کد خبر: ۱۸۴۵۵
تاریخ انتشار: ۰۷ مرداد ۱۳۹۹ - ۱۷:۰۸-28 July 2020
لودوپا به تنهایی و یا در ترکیب با کاربی برای درمان بیماری پارکینسون و بعضی اختلالات مشابه استفاده می شود.
عصراسلام: برخی از بیماران نیاز به ترکیبی ازاین داروها دارند، در حالی که دیگران از لوودوپا به تنهایی بهره مند می  شوند. با بهبود کنترل عضلانی، این دارو اجازه می دهد تا حرکات بدن  طبیعی تر شود.

لوودوپا به تنهایی و یا در ترکیب با کربی دوپا فقط با تجویز دکتر مصرف شود.

اشکال دارویی: 
• کپسول
• قرص

داروی لودوپا باید همراه با الکل و دخانیات مصرف نشود و همچنین با غذای پر پروتئین نیز تداخل دارد. بنابر این باید سعی شود با این مواد استفاده شود.

مشکلات پزشکی

وجود مشکلات پزشکی ممکن است به استفاده از این دارو تاثیر می گذارد.  به دکتر خود مشکلات پزشکی دیگرتان را اطلاع دهید، به ویژه :
• دیابت ( بیماری قند  ) مقدار انسولین یا داروهای خوراکی ضد دیابت 
 که شما نیاز دارید که ممکن است تغییر کند
• آمفیزم ، آسم ، برونشیت، یا سایر بیماری ریوی مزمن و یا
• آب سیاه یا
• قلب و یا بیماری رگ های خونی و یا
• مشکلات هورمون و یا
• ملانوم ( نوعی سرطان پوست )  یا
•بیماری روانپزشکی  که لودوپا ممکن است شرایط را بدتر می کند
• بیماری کلیوی و یا
• بیماری کبدی که سطح خونی  لوودوپا  را ممکن است افزایش دهد و افزایش احتمال عوارض جانبی
• اختلالات تشنجی ،  ابتلا به تشنج ممکن است افزایش یافته است
• زخم معده: زخم ممکن است دوباره رخ می دهد

آنجا که پروتئین ممکن است با پاسخ بدن به لوودوپا تداخل رژیم غذایی با پروتئین بالا باید اجتناب شود.

• پیریدوکسین یا وتامین B 6 باعث  کاهش اثرات لوودوپا می‌شود.
•  مقدار پیریدوکسین در برخی از مواد غذایی مانند موز، زرده تخم مرغ ، لوبیا ، گوشت ، بادام زمینی، و غلات سبوس دار یافت می شود.با دکتر خود در مورد مقدار این مواد غذایی در رژیم غذایی خود مشورت کنید .

اگر شما یک دوز از این دارو را از دست دادید ، آن را در اسرع وقت مصرف کنید با این حال، اگر به ساعت دوز بعدی نزدیک است دوز بعدی را مصرف کنید.

ذخیره سازی

دارو در ظروف در بسته در دمای اتاق ، دور از حرارت ، رطوبت، و نور مستقیم .انجماد نگه دارید.
از دسترس اطفال دور نگه دارید.

عوارض مهم و شایع:

 • تفکر غیر طبیعی:
• اضطراب
• فشار دادن دندانها
• عدم تعادل
• سردرگمی
• اشکال در بلع
• سرگیجه
• آبیاری بیش از حد از دهان
• احساس ضعف
• احساس عمومی ناراحتی و یا بیماری
• توهم (همه چیز دیدن، شنیدن، و یا احساس که وجود ندارد)
• لرزش دست، افزایش یافته است
• تهوع یا استفراغ
• بی حسی
• جنبش های غیر معمول و کنترل نشده از بدن، از جمله صورت، زبان، بازوها، دستها، سر، و قسمت بالای بدن
• خستگی و ضعف غیر معمول

عوارض مهم و کمتر شایع

• تاری دید
• ادرار کردن سخت
• مشکل در باز کردن دهان
• گشاد شد شدن مردمک
• سرگیجه یا سبکی سر هنگام بلند شدن از وضعیت نشسته یا ​​نشسته
• دوبینی
• نامنظم، و یا تپش ضربان قلب
• گرگرفتگی
• افزایش چشمک زدن و یا اسپاسم پلک
• از دست دادن کنترل مثانه
• افسردگی روانی
• خلق و خوی های دیگر و یا تغییرات ذهنی
• جوش های پوستی
• افزایش وزن غیر معمول و یا از دست دادن

عوارض مهم ولی نادر

 • یا درد ساق پا
• مدفوع قیری خونی یا سیاه و سفید
• لرز
• تشنج (تشنج)
• تب
• فشار خون بالا
• عدم توانایی در حرکت چشم
• از دست دادن اشتها
• درد، حساسیت به لمس، یا تورم پا یا ساق پا
• پوست رنگ پریده
•  نعوظ آلت تناسلی نامناسب  و دردناک
• گلو درد
• درد معده
• تورم صورت
• تورم پا و یا پایین پاها
• استفراغ خون و یا مواد اولیه ای که به نظر می رسد مانند قهوه

عوارض با اهمیت کمتر ولی شایع

 • درد شکم
• خشکی دهان
• از دست دادن اشتها
• کابوس

عوارض با اهمیت کمتر وکمتر شایع

 • یبوست
• اسهال
• فلاشینگ پوست
• سردرد
• سکسکه
• افزایش تعریق
• کشش عضلات
• مشکل در خواب

این دارو ممکن است گاهی اوقات باعث شود که رنگ ادرار، بزاق و عرق  تیره تر از حد معمول شود.

اسامی تجاری : پارکین سی و مادوپار Larodopa, Dopar



                                                     ***

مادوپار از ترکیب دو داروی لوودوپا و بنسرازید تشکیل شده است. داروهای مشابه آن در ایران بنامهای نوراستور، لوودوپا بی و لووپارکین موجود است.

لوودوپا سی، الدورام سی، پارکین سی، ایزیکام، سینمت، داروهای مشابه هم هستند که از ترکیب لوودوپا و کاربی دوپا تشکیل شده است.

گرچه این دو گروه دارویی نسبتا مشابه هم هستند اما ماده همراه لوودوپا در آنها متفاوت است. در برخی افراد حتی تعویض برند دارویی نیز سبب تغییر پاسخ درمانی شود، پس بهتر است حتی نوع تجاری دارو هم  تغییر نکند.

داروی مادوپار که یکی از داروهای اصلی درمان بیماری پارکینسون است در واقع ترکیبی از دو ماده لوودوپا و بنزسرازید است. داروهای ایرانی موجود در داروخانه‌ها از جمله الدورام سی، پارکین سی و یا لوودوپا سی در واقع معادل داروی معروف ساینمت (Sinemet) هستند که از ترکیب دو ماده لوودوپا و کاربی دوپا تشکیل شده است. 

ماده دوم همراه لوودوپا یعنی بنسرازید در مادوپار و کاربی دوپا در ساینمت سبب کاهش عوارض دارویی مثل تهوع و استفراغ و نوسان فشار خون می شود و میزان اثربخشی دارو را بیشتر می کند. در برخی بیماران تحمل مادوپار بهتر از ساینمت و برخی هم بلعکس ساینمت بهتر است. 

درمان بیماری پارکینسون

اگر چه هنوز درمان قطعی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد اما درمان های دارویی و جراحی در بسیاری از بیماران موثر هستند.

گروههای اصلی درمان دارویی بیماری پارکینسون شامل: لوودوپا، محرک های دوپامین، مهارکننده های آنزیم های غیر فعال کننده دوپامین، آنتی کولینرژیک ها و آمانتادین هستند.
لوودوپا (L.dopa): لوودوپا موثر ترین داروی درمان علائم بیماری پارکینسون است. این دارو به ویژه در کاهش مشکلات ناشی از کندی حرکت موثر است. لرزش و سفتی را نیز می توان تا حدود زیادی با لوودوپا بهبودی بخشید. لوودوپا با نام های مختلف تجاری مثل Sinemet, Madopar, Parkin c, L Doram c و Isicom عرضه می شود.

درمان معمولا با مقادیر کم دارو به صورت دو تا سه بار در روز همراه با غذا (برای به حداقل رساندن تهوع که شایع ترین عارضه جانبی اولیه است) آغاز می شود. مقدار دارو سپس با توجه به تحمل فرد و کمترین دوز لازمه برای کنترل علایم، به آرامی در طی چند روز تا چند هفته افزایش می یابد. در برخی موارد بویژه زمانیکه مدت زمان تاثیر دارو کم می شود و لازم است دارو با فاصله زمانی کوتاه مدت مصرف شود می توان بجای مصرف داروهای معمولی لودوپا در چند نوبت از قرص های آهسته رهش استفاده کرد. اشکال آهسته رهش دارو با آزاد سازی تدریجی دارو سبب تاثیر طولانی تر دارو و کاهش نوسان مقدار دارو در خون و در نتیجه عوارضی مثل جمود و یا حرکات غیر ارادی و غیر طبیعی می شود. 
 
عوارض جانبی: شایع ترین عوارض جانبی لوودوپا، تهوع، خواب آلودگی، سرگیجه و سردرد است. عوارض جانبی جدی تر می تواند شامل گیجی، توهم، هذیان، اضطراب و روان پریشی باشد . این عوارض در افراد مسن شایع تر است. شروع با مقادیر پایین و افزایش تدریجی دارو می تواند  تا حدود زیادی عوارض جانبی را به حداقل رساند.

در بسیاری از موارد، در دراز مدت (۵ تا ۱۰ سال) استفاده از لوودوپا با عوارض نوسانات حرکتی وحرکات غیر طبیعی همراه می شود. نوسانات حرکتی به صورت نوسان وضعیت توانایی حرکتی بیمار است به طوریکه در فواصل کوتاهی از مصرف لوودوپای سریع الاثر توانایی حرکتی چنان زیاد می شود که بیمار دچار حرکات اضافی غیر ارادی می شود و بعد از مدتی سریعاً اثر دارو از بین رفته بیمار دچار حالت جمود و سفتی می شود. در این موارد نیز استفاده از داروهای آهسته رهش و همین طور داروهای دیگر درمان علایم پارکینسون کمک کننده خواهند بود.

مهارکننده های منوآمینواکسیداز: مهارکننده های مونوآمین اکسیدازB، با مسدود کردن اثر آنزیم های غیر فعال کننده دوپامین سبب بهبود علایم می شوند. از داروهای معروف این گروه، سلژیلین Selegiline (Eldepryl ®)  و رازاژیلین rasagiline (Azilect ®)  را می توان نام برد. اثر این داروها طولانی تر است و تا حدودی سبب کاهش نشانه های بیماری پارکینسون می شوند بعلاوه ممکن است به حفاظت از سلولهای دوپامین ساز نیز کمک کنند. این داروها به تنهایی یا در ترکیب با لوودوپا و یا دیگر داروهایضد پارکینسون استفاده می شوند.

عوارض جانبی احتمالی این داروها شامل تهوع، سردرد، و ایجاد مشکل در به خواب رفتن باشد. در افراد مسن ممکن است موجب گیجی شود.

محرک های دوپامین: محرک های دوپامین به طور مستقیم سبب تحریک گیرنده های دوپامینی در مغز می شوند. از داروهای در دسترساین گروه می توان بروموکریپتین، پرامیپکسولpramipexole (Mirapex ®, Sifrol®, Restin®)  و روپینیرول ropinirole (Requip®)  را نام برد. محرک های دوپامین در درمان نشانه های بیماری پارکینسون کمی کمتر از لوودوپا موثر هستند و دارای عوارض جانبی بیشتر به ویژه خواب آلودگی، تورم پاها و توهم بینایی هستند.

محرک های دوپامین را می توان به تنهایی به عنوان درمان اولیه در برخی از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون، به خصوص کسانی که قبل از ۶۵ سالگی دچار بیماری شده اند استفاده کرد. استفاده از محرکهای دوپامینی ممکن است نیاز به لوودوپا را تا مدتها به تعویق اندازند.

عوارض جانبی شایع محرکهای های دوپامین عبارتند از: خواب آلودگی، تهوع، استفراغ، افت فشار خون در حالت ایستاده، گیجی، توهم و ورم پاها. شروع با مقادیر پایین و افزایش آرام در طی یک دوره چند هفته ای سبب به حداقل رساندن عوارض جانبی دارو می شود. پرامیپکسول ممکن است سبب حمله خواب ناگهانی و بدون هشدار شود. لذا افرادی که از این دارو استفاده می کنند به خصوص هنگامی که دوز بیشتر از 1/5میلی گرم در روز مصرف می کنند باید مراقب باشند این حالت موقع رانندگی ممکن است خطر آفرین باشد.

مهار کننده هایCOMT : از داروهای معروف این گروه می توان tolcapone (Tasmar ®)  وentacapone (Comtan ®) را نام برد. این داروها سبب طولانی تر شدن و افزایش اثر لوودوپا می شوند بنابراین دردرمان افرادیکه دچار نوسانات حرکتی با لوودوپا شده اند استفاده می شود. این دارو به تنهایی هیچ اثری ندارد و باید همراه لوودوپا مصرف شود. داروی رایج در این گروه Stalevo  است که حاوی سه ترکیب لوودوپا، کاربی دوپا و انتاکاپون است.

شایع ترین عوارض جانبی شامل حرکات غیر طبیعی، توهم، گیجی، تهوع، اسهال، تغییر رنگ نارنجی رنگ ادرار و افت فشار خون موقع برخاستن است.

داروهای ضد استیل کولین: داروهای ضد استیل کولین به منظور کاهش علائم لرزش آزاردهنده در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون با سن کمتر از ۷۰ سال توصیه می شود. داروهای ضد استیل کولین را به تنهایی یا همراه با لوودوپا یا محرک های دوپامین در افراد مبتلا به بیماری پیشرفته که دچار لرزش مداوم هستند تجویز می کنند.

از داروهای ضد استیل کولین مورد استفاده می توان تری هگزیفنیدیل(trihexyphenidyl) و بی پریدین(biperiden)را نام برد.

شایع ترین عوارض جانبی داروهای ضد استیل کولین عبارتند از: خشکی دهان، تاری دید، یبوست، تهوع، اشکال در تخلیه مثانه،  اختلال تعریق و تند شدن ضربان قلب. از عوارض جانبی دیگر به خصوص در افراد مسن اختلال حافظه، گیجی و توهم را می توان ذکر کرد.

آمانتادین: آمانتادین(Symmetrel ®) یک داروی ضد ویروسی است که برای جلوگیری از آنفلوآنزا ارائه شده است، اما در موارد خفیف بیماری به بهبود علایم بیماری پارکینسون کمک می کند.

عوارض جانبی احتمالی آمانتادین شامل توهم، ظهور لکه ها و نقاط بنفش رنگ در پوست مچ و ساق پا و تورم مچ پا است.


برگرفته شده از ameli.blog.ir
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها