کد خبر: ۱۸۰۸۶
تاریخ انتشار: ۲۳ تير ۱۳۹۹ - ۱۱:۵۷-13 July 2020
به نظر می‌رسد یکی از مشكلات مهم در کشور ایران، اين است كه، تكنولوژى در دست مردم قرار مي‌گيرد، بدون آن كه آموزش و راهنمايى لازم پیرامون آن تکنولوژی، در اختیار مردم قرار گیرد؛ مثلاً همين ظهور شبكه‌هاى مجازى اجتماعى.
در حال حاضر، بين اکثر مردم و خانواده‌های ایرانی، استفاده از «گروه‌های مجازی» مرسوم شده است، در صورتی که مردم نمی‌دانن که چه طور باید در این شبکه‌ها رفتار رفتار نمایند؛ تا مشکلی برای خود و دیگران به وجود نیاید.
.
به عنوان نمونه، با این سؤال مطلب را آغاز می‌کنم:
گروه‌های فامیلی، یا صنفی و یا دوستانه، چه شاخصه‌هایی دارند؟ و اعضاء گروه‌ها، لازم است که چه رفتارهایی داشته باشند، و چه رفتارهایی، نداشته باشند؟
مثلاً
آیا درست است که یکی یا برخی افرادی، با علایق و ذهنیات خود، برای دیگران تعیین تکلیف کنند؟ یا به عبارتی، به بقیه افراد گروه زور بگویند؟
یعنی، نظر خودشان را قاعده و قانون برای گروه، فرض کنند؟ و یک تعریف یا قانون شخصی از خود ارایه بدهند، و توقع داشته باشند تا بقیه افراد، از این قانون و خواسته ایشان تبعیت کنند؟
.
به نظر می‌رسد که اولین کار و بهترین کار در گروه‌های فامیلی، صنفی، دوستانه و ... فرض «شهر مجازی» است؛ یعنی محلی که قرار است افرادی در داخلش با تعامل سازنده و به خوبی، زندگی کنند.
روشن است که هر شهری، برای خودش قانون نیاز دارد؛ اما این قانون، چیزی نیست که یک نفر یا دو نفر، آن را به دیگران انشاء کنند؛ و بقیه افراد گروه، چشم‌گویان شوند.
.
بدیهی است که قانون یک شهر، لازم است تا با اتفاق اراء، تدوین شود.
به عنوان نمونه، در یک گروه فامیلی، می‌شود قوانینی را از طرف همه و با همفکری همه، ارایه داد؛ و آن را به رای عمومی گذاشت.
مثلاً اینکه، چه چیزی قابل اشتراک‌گذاری است؛ حدود آن چگونه باشد؛ تعداد انتشار و ... چگونه باید باشند.
.
اکنون، غالب گروه‌های اجتماعی، بدون قانون هستند؛ و چون افراد مختلف و سلایق گوناگون است، معمولاً تنش‌هایی میان افراد گروه حاصل می‌شود که در مواردی به کدورت ختم می‌گردد.
به عنوان نمونه، برخی افراد مخالف نشر مطالب سیاسی در گروه‌های فامیلی هستند؛ سؤال: چرا نباید در گروه فامیلی، مطلب سیاسی یا حرف سیاسی زده شود؟
آیا این، وحی منزل است؟ یا نظر یکی دو نفر از افراد گروه، که عقیده دارند حرف سیاسی موجب کدورت می‌شود.
.
 
 روشن است که افراد گروه، مختلف هستند؛ بنابراین ممکن است یک نفر بگوید حرف سیاسی نزنید؛ یک نفر بگوید حرف دینی نزنید، و یک نفر نیز، مخالف انتشار موسیقی باشد؛ و یک نفر مخالف ...
با این وضعیت، اگر هر چیزی ممنوع شود، به صرف اینکه افرادی ناراحت می‌شوند؛ یا کدورت ایجاد می‌شود، آن وقت گروه اجتماعی فامیلی یا دوستانه، تبدیل به گروه «صلوات» و «فاتحه» خواهد شد؛ چرا؟ چون همه می‌ترسند مطلبی نشر دهند.
.
به نظر می‌رسد که می‌توان با تدابیر و وضع قوانین لازم، بستری ایجاد کرد تا هر کسی، بداند چه چیزی منتشر نکند و چه چیزی جزوه محدوده انتشار است؛ و از این طریق، یک گروه فامیلی فعال، با مشارکت همه اعضای گروه ایجاد کرد، تا در همه موضوعات، تبادل اطلاعات و نظر و تحلیل، وجود داشته باشد.
.
پیشنهاد
به جای قیچی کردن زبان و قلم افراد، چه با «لفت دادن» و چه با «مناقشه» و «جنگ»، بهتر است افراد یک گروه، اساسنامه و اصولی را تدوین کنند؛ و مواد آن را به رای بگذارند.
این گونه، هم گروه اجتماعی فعال خواهد شد، و هم تنش و کدورت ایجاد نمی‌گردد؛ و تمرینی خواهد شد برای رفتار مدنی، و احترام به آراء مخالف.
.
مواردی که می‌شود راجع به آن فکر کرد و قوانینی را برای گروه‌ها وضع کرد؛ مثلا:
۱- موضوع انتشار
۲- تعداد انتشار در روز
۳- حجم انتشار
۴- تعداد مجاز پیام مباحثات
۵- مقدار مجاز متن مباحثات
۶- زمان انتشار
۷- ارایه منبع انتشار
۸- تعیین محدوده حق لفت
۹- تعیین محدود حق ازادی بیان
۱۰- مجازات قانون شکنان
۱۱- داور جهت کنترل قوانین
۱۲- ربیس گروه جهت اعلام ختم مناقشات و ...

کاظم استادی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها