته، می‌گوید: «آن‌ها از ابتدا اصرار داشتند که این یک مقاومت صلح‌آمیز باشد؛ چرا که سلاح‌های زیادی در غزه هست. حماس و گروه‌های دیگر موشک‌هایی دارند که می‌توانند شلیک کنند، اما رهبری مشترکِ اعتراضات تصمیم گرفتند که از هیچ سلاحی استفاده نکنند، و از هیچ پرچمی جز پرچم فلسطین استفاده نکنند، و هیچ یونیفرم نظامی‌ای نداشته باشند. و همه‌ی این تصمیمات 100 درصد رعایت شد»

4-  واکنش دولت و ارتش اسرائیل چگونه بود؟

▫️دولت و ارتش اسرائیل از همان اولین روزهای راهپیمایی شش هفته‌ای بازگشت، با خشونت زیادی با معترضان برخورد کرد. تا پیش از راهپیمایی روز نکبت که کشتار گسترده‌ای در آن رخ داد، در طول شش هفته بیش از 40 فلسطینی کشته و قریب به 8000 نفر زخمی شده بودند. این در حالی است که هیچ‌یک از فلسطینیان حتی به فردی اسرائیلی نزدیک هم نشده بود.

در یک روز مانده به روز نکبت، یعنی روز 14 می، که سالگرد اخراج فلسطینیان از سرزمینشان و تأسیس دولت اسرائیل است، و هم‌زمان با مراسم تشریفاتی مجلل انتقال سفارت آمریکا به بیت‌المقدس با حضور دختر و داماد ترامپ، تک‌تیراندازان به خشونت خود افزودند. تک‌تیراندازان اسرائیلی، که با پوشش کامل زرهی و در فاصله‌ای بسیار دور از راهپیمایی کنندگان مستقر شده بودند، با هدف‌گیری دقیق و با گلوله‌هایی ویژه که سرعت و آسیب‌رسانیِ بیش از حد معمول دارند، راهپیمایی‌کنندگان را به‌صورتی مرگبار هدف قرار دادند. به گزارش عبدالقدوس، آن‌ها حتی افرادی را که در فاصله‌ی دوری از فنس بوده و به هیچ وجه در حال نزدیک شدن به فنس نبودند را نیز هدف می‌گرفتند. او می‌گوید: «باید بدانید که گلوله‌ی تک‌تیراندازها پی‌درپی شلیک نمی‌شوند. اصلاً رگباری از آتش در کار نیست. روشمند، با تأمل و دقیق است. یک صدای شلیک می‌شنوی، و یک نفر می‌افتد. آن‌گاه بدن خونینش را می‌برند. چند دقیقه می‌گذرد، یک صدای شلیک دیگر می‌شنوی، و یک نفر دیگر می‌افتد. دیروز همین‌طوری به 1350 نفر شلیک کردند.»

در کنار شلیک‌هایی که مستقیماً منجر به کشته‌شدن شده، آن‌ها عامدانه «پا»ی راهپیمایی‌کنندگان را هدف می‌گرفتند تا درس عبرتی از آن‌ها برای دیگران بسازند. محمد شهاده، دانشجوی غزه‌ایِ مطالعات توسعه در دانشگاه لوند سوئد، به «دماکراسی ناو!» می‌گوید: «منطق پشت پاسخ اسرائیلی‌ها به تظاهرکنندگانِ عاری از خشونت را بهتر از هرچیز می‌توان از فیلمی که سازمان مردم‌نهادِ اسرائیلی، بیت‌سلم، منتشر کرده، مشاهده کرد. در این فیلم یک سرباز اسرائیلی در کرانه‌ی باختری به سرباز دیگری توصیه می‌کند که از فاصله‌ی دور به مردم شلیک نکند، بلکه صبر کند تا نزدیک‌تر بیایند و بعد آن‌ها را به یک «قصه‌ی عبرت‌آموز» بدل کند، چرا که آن سرباز معتقد است که وقتی یک نفر تا آخر عمر مجبور شود روی ویلچر بنشیند، بقیه دیگر به سربازان سنگ پرت نخواهند کرد. حالا این همان سناریوست که در غزه تکرار می‌شود. اسرائیل مصمم است که درس عبرتی به اهالی غزه بدهد: که با مبارزه‌ی عاری از خشونت نمی‌شود پیش رفت»

عبدالقدوس نیز می‌گوید: «[واکنش اسرائیلی‌ها] مرا یاد انتفاضه‌ی اول می‌اندازد. [آن زمان] اسرائیلی‌ها دست کسانی که سنگ پرت می‌کردند را می‌شکستند. و حالا که فلسطینی‌ها با پای پیاده به سوی مرز قدم برمی‌دارند، پایشان را هدف قرار می‌دهند»

طبق آخرین گزارش‌ها، در روز نکبت 62 فلسطینی بدین‌ترتیب کشته شده و حدود 2700 نفر زخمی شدند. در میان کشته‌ها افراد معلول، پرسنل اورژانس و کودکان نیز به چشم می‌خورند.

در یکی از همین روزها، سخن‌گوی عرب‌زبان بنیامین نتانیاهو ویدیویی از شلیک به پای یکی از راهپیمایی‌کنندگان را روی توییتر قرار داده و نوشته بود: «این کمترین اتفاقی است که برای کسی که بخواهد از فنس امنیتی ما عبور کند خواهد افتاد»

سجاد هاشمی نژاد
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان