کد خبر: ۱۶۸۶۰
تاریخ انتشار: ۰۳ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۷:۳۱-23 May 2020
دهه هفتاد بود که شبکه دو تلویزیون با پخش یک سریال خیلی از مردم را بیننده خود کرد.سریال «در پناه تو» که حمید لبخنده آن را کارگردانی کرده بود.سریالی با داستانی متفاوت که برای اولین بار فضای دانشگاه‌ها و روابط دختران و پسران دانشجو را به نمایش گذاشت.
 در پناه تو داستان عشق مثلثی بین سه دانشجو بود؛ محمد( حسن جوهرچی) ، رامین (رامین پرچمی) و مریم( لعیا زنگنه).محمد عاشق مریم بود اما عشق‌اش را بروز نداده بود.رامین هم عاشق مریم شده بود اما عشق‌اش را خیلی زود بروز داد.اول از همه هم به محمد گفت و محمد هم به رسم عشاق کوچه مردان، پا پس کشید تا رامین به مریم برسد.اما بعد از مدت کوتاهی رامین با مریم اختلاف پیدا کرد و کارشان به طلاق کشید و بعد از این ماجرا بود که محمد به داد مریم آسیب دیده رسید و به او ابراز عشق کرد و در نهایت با او ازدواج کرد...!

جدا از این داستان عاشقانه و رمانتیک که خیلی از مردم را جذب کرد؛ لعیا زنگنه بازیگر نقش مریم یکی دیگر از قلاب‌هایی بود که مردم را به تور سریال در پناه تو انداخت.

برای اولین بار مردم در این سریال با بازیگر جوان و خوش سیمایی روبه رو شدند که چادر به سر داشت و کیف‌اش را جور مخصوصی روی دوش‌اش می‌انداخت و تمام جذابیت‌های یک زن جوان مسلمان و محجبه را داشت.تیپ و پوشش و حتی نوع رفتار و میمیک چهره لعیا زنگنه؛  بازیگر نقش مریم خیلی زود بین دختران جوان باب شد و پسران دهه هفتادی در میان دختران به دنبال دختری می‌گشتند که شبیه مریم ( زنگنه) باشد.

تب لعیا زنگنه بالا گرفت و خیلی‌ها به این فکر می‌کردند که این بازیگر خیلی زود تبدیل به سوپر استار خواهد شد.عباس رافعی اولین کارگردانی بود که بعد از سریال در پناه تو به سراغ زنگنه رفت و نقش اول فیلم سینمایی راز مینا را به او سپرد.اما راز مینا آنقدر داستان جذابی نداشت که بیننده را با خود همراه کند و در گیشه شکست خورد.

این شکست را می‌توان به شکست زنگنه در سینما تعمیم داد.این بازیگر بعد از راز مینا در فیلم‌هایی مانند شیفته، رنگ شب، تکیه بر باد، هفت ترانه، مزاحم، رئیس، تب، خیابان‌های آرام،‌جرم و زندگی خصوصی بازی کرد.اما هیچ‌گاه نتوانست به عنوان یک ستاره در سینما بدرخشد هر چند بازی متفاوت او در فیلم رئیس و تکیه بر باد نظر مردم و برخی از منتقدان را به خود جلب کرد.


در فیلم رئیس زنگنه نقش یک زن معتاد را بازی کرد.همین فیلم بود که نشان داد زنگنه بعد از گذشت سال‌ها همه خصوصیاتی را که در سریال در پناه تو در بازی‌اش نشان داد در کارهای دیگر هم به نمایش گذاشته و هیچ تغییری حتی در میمیک، نوع بیان و رفتار او به وجود نیامده است، فقط عصبی‌تر شده و تیک‌ها و رفتارهای عصبی او در کارهای دیگر جلوه بیشتری پیدا کرده است. در فیلم تکیه بر باد هم او نقش یک زن جوان جنوبی را بازی کرد که در این فیلم هم در پس چهره معصوم او عصبیت ذاتی‌اش  دیده می‌شد.

لعیا زنگنه بعد از بازی در سریال در پناه تو همکاری‌اش را با لبخنده ادامه داد و در سریال در قلب من بازی کرد که این سریال نه توفیقی برای زنگنه به همراه داشت و نه برای لبخنده.

اما حسن فتحی با سپردن یک نقش کاملا خاص در سریال مدار صفر درجه این امکان را برای زنگنه فراهم کرد تا او توانایی‌هایش را به نمایش بگذارد اما زنگنه این نقش را هم کاملا تلخ و عصبی بازی کرد.


هر چند مقتضیات نقش هم چنین واکنش‌هایی را می‌طلبید اما می‌توان به این نکته هم توجه کرد که فتحی چون در نوع بازی زنگنه عصبیت و پرخاشگری را دیده بود او را برای بازی در نقش همسر سفیر ایران در خارج از کشور انتخاب کرد.

بعد از مدار صفر درجه بازهم شانس به سراغ زنگنه آمد و او در سریال اغما به کارگردانی سیروس مقدم نقش یک زن جوان و  پزشک را به عهده گرفت.امین تارخ هم که در این سریال نقش جراح را بازی می‌کرد به این خانم دکتر دلبسته شده بود و رابطه عاشقانه کنترل‌ شده‌ای بین آنها شکل گرفته بود.

زنگنه در این سریال کمی از نقش زنان عصبی فاصله گرفت شاید به این دلیل که مقدم در زمان تصویربرداری کاملا بازیگران آثارش را تحت نظر دارد و آنها را کنترل می‌کند و اجازه نمی‌دهد که حسی در آنها پررنگ‌تر از بقیه حس‌هایشان دیده شود و به عنوان امضای بازیگر در کار او ثبت شود.

مقدم بعد از اغما چند سریال دیگر هم ساخت اما زنگنه در هیچکدام آنها حضور نداشت هم‌چنانکه حسن فتحی در دیگر کارهایش از زنگنه استفاده نکرد.زنگنه ویژگی‌های خاصی دارد که هر کارگردانی معمولا فقط یک بار از حضور او در کارهایش استفاده می‌کند.شاید به این دلیل که این بازیگر سال‌هاست خودش و حس‌‌های بازیگری‌اش را تکرار می‌کند.


زنگنه این روزها عصبی‌تر شده است،او  اوج این عصبانیت را در سریال مادرانه به نمایش گذاشت.او در این سریال نقش زنی شکست‌خورده را بازی کرد که می‌خواست با خشم حق خود را بازستاند اما در آخر او به زنی مغموم ، شکست خورده و بدبخت تبدیل شد.

پخش سریال خواب بلند با بازی زنگنه از دیشب از شبکه سه شروع شده است.زنگنه در این سریال مقابل امیرحسین مدرس بازی می‌کند.او روزنامه‌نگاری است که به نوعی درگیر اتفاقات انتخابات سال 88 می‌شود. این دومین باری است که زنگنه در سریالی با محتوای سیاسی بازی می‌کند.

او سال گذشته با سریال راستش‌ را بگو به تلویزیون آمد.او در این سریال که با واکنش‌های مختلفی همراه بود و مخالفان زیادی داشت ، نقش استاد دانشگاهی را بازی می‌کرد که مدتی در خارج از کشور زندگی کرده بود.زنگنه در هر دوی این سریال‌ها باز هم چادر به سر کرد.اما در سریال راستش‌ را بگو آنقدر آرایش صورت او زیاد بود که برخی از سایت‌ها و خبرگزاری‌ها را به واکنش واداشت.

لعیا زنگنه کارنامه متنوع و تاحدودی کم‌کاری دارد.او در سریال‌ و فیلم‌های مختلف بازی کرده است.اما در کار او هیچ خطی نمی‌توان پیدا کرد که نشان دهد او به چه شخصیت‌هایی علاقمند است و یا دوست دارد در چه کارهایی بیشتر بازی کند.

لعیا زنگنه با همه ویژگی‌های ثابتی که دارد بخصوص با انتخاب‌هایش در یکی، دو سال گذشته نشان داده که دستمزد برایش مهم‌تر از تفکر در بازیگری است.او معمولا نقش‌هایی  را بازی می‌کند که از ظاهرشان چنین برمی‌آید برای آنها دستمزد بالایی گرفته است.

زنگنه در جمع‌‌هایی که بازیگران حضور دارند، حاضر نمی‌شود و در حرکت‌های جمعی هم همیشه غایب است. او را نمی توان در هیچ جمعی که بازیگران حضور دارند دید.بازیگران معمولا با هم دوست هستند و گاهی می‌توان عکس‌های دستجمعی و یا حداقل دو نفره آنها را در سایت‌های مجازی دید اما زنگنه حتی در این نوع عکس‌ها هم حضور ندارد.

او در جشنواره‌ها و جشن‌های سینمایی و تلویزیونی هم شرکت نمی‌کند.از مصاحبه درباره کارهایش هم خودداری می‌کند.همه این‌ها می‌تواند گواه این باشد که یا زنگنه خود را تافته جدا بافته از بقیه می‌داند و یا واقعا اعصاب و شور حضور در جمع را ندارد و حرکت یک نفره و شخصی را بیشتر از جمع می‌پسندد.

سریال خواب بلند را احمد کاوری کارگردانی کرده است، کاوری از معدود کارگردانانی است که حاضر شده برای بار دوم با زنگنه همکاری کند.پیش از این زنگنه در فیلم خودزنی به کارگردانی کاوری بازی کرده بود.

لعیا زنگنه در سال 92 همان شکل و شمایلی را که در دهه 70 و سال 74 با سریال در پناه تو تجربه کرده بود، باز هم تکرار می‌کند و نشان می‌دهد که هنوز هم نان مریم را می‌خورد.مریمی که اکنون خیلی عصبانی‌تر و پرخاشگرتر از گذشته است و کمتر کسی می‌تواند با او کنار بیاید.چنین به نظر می‌رسد حتی اگر بار دیگر «محمد» هم در اثری با او همبازی شود، نتواند دل سخت او را نرم کند!

تابلوی نقاشی‌اش با عنوان «درکه» هفته گذشته در نمایشگاه پازل در گالری پنجره به مبلغ 20‌میلیون‌تومان فروخته شد. تصویری نقاشی‌شده از یک کوچه به سبک امپرسیونیسم که نقاش اثر سعی کرده تنوع رنگی را در چارچوب نوری همان زمان ایجاد و حفظ کند. لعیا زنگنه بازیگری است که استعداد هنری‌اش سال 71توسط امین تارخ کشف شد. بازی‌اش در مجموعه تلویزیونی «در پناه تو» حمید لبخنده در سال 73 در یادها ماندگار شد. او طی این سال‌ها در راز مینا ، تکیه بر باد ، زندگی خصوصی ، جرم ، رییس ، خیابان‌های آرام و ... ایفای نقش کرده است. زنگنه از حضورش در نمایشگاه «پازل» و روند مطالعاتش در زمینه تاریخ هنر گفت. وی احساس خود را از دیده‌شدن نقاشی‌هایش اینطور بیان کرد: «دیده‌شدن اثر نقاش، جالب و هیجان‌انگیز است. استقبال از کار هنری و داشتن مخاطب یک ضرورت است. به‌خاطر بازیگر بودنم شاید تابلوی من زیادتر دیده شود، اما دوست دارم مانند یک نقاش دیده شوم و کارم را نقد کنند.» در ادامه گفتگوی سحر آزاد را با این نقاش و بازیگر در ادامه می‌خوانید.

برای مخاطبان هنرهای تجسمی، شما چهره‌ای آشنا در زمینه نقاشی محسوب نمی‌شوید و شاید خیلی‌ها با نمایشگاه«پازل» بود که فهمیدند لعیا زنگنه نقاشی هم می‌کند. نظرتان دراین‌باره چیست و بفرمایید این چندمین نمایشگاه شما بود؟

نمایشگاه اول من سال 2010 در تورنتو برپا شد. بعد از آن دو نمایشگاه خصوصی برپا کردم و بعد هم در نمایشگاه پازل در تهران شرکت داشتم.


قاشان مختلفی در نمایشگاه پازل شرکت داشتند. به‌طورکلی این نمایشگاه را چطور دیدید؟

 در نمایشگاه «پازل» چون انواع گفتمان و انواع نگاه‌ها، مشارکت و حضور فعال داشتند، بودن در آن برایم جالب بود. نقاشانی از نسل‌های متفاوت و نگرش‌های مختلف با سبک‌های گوناگون در کنار یکدیگر برایم قابل‌تحسین است. از این دست نمایشگاه هاکمتر دیده شده. نگاه متفاوت و ایجاد زمینه برای نقد آن می‌تواند باعث رشد و تعالی در این حوزه شود.

 ‌ اصولا تا چه اندازه در سبک‌ها و نحله‌های هنری جهان مطالعه و تامل داشته‌اید؟ چقدر هنر ایران را می‌شناسید؟

 فکر می‌کنم منظورتان از سبک‌ها، تاریخ هنر باشد. اول از همه مایلم که نسبت به این کلمه «تاریخ هنر» کمی صحبت کنیم. اگر نگاهمان به تاریخ هنر، همان نگاهی باشد که گذشته تاریخی و فهم ما از گذشته را شکل می‌دهد و به‌طرز سنتی تاریخ تحولات فرم و سبک را اصل قرار می‌دهد و هدف این تاریخ‌نگاری هنری هم در نهایت زدودن سایه‌ها و ابهامات و برجسته‌کردن نکاتی از گذشته است، که طی آن بر امروز و الان ما تاثیر می‌گذارد و برایمان هویتی می‌سازد که از قدمت نام کشورها بیشتر می‌شود یا نگاهمان به تاریخ هنر، نگاه جدید و نویی باشد که بیش از آنکه در مسایلی همچون زیبایی‌شناسی، ترکیب‌بندی، رنگ، شکل‌ها و تحول سبکی صحبت می‌کند و با کمک‌گرفتن از نظریه‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، مانند نظریه‌های «فوکو»، «دریدا»، «لاکان» و... راجع به تاریخ هنر و اثر هنری صحبت می‌کند

. نظریه‌هایی که خیلی زودتر در ادبیات و فیلم، جایشان را باز کردند، ولی هنوز در مورد هنرهای تجسمی به کندی و آرامی فراگیر می‌شود؛ باید بگویم من جذب هر دو نگاه به تاریخ هنر می‌شوم. چون تاریخ هنر جدید، راه‌های جدید و کشف‌نشده‌ای را به ما عرضه می‌کند. راه‌های نرفته همیشه می‌تواند هیجان‌انگیز باشد.

اما در مورد نگاه اول و کلاسیک به تاریخ هنر، کشف عظمت بزرگان، کشف دوباره فرهنگ‌ها، تلاش‌ها، فلسفه‌ای که به این تلاش‌ها شکل داده، بسیار آموزنده و جذاب است. من در دوره‌ای مانند تشنه‌ای بودم که به دریایی پر از زیبایی، رنگ، نور، تلألو و انسان‌هایی والا، با عظمت روحی بسیار، پرتاب شدم. تجربه‌ای که بعد از شناخت هر یک از سبک‌های کلاسیک تا هنر مدرن، باعث شد تا نوع نگاهم به دنیا و نقاشی تغییر کند.

 در جهانی سیر می‌کردم پر از رمز، پر از تلاش و همه در اوج، کشف جزییات و اینکه ضربات قلم‌موی «ونگوک» را می‌تواند در کارهای «دلاکروا» دید. و اینکه «ونگوک» تحت‌تاثیر یکی از بزرگان رمانتیک بوده، ‌چنان مرا به‌وجد می‌آورد که انگار مهم‌ترین کشف تاریخ هنر را انجام داده‌ام. بهترین لحظات و استادانم را در جست‌وجوی تاریخ هنری‌ام یافتم. جهان 500ساله مدرن (از دوره داوینچی تا امپرسیون‌ها) هنر مدرن قرن 19 در دوران صنعتی، ‌همیشه مورد علاقه من بوده است. البته این به معنای آن نیست که هنر جدید و تلاش‌های آن را دوست ندارم. به‌طور کلی دعوت «دریدا» و دیگر همفکرانش دعوتی است به جهان و سرزمین بی‌معنایی، تیره و پر از ابهام.

و این نکات برای هنرمندان (دوره جدید) به‌شدت جذاب می‌شود و در کارهای آنان تاثیر می‌گذارد. مانند نقاش معروف آلمانی «گرهارد ریشتر» که در مصاحبه‌ای می‌گوید: «من هیچ هدف، هیچ سیستم و هیچ گرایشی را دنبال نمی‌کنم، هیچ برنامه، سبک یا مسیری را ندارم. نمی‌دانم چه می‌خواهم، در کارم تداوم ندارم، از تردید مداوم خوشم می‌آید و...»

 الان نقاشی‌های «ریشتر» در بیشتر موزه‌ها یافت می‌شود. در نتیجه اینکه یک نقاش می‌تواند از فرصت‌های به‌دست‌آمده توسط فلاسفه عصر خودش به‌عنوان منبع خلاقه استفاده کند. در ایران اما شاید نگاه به بیرون و دریافت‌های نو از خصوصیت همیشگی فرهنگی‌مان باشد. مثلا همیشه به این فکر می‌کردم «صنیع‌الملک» تحت‌تاثیر کدامیک از نقاشان و آشنایی با چه مکتب غربی قرار گرفته؟

شما به آبرنگ‌ها و رنگ‌روغن‌هایش که دقیق می‌شوید، هم روح دوران و هم طراوت امروزی را همزمان در کارهایش می‌توانید ببینید. «صنیع‌الملک» برای من معادل «ترنر» در نقاشی‌ غرب است. که کارهایش امروزه هم، نو و بسیار پیشرو به‌نظر می‌آید. جواب این سوالم را به‌طور اتفاقی در مقاله‌ای که زنده‌یاد «یحیی ذکا» نوشته بود پیدا کردم.

 مقاله‌ای که به آثار نقاشان گرجی در زمان قاجار که در ایران خلق شده بودند و بر تاثیر آنان بر نقاشان ایرانی می‌پرداخته. فکر می‌کنید اگر آن تاثیر و سبک ادامه پیدا می‌کرد وضعیت امروزین نقاشی ما چگونه بود؟

تمامی افسوس من این است که چرا «کمال‌الملک» با اینکه در پاریس و اروپا، در آغاز هنر مدرن حضور داشت و آثار «رامبراند» را برای تمرین کپی می‌کرد، چرا و چرا شیفته «انگر» شد و انگر را انتخاب کرد؟ «انگر» در نقاشی غرب هم راهی بن‌بست بود! من با کارهای استادان مدرن دهه‌های 30 و 40 ایران در موزه‌ها و دیدن آثارشان در مجموعه‌های شخصی آشنا شدم.


کارهای شنی آقای «وزیری‌مقدم» و شاگردانش آقای «نامی»، «جعفری» و کارهای گرافیک آقای «شیوا» که بسیار دوستشان دارم. از خانم «منصوره حسینی» باید حتما اسم برد که بسیار فعال و بسیار تجربه‌گر هستند و بسیار قابل احترام. از استادانی که فیگوراتیو کار می‌کردند آقای «الخاص» و شاگردانش را می‌توانم نام ببرم.

کارهای «الخاص» من را به‌یاد اکسپرسیونیست‌های آلمانی می‌اندازد. اما سخت‌کوشی و تعهد «الخاص» به جامعه و اصالت محتوا در کارهایش برایم قابل احترام است. شما به شاگردانی که الخاص پرورش داده نگاهی بیندازید، «هادی ضیاءالدینی»، «نیلوفر قادری‌نژاد»، «منوچهر صفرزاده»، «بهمن بروجنی»، «رحمانی»، «سعدالدین» و «مسلمیان» که البته «مسلمیان» دهه‌های 70 و 80 را می‌توان تحت‌تاثیر «پاکباز» دانست که اکنون شخصیت مستقل و قوی را در کارهایش دارد که او را به استادی یگانه تبدیل کرده. من کارهای «منوچهر معتبر» را دوست دارم، از طراحی و رنگ‌گذاریشان خیلی خوشم می‌آید.

انعکاس کارهایشان را در کارهای «درویشی» و «مصطفی و مرتضی دره‌باغی» را نیز خوش دارم و می‌پسندم. یا استاد «آغداشلو» که با تکنیک قوی و استادی بسیار، تابلوهایی زیبا خلق می‌کند. مجموعه «انهدام» ایشان را دوست دارم. کارهای شاگردانشان مانند «دشتی»، «جهانگیر»، «هومن مرتصوی»، «شهره مهران» «سوسن هاشمیان» و «محمد حمزه» را در گالری «سیحون» و دیگر گالری‌ها دنبال می‌کردم و گروه نقاشان سقاخانه که به تازگی آثارشان را در موزه هنرهای معاصر گردآوری و به نمایش گذاشته بودند.

 در دورانی کمتر از 70 سال تعداد قابل توجهی از استادان با سبک‌های گوناگون در تلاش برای معنای جهان پیرامون خود، دست به خلق آثاری زدند که برای من گنجینه‌ای عظیم و خیره‌کننده است. با نگاه به آثارشان به خود می‌بالم که ایرانی‌ام. ‌

طی سال‌های گذشته ورود بازیگران به حوزه عکاسی و نقاشی واکنش‌هایی را همراه داشت، با توجه به اینکه اثر شما با مبلغ بالایی هم برای فروش در نظر گرفته شده بود.

 من اعتقادی به جداسازی و دیوار ندارم.بین هنرها دیواری وجود ندارد. بدون توجه به واکنش‌ها، من همانقدر که خودم را بازیگر می‌دانم، همانقدر و شاید بیشتر، یک نقاش می‌دانم. چرا که در دوران قبل از دانشجویی‌ام، از دوران کودکی با نقاشی زندگی کردم و تمامی احساس کودکی‌ام را با نقاشی بیان می‌کردم. به قول نصرت رحمانی (با اندکی تغییر) «من آدمی‌ام که در حاشیه زندگی‌‌ام نقاشی می‌کنم ولی با نقاشی زندگی می‌کنم.»

‌گفته شده قیمت اثرتان را خودتان تعیین کرده بودید، از علت آن بگویید؟

 من در خارج از کشور هم نمایشگاه و کار برای فروش گذاشته‌ام، در آنجا به‌دور از حاشیه‌ها، قیمت‌گذاری و فروش کارهایم به صورت دلار، همین اندازه بود. شاید در آینده در نمایشگاه انفرادی‌ام بسته به تکنیک و اندازه کارهایم، قیمت نیز پایین‌تر یا حتی بالاتر شود.

 ‌ توضیحاتی درباره سبک نقاشی‌تان بدهید؟ آبشخور اصلی این سبک از کجا بود؟

یاد روایتی از آقای «واحد خاکدان» می‌افتم که مضمون کلی‌اش این بود: ابتدا مدرن و آبستره کار می‌کرده، اما برای گذراندن دوران سربازی به بیرون از تهران می‌روند، آنجا با آن روی دیگر واقعیت اثر هنری که مخاطب است مواجه می‌شوند، که آن عدم ارتباط و درک کارهای ایشان توسط عامه مردم است. برای ارتباط بیشتر سبک کاریشان را تغییر می‌دهند و به رئالیسم روی می‌آورند. من همواره به مخاطبانم احترام می‌گذارم. من کارهایی تجربه کرده‌ام که بسیار مدرن‌تر از سبک امپرسیون این تابلو هستند اما همان دلشوره آقای «خاکدان» را نیز دارم. در بعضی از کارهایم که فیگوراتیو هستند، گاهی انسان را دفرمه می‌کنم و همیشه سوال «چرا اینچنین کردی؟» را می‌شنوم. احتمالا فکر می‌کنند طراحی‌ام خوب نیست! باید بگویم طراحی و آناتومی انسان را از آقای «یعقوب عمامه‌پیچ» فراگرفته‌ام. نکته عجیب برای من در ارتباط با عامه مردم، زاویه دیدشان است، شما به مغازه فرش‌فروشی و بازار فرش بروید. در ساعاتی که آنجا می‌گذرانید افرادی را می‌بینید که آموزش سواد بصری مدرن ندیده‌اند، اما فرش‌ها و نقش و رنگمایه فرش‌ها را تحلیل می‌کنند. راجع به ترکیب‌بندی نظر می‌دهند؛ اما همین که نگاهشان را از روی زمین به سمت خط افق تغییر می‌دهند، زیباشناسی‌شان تغییر می‌کند، کارهای مدرن را درک نمی‌کنند، دیالوگ برقرار نمی‌کنند، این عجب نیست؟! ‌

این عجیب است و فکر می‌کنم دلیلش همان عدم آموزش سواد بصری مدرن است که به آن اشاره کردید. اگر موافق باشید، بپردازیم به تابلویی که در نمایشگاه «پازل» ارایه کردید. ترکیب‌بندی آثار امپرسیونیست‌ها را تداعی می‌کرد؛ خصوصا با توجه به استفاده از رنگ و شدت‌های نوری. چه شد به سمت این مکتب هنری کشیده شدید؟

من شروع هنر مدرن را بسیار دوست دارم و می‌پسندم. به نظر من شاید این سبک امپرسیون همزمان، علمی‌ترین و احساسی‌ترین سبک تاریخ نقاشی و بسیار هم متنوع است.

در کار امپرسیونیست‌ها به‌طور مستقیم کاربرد نور و رنگ مهم است، شما در نقاشی‌تان رنگ‌های گرم را در نظر گرفته‌اید اما دیده می‌شود که این اثر تنوع رنگی ندارد و رنگ‌بندی نتوانسته وجهه امپرسیونیست‌ها را نشان دهد. واکنش شما چیست؟

موقعی که صحبت از امپرسیون می‌شود همه یاد «مانه» «مونه»، «دگا»، «ونگوک» «پیسارو»، «سزان» و... می‌افتند. من کارهای این هنرمندان را از نزدیک دیده‌ام و شانس این را داشته‌ام همان مکان‌ها را نیز از نزدیک ببینم (لوکیشن‌های نقاشی‌شده را). روح پاریسی در کارها موج می‌زند. من دوست داشتم که موقعی که در ایران و تهران نقاشی می‌کنم، کار و رنگ‌هایم احساس تهران و کوچه «درکه» را بیان کند. به‌خاطر همین است که شاید شما تفاوتی را احساس می‌کنید، اما این تفاوت آگاهانه است. فکر می‌کنم شما کار من را از نزدیک ندیده‌اید چون سعی کرده‌ام تنوع رنگی را در چارچوب نوری همان زمان ایجاد و حفظ کنم. متاسفانه عکسی که از کار من منتشر شده را جزییات را حذف کرده و تنوع رنگی و ضرب قلم‌ها را نشان نداده و حتی رنگ‌های تابلو نیز در عکس به‌شدت بد هستند.

 در نقاشی شما ردپای آب‌رنگ‌های علی‌اکبر صادقی و علی گلستانه دیده می‌شود. آیا تاثیری از این استادان گرفته‌اید؟ و اصولا منشأ هنری‌تان چه بوده؟

 گالری «سبز» روبه‌روی پارک ساعی، یکی از گالری‌های موردعلاقه من برای دیدن آثار هنرمندان بوده است. در طبقه بالا آقای «صادقی» همیشه کارهایشان آویزان بود یا مشغول کار جدید بودند. من سبک کاری و تکنیکی قوی ایشان را می‌پسندم و دوست‌ دارم. اما کارهای آقای «گلستانه» را کمتر دیده‌ام، اما آنهایی را که دیده‌ام بسیار دوست داشتم. تکنیک و جسارت زیباست. استمرار آقای «گلستانه» و مداومت حضورش را بسیار ارج می‌نهم. من فقط در کلاس‌های آقای «عمامه‌پیچ» و «پاکباز» بوده‌ام. و با مطالعه در کارهای دیگر استادان تا به امروز یاد گرفته‌ام.

 ‌ممکن است اثر شما پشت نام‌تان پنهان شده باشد. در این‌باره چه نظری دارید؟

دیده‌شدن اثر نقاش، جالب و هیجان‌انگیز است. استقبال از کار هنری و داشتن مخاطب یک ضرورت است. به‌خاطر بازیگر بودنم شاید تابلو من زیادتر دیده شود، اما دوست دارم مانند یک نقاش دیده شوم و کارم را نقد کنند. در این مرحله اثر به واسطه خودش سرپا می‌ماند و موردتوجه قرار می‌گیرد. زمان بهترین قاضی است.


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان