کد خبر: ۱۷۸۳۳
تاریخ انتشار: ۱۱ تير ۱۳۹۹ - ۱۱:۰۸-01 July 2020
در زمان کودکی ما، برنامۀ کودک صدا و سیما در سالگرد انقلاب ۵۷ حقیقتاً کودکانه بود.
عصراسلام: منظور از کودکانه این نیست که برای کودکان مناسب بود؛ بلکه منظور این است که ساخت و پرداخت آنها از اذهانی کودکانه و بل کودن صادر می‌شد_ اذهانی انقلابی که خیال می‌کردند راه خوار کردن خانوادۀ پهلوی در چشم بچه‌ها ساختن عروسک‌هایی دهن‌گشاد و کاریکاتورهایی شلوغ و شلخته است که بر صفحۀ تلویزیون جفتک‌چارکش می‌اندازند. 

خیال می‌کردند با این شلنگ‌تخته‌ها درس تاریخ می‌دهند، در حالی که میلیون‌ها جفت چشم‌ کودکانه‌ای که هر روز ساعت پنج عصر به صفحۀ تلویزیون خیره می‌شد تا سهم فقیرانه‌اش از تلویزیون انقلابی را ببیند هم به سادگی قادر بود بین آن حجم عظیم نفرت‌پراکنی و عقده‌گشایی با "تاریخ" فرق بگذارد. 

اما این طرز نفرت‌پراکنی و عقده‌گشایی نه مختص سال‌های اول انقلاب بود و نه منحصر به تلویزیون. هنوز که هنوز است، بعد از گذشت بیش از چهل سال از انقلاب ۵۷، نه فقط در صداوسیما که اساساً حرجی بر آن نیست، بلکه در متون تحقیقی و دانشگاهی هم دم خروس بیرون می‌زند: برای خوارداشت رضاشاه او را به‌عمد رضاخان می‌نویسند و خیال می‌کنند تاریخ با این طرز لجاجت‌های کودکانه تغییر می‌کند!

گفتن و نوشتن رضاخان به جای رضاشاه، در دوره‌ای که او رسماً پادشاه ایران بوده، اشتباه است. در متون تحقیقی و تاریخی و دانشگاهی، اگر به بعد از ۱۳۰۴ اشاره می‌کنیم، باید از لقب رسمی "رضاشاه" استفاده کنیم‌ـ چه خوشمان بیاید و چه نیاید. اگر به قبل از ۱۳۰۴ ارجاع می‌دهیم، بسته به زمان مورد اشاره، می‌توانیم القاب رضا سوادکوهی، رضاخان، رضاخان میرپنج و سردارسپه را به کار ببریم. بالاخص ما ویراستاران باید متوجه دلالت‌های متن باشیم و خطای نویسندگان را متذکر شویم. جملۀ «رضاخان به ترکیه رفت و با آتاترک دیدار کرد.» اشتباه است، زیرا رضا پهلوی در زمان انجام این سفر "شاه" بوده است و باید گفت: «رضاشاه به ترکیه رفت و با آتاترک دیدار کرد.» همچنین خطاست اگر بگوییم: «رضاشاه با فرمان احمدشاه قاجار به نخست‌وزیری منصوب شد.» چون واضح است که در ۱۳۰۲ او هنوز شاه نبوده است.

کسی که در خارج از قید زمانی مذکور رضا پهلوی را رضاخان بخواند و بنویسد، یا مغرض است یا تاریخ نمی‌داند یا حساسیت زبانی‌اش پرورش نیافته است. الفاظ "آخوند" و "ملا" و "روحانی" و "معمم" هم، هرچند به یک مصداق اشاره می‌کنند، با هم یکی نیستند و نویسنده یا گوینده با انتخاب یکی از این واژه‌ها سایۀ دلالت‌های ضمنی را در متن خویش وارد می‌کند.

سرآخر ما نفهمیدیم «شاه» بودن خوب است یا بد؟! اگر خوب است چرا برانداختیدشان؟! و اگر بد است چرا از به کار بردن لفظ "شاه" اکراه دارید؟ خب همین لقب شرم‌آور "شاه" را دنبال اسمشان بیاورید و دست‌کم خطای تاریخی نسازید.
 

سایه اقتصادی‌نیا
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان